Eίδαμε την παράσταση ‘Aς ερχόσουν για λίγο’ στο Θέατρον (Ελληνικός κόσμος)

Ήταν καλοκαίρι του 2007, λίγο μετά την ‘αποκάταστασή’ μας στα μάτια της κοινωνίας (σερνόμασταν ανύμφευτοι επί 15 έτη – ντροπή μας!), τη μετακόμιση στο μόλις ανακαινισμένο σπίτι μας και, σε μια περατζάδα σε κάποια καλοκαιρινή έκθεση βιβλίου, εκεί που ψάχναμε βιογραφίες για τη βιβλιοθήκη μας, το μάτι έπεσε στο βιβλίο ‘Μιχάλης Σουγιούλ-Ας ερχόσουν για λίγο’. Το κοίταξα λίγο και μετά ξανά λίγο, το ψιλοφοβήθηκα και είπα να μην το προσθεσω στα υπόλοιπα που είχαμε ήδη διαλέξει, παρά την επιμονή του πωλητή στο κιόσκι, πως θα το μετάνιωνα…

9 χρόνια μετά ξανασυναντήθηκα με τον Μιχάλη Σουγιούλ και το ‘Ας ερχόσουν για λίγο’, στο πολύ όμορφο ‘Θέατρον’, εδώ δίπλα στο σπίτι μας. Βρεθήκαμε στην επίσημη πρεμιέρα της παράστασης και ομολογώ πως πήγα, γιατί διάβασα πως πρόκειται για μουσική παράσταση, είδα τους συντελεστές και κάπως έτσι έγινε το ‘κλικ’. Δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το τι πραγματευόταν η παράσταση, ούτε φυσικά τι μουσική θα είχε – υποψιαζόμουν ελαφρά τραγούδια σαν το ομώνυμο του τίτλου.

Η παράσταση αυτή παρουσιάζει ένα συνθέτη, του οποίου τα τραγούδια ακούγονται ακόμη και σήμερα (κάποια έχουν άνω των 70 ετών ηλικία), και που γνωρίζουν οι περισσότεροι ελάχιστα, καθώς ‘έφυγε’ πολύ νωρίς το 1958, μόλις στα 52 του. Με αίσθημα όχι νοσταλγίας, αλλά με τη διάθεση να διηγηθεί την ιστορία ενός ανθρώπου, ξεκινάει η παράσταση και εκεί μπαίνει το μεταφυσικό στοιχείο με την μορφή του Γιάννη Μπέζου, που υποδύεται το ‘φάντασμα’ του συνθέτη που παρεμβαίνει στην παράσταση και τα δρώμενά της, συγχρωτίζεται με τους συντελεστές της και μας δίνει από ‘πρώτο’ χέρι πληροφορίες για τα συμβάντα κάθε περιόδου (αυτό που ξέχασα να σου πω είναι πως η παράσταση παρουσιάζει μια… παράσταση αφιερωμένη στο Μιχάλη Σουγιούλ! Μπερδεύτηκες; – είναι μια παράσταση μέσα σε μια άλλη! Τόσο απλό και έξυπνο!).

Ακούσαμε πάνω απο 40 πασίγνωστα τραγούδια του Μεσοπολέμου και της εποχής του αρχοντορεμπέτικου. «Ασ’ τα τα μαλλάκια σου», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Κάτι με τραβά κοντά σου», «Ο μήνας έχει εννιά», «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά», «Μας χωρίζει ο πόλεμος», «Το τσαρούχι», «Αρχισαν τα όργανα», «Απόψε το κορίτσι θέλει θάλασσα» (γνωστότερο και ως ο «Μανόλης ο Τραμπαρίφας»), «Το τραμ το τελευταίο», «Μια ζωή την έχουμε», «Αδύνατον να κοιμηθώ», «Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα», «Άσε τον παλιόκοσμο να λέει», «Μονά – Ζυγά», «Άτιμη Τύχη», «Σβήστε με απ’ τον χάρτη» και πάρα πολλά άλλα. Ανακαλύψαμε πόσο παλιά είναι κάποια αγαπημένα τραγούδια και πως στο πασίγνωστο «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά» χρησιμοποίησε τη μελωδία του δικού του τραγουδιού «Ζεχρά» (αρχικά γραμμένου το 1938 σε στίχους Αιμίλιου Σαββίδη) με νέους στίχους του Μίμη Τραϊφόρου, γραμμένους για τη Σοφία Βέμπο. 

Μια εποχή περασμένη παρουσιάστηκε μπροστά μας, με τον ιδανικότερο τρόπο, και μας γέμισε πέρα από γνώση, με πάρα πολλά όμορφα συναισθήματα. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον εμπνευστή αυτής της παράστασης, Δημήτρη Μαλισσόβα. Υπέροχη δουλειά στη σκηνοθεσία, πολύ μελέτη και ένα εξαιρετικό κείμενο που δεν σε κουράζει καθόλου, παρά τη μεγάλη διάρκεια του έργου, και οι επιλογές του για τη στελέχωση του θιάσου και τη μουσική του επιμέλεια, απολύτως εύστοχες.

Προανέφερα το Γιάννη Μπέζο, που με εξέπληξε και ερμηνευτικά και φωνητικά (ήξερα ότι τραγουδάει καλά, αλλά δε τον είχα ακούσει ποτέ ‘ζωντανά’), καθώς αυτό το είδος θεάτρου μου φαίνεται πως του ταιριάζει γάντι. Την Τάνια Τρύπη τη γνώρισα και από το ‘Nine’ για τις φωνητικές της ικανότητες και ερμηνευτικά όλοι την παραδεχόμαστε – ήταν εξαιρετική ως Βέμπο στο ‘Παιδιά της Ελλάδος’ (ως τραγούδι) και μας κατέπληξε ως Ζωζώ Σαπουντζάκη! Η μεγάλη έκπληξη ήταν η Ευριδίκη! Δεν την είχα ξαναδεί πριν σε σκηνή – οι εμπειρίες μου από αυτήν ήταν από μουσικά δρώμενα και παρουσίασε μια άλλη πτυχή του πολύπλευρου ταλέντου της, ερμηνεύοντας μοναδικά όλα τα τραγούδια εκείνων των εποχών, καθηλώνοντας όλη την αίθουσα. Και στην πρόζα της τη βρήκα πάλι πολύ καλή! Οι λοιποί πρωταγωνιστές δεν συμπληρώνουν απλά τη διανομή, αλλά έχουν όλοι εξαιρετική παρουσία, προσπαθούν και αποδίδουν αρκετά καλά φωνητικά και ξεχώρισα προσωπικά τις κυρίες Βαλέρια Κουρούπη, Ελένη Καρακάση & Γιάννα Παπαγεωργίου και τον Σταύρο Νικολαΐδη (φοβερός ως Σακελλάριος). Ωραίες χορογραφίες από την Άννα Αθανασιάδη και πολύ καλή εκτέλεση από τους 6 χορευτές της παράστασης. Λάτρεψα τα κοστούμια που έντυσε τους ηθοποιούς η Χριστίνα Πανοπούλου, πολύ καλαίσθητη και λειτουργική η σκηνογραφία της Αρετής Μουστάκα. Τέλος, ένα πολύ μεγάλο μπράβο για τη μουσική διεύθυνση της δεκαμελούς ορχήστρας που απέδωσε στον υπέρτατο βαθμό, τον κ. Γιάννη Παπαζαχαριάκη (υπέροχη απόδοση όλων των τραγουδιών – μας έφτιαξε για μέρες τη διάθεση).

Συμπερασματικά, μία απο τις αρτιότερες παραγωγές που ανέβηκαν φέτος στην πόλη μας, σε έναν πολύ ζεστό και όμορφο θεατρικό χώρο, μια ευκαιρία να δείτε και να μάθετε για εποχές που έχουν κοινά με τη δική μας και, παρά τις δυσκολίες, γέννησαν και άφησαν πίσω τους πολλά και σημαντικά*. Να μην το χάσετε σε καμία περίπτωση!!!

*Αναρωτιέμαι τι φταίει και εμείς έχουμε πεσει σε τόση μίρλα και μιζέρια, ενώ τότε οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπους και ‘ξέφευγαν’… σε σένα που θα πεις ότι τότε δεν υπήρχε τηλεόραση και Internet, θα χαρίσω το πιο μεγάλο μου χαμόγελο! (δε φταίει, όμως, μόνο αυτό…)

Περισσότερα εδώ.