Είδαμε την παράσταση ‘Δάχτυλο στο Μέλι’ στο θέατρο Eliart
Έχω πει πολλές φορές ότι η κωμωδία είναι πολύ δύσκολο, ως είδος, να περάσει απόλυτα στην πλατεία, ειδικά τις μέρες αυτές που ο κόσμος έχει πολλά στο μυαλό του και ψάχνει κάτι που θα τον κινητοποιήσει συνολικά, ώστε να γέλασει και να πέρασει καλά. Η σάτιρα της εποχής “που δέναμε τους σκύλους με κορδόνια από λουκάνικα” είναι ένα πεδίο που καταφεύγουν πολλοί δημιουργοί με ανάμεικτα αποτελέσματα. Η πρόταση της παράστασης ‘Δάχτυλο στο Μέλι’, που πηγαίνει 35 περίπου χρόνια πίσω στον χωροχρόνο, όταν και δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για όσα ακολούθησαν και οι συνειρμοί που ευλόγως φέρνει, ήταν μια καλή δικαιολογία για να την επιλέξουμε.
Δεκαετία του 80… Ελλάδα… μια ιδιαίτερη συνθήκη, αφού έχουν αλλάξει οι κομματικοί συσχετισμοί και ένας νέος πολιτικός φορέας, με έναν λαοφιλή αρχηγό, προσπαθεί να αλλάξει πράγματα και καταστάσεις που έχουν μείνει από παλιότερες δεκαετίες και είναι πλέον αναχρονιστικά και να φέρει τον τόπο πιο κοντά στη Δύση, αποκόπτωντάς τον από ανατολίτικα κατάλοιπα αιώνων. Μια νέα γενιά ανθρώπων βγαίνει μπροστά και αργά, αλλά σταθερά, αποκτά άλλη εικόνα η χώρα.
Σε αυτό το περιβάλλον συναντάμε τον Γιώργο. Ένα λαϊκό παιδί, που η μοίρα κι η ζωή τα έφεραν έτσι και παντρεύτηκε την κόρη του δημάρχου, με την οποία απέκτησαν και μια κόρη. Όταν αποσύρθηκε από την πολιτική ο πεθερός, ο Γιώργος, με τις ευλογίες του, έγινε ο επόμενος δήμαρχος. Βρέθηκε, από περιπτεράς, να έχει λόγο και εξουσία σε μια μεγάλη πόλη, με όσα συνεπάγονται. Μοιραία, λοιπόν, ψάχνει την “καλή” και τον τρόπο να “ανταμειφθεί” από το δημοτικό ταμείο για τις υπηρεσίες του. Και επειδή δεν ξέχασε ποτέ τους φίλους του, σκαρώνει ένα κόλπο με τη βοήθεια του κολλητού του, Νώντα, ενός απίθανου τύπου, που σίγουρα δεν είναι ο ορισμός του λαμόγιου.
Κι ενώ όλα έχουν δρομολογηθεί, ο νέος σύντροφος της κόρης του δημάρχου μαθαίνει για την κομπίνα και εκβιάζει τον Γιώργο για πάρει θέση στο δημαρχείο. Από το πόστο αυτό, θα δείξει απαράμιλλη τιμιότητα και ήθος, που θα κάνει πιο δύσκολο το έργο του δημάρχου, να τον εκθέσει στα μάτια της κόρης του. Ένα νέο σχέδιο για να τον ξεμπροστιάσει παίρνει άλλη τροπή και δημιουργεί νέες παρεξηγήσεις μέσα στην οικογένεια και φέρνει τον δυστυχή Γιώργο στα όριά του και κοντά στην απόφαση να παραιτηθεί από το σχέδιο της ρεμούλας. Η βοήθεια που θα αναζήτησει στην οικιακή βοηθό θα μπλέξει εντελώς το κουβάρι και, προκειμένου να ξεκαθαρίσει η κατάσταση, θα εγκαταλείψει τα σχέδιά του. Η ταφόπλακα θα μπει από τον βοηθό που του κληροδότησε ο πεθερός του στο δημαρχείο, που θα αποκαλύψει την υπερτιμολόγηση και όσα ετοιμάζονταν, χωρίς όμως να φανεί πως αυτός τα έχει φροντίσει. Στο τέλος, που όλα φαινομενικά θα μπουν στη θέση τους και θα αποκατασταθεί η τάξη, ο πεθερός του θα του δώσει ένα ακόμη μάθημα… αν θες να βουτήξεις το δάχτυλο στο μέλι, πρέπει να το κάνεις με τέτοιο τρόπο, ώστε και δικαιώματα να μη δώσεις και φυσικά να προλάβεις τον επόμενο που καραδοκεί!
Στο Eliart πρέπει να είναι πανευτυχείς με την επιλογή τους να φιλοξενήσουν αυτήν την παράσταση. Είναι μια πανέξυπνη κωμωδία καταστάσεων, με υπέροχες ερμηνείες και εξαιρετική σκηνοθεσία. Ο Μίμης Καπέρδος που έγραψε το κείμενο και τη συσκηνοθέτησε με τον Χρήστο Ευθυμίου, έχει πετύχει να φέρει ένα άρωμα από παλιό ελληνικό κινηματογράφο στην παράστασή του, αφού όλοι οι ήρωες μας θύμισαν πρόσωπα παλιών ασπρόμαυρων αγαπημένων ταινιών. Ο ίδιος, στην παράσταση, είναι ο μέλλοντας γαμπρός του δημάρχου, ένας ψιλο-κηφήνας, κλασικός τύπος, που ψάχνει να προσκολληθεί κάπου για να εξασφαλίσει το μέλλον του. Οι εκφράσεις του σε ορισμένες σκηνές του έργου, μας χάρισαν απίστευτες στιγμές γέλιου.
Η οικιακή βοηθός, το κορίτσι από το Αγρίνιο, με την χαρακτηριστική προφορά, το ενσαρκώνει η Κατερίνα Σκυλογιάννη. Έχει ρολο που δίνει συν στον ηθοποιό, αλλά δεν μένει σε αυτά και δίνει όλο της το είναι, φτιάχνοντας μια πολύ ωραία κωμική περσόνα. Δίπλα της ο Νώντας, ο φίλος του δημάρχου, που την καλοβλέπει για σύντροφο, ερμηνευμένος από τον Αλέξανδρο Ζουριδάκη – θεούλης απλά. Υπέροχος στις σκηνές που με την αφέλειά του έχει μπερδέψει όλη την ιστορία και στη συνέχεια έχει το ύφος “τι έγινε τώρα ρε παιδιά;” – έκλαψα (στην κυριολεξία όμως) στη σκηνη με την εφεύρεση-αφιέρωση!
Η Στεφανία Καλομοίρη και η Πηνελόπη Σεργουνιώτη είναι οι δύο γυναίκες του δημάρχου, κόρη και σύζυγος αντίστοιχα. Παρα πολύ καλές στους ρόλους τους, εκφραστικότατες, σε χημεία με τον πρωταγωνιστή και με τον υπόλοιπο θίασο. Ο Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος εμφανίζεται για λίγο ως ο “ιδιαίτερος” βοηθός-κληροδότημα του πεθερού και με την ερμηνεία του μας τελειώσε στην κυριολεξία! Αψογος και θέλει πολυ δουλειά όντως για να βγει αυτο που κάνει χωρίς να το κανει καρικατούρα. Τελευταίος, ο κύριος δήμαρχος – κατά κόσμον Χάρης Μαυρουδής. Με χάρισμα κωμικού από άλλη εποχή, τα κάνει όλα επί σκηνής και ιδρώνει κυριολεκτικά τη φανέλα. Είναι η κινητήριος δύναμη του έργου και είναι απολαυστικός σε όλες τις σκηνές του.
Όλη η υπόθεση διαδραματίζεται στο σαλόνι της οικογένειας του Γιώργου, το οποίο μας θύμισε πάρα πολύ αντίστοιχα σαλόνια των παιδικών μας χρόνων. Ωραία η μουσική επένδυση της παράστασης (προσωπικά, θα ήθελα ελληνικά τραγούδια, αντί των αγγλόφωνων), ωραίοι και λειτουργικοί οι φωτισμοί και πολύ καλή δουλειά στα κοστούμια της παράστασης.
Πήγα διστακτικά στο θέατρο κι έφυγα ενθουσιασμένος, γιατί είδα μια πολύ καλή παράσταση, μια κωμωδία καταστάσεων και παρεξηγήσεων, παιγμένη από μια ομάδα ηθοποιών, που δείχνουν ότι έχουν δουλέψει για να βγει αυτό το αποτέλεσμα και έχουν και χημεία μεταξύ τους. Ένα έργο που δεν καταφεύγει σε ευκολίες λεξιλογίου για να εκμαιεύσει το γέλιο, αλλά μου θύμισε παλιά ωραία θεατρικά κείμενα που με απλά λόγια και έξυπνη πλοκή ψυχαγωγούσαν το κοινό. Είναι μια πολύ ωραία επιλογή για τα βράδια του Δευτερότριτου, είναι σε ωραίο θεατράκι, έχει καλές ερμηνείες, θα γελάσεις, έχει και συγκοινωνίες κοντά να μην προβληματιστείς για το πώς θα πας και θα φύγεις. Αν δεν το παρακολούθησες μέχρι σήμερα, σημειώσέ το στην ατζέντα σου, στη σελίδα με τις κωμωδίες που αξίζει να δεις!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a Evil Chef, Δεκέμβριος 2019
