Είδαμε την παράσταση “Αριστοφανιάδα” στο Δημοτικό Θέατρο Κορυδαλλού “Θανάσης Βέγγος”

– Γιατί όσες φορές πήγα φέτος σε ανοιχτό θέατρο, μου κλήρωνε η μαμά με το “άσχετο” τέκνο που όλη την ώρα ρωτάει; (μήπως να αρχίσω να παίζω Τζόκερ;)

– Γιατί οι χάρτες στους πλοηγούς μερικές φορές είναι τόσο κακοί που περαστικούς αν ρώταγες, όπως παλιά, θα πήγαινες στον προορισμό σου πιο ξέγνοιαστος;

– Ευτυχώς που το κυλικείο στο θέατρο στον Κορυδαλλό δεν πουλάει natsos (αυτά με το λιωμένο τυρί και την “υπέροχη” μυρωδιά…)!

Παρασκευή βράδυ, υπέροχη μέρα για να βγεις, κι αν είσαι στην πόλη μας έχεις πληθώρα επιλογών. Εμείς συνειδητά επιλέγουμε εκδηλώσεις σε δημοτικά φεστιβάλ, συνήθως, και δοθείσης της ευκαιρίας, ο δρόμος μας έβγαλε στο Δημοτικό Θέατρο Κορυδαλλού “Θανάσης Βέγγος”. Αριστοφανιάδα η παράσταση, η ομάδα Ιδέα στην σκηνοθεσία και σύλληψη (της πολύ καλής διασκευής “Ρωμαίος & Ιουλιέτα για 2“), μια άλλη ματιά στο έργο του δημοφιλούς αρχαίου κωμικού ποιητή, από ό,τι ευαγγελιζόταν το δελτίο τύπου, αρκετά καλοί και με θεατρική διαδρομή οι συμμετέχοντες ηθοποιοί, συντρέχαν όλες οι προυποθέσεις να τη δούμε.

Αρχή με τον Αριστοφάνη να παλεύει να βρει θέμα για ένα νέο έργο, και στην ένταση των προβών να πέφτει αναίσθητος. Εκεί παρεμβαίνει ο κομπέρ – Άδης που συνοδεύει τον ποιητή στο κάτω κόσμο, αλλά του δίνει τη δυνατότητα να επιστρέψει στην ζωή, με τον όρο να παρουσιάσει τα έργα του κάπως διασκευασμένα, κατά τις επιθυμίες του πάντα. Αν το κοινό του, οι κάτοικοι του Κάτω Κόσμου, διασκεδάσουν και ψηφίσουν γι’αυτό, τότε ο Αριστοφάνης θα επέστρεφε στη ζωή. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση και αντιλαμβάνομαι πως προέκυψε κι ο τίτλος της παράστασης.

Μονάχα που ο κομπέρ – Αδης έχει “ιδιαίτερα” γούστα, κι έτσι βλέπουμε τη Λυσιστράτη σαν παραμύθι της γιαγιάς, τις Σφήκες σαν τηλεοπτικό σποτ, τις Νεφέλες ως μία απο τις τραγικές επιθεωρήσεις που “κοσμούσαν” πριν αρκετά χρόνια θέατρα στο κέντρο της πόλης τα καλοκαίρια, τους Ιππείς ως μια πολιτική παρέμβαση, τις Εκκλησιάζουσες ως τραγούδι, την Ειρήνη ως θέατρο μαριονέτας, τις Θεσμοφοριάζουσες ως μπαλέτο! 

Κάπου, στη διάρκεια όλου αυτού, με βρίσκω να έχω χάσει λίγο την σειρά μου, καθώς αδυνατώ να καταλάβω πώς ένα μυθικό πλάσμα (Άδης) βρίσκει αναφορές σε εποχές και χρόνια πολύ κατοπινά από την περίοδο που υποτίθεται ότι βρισκόμαστε χρονικά, όταν αρχίζει η παράσταση. Και βρίσκω πολύ κυριλέ τον πρωταγωνιστή Αριστοφάνη, που βλέπει πράγματα και καταστάσεις που δεν μπορεί να γνωρίζει εκ προοιμίου κι όμως τα διαχειρίζεται λες κι είναι σύγχρονός μας….

Εδώ λίγο το κείμενο μάλλον υστερεί, γιατί δεν δείχνει πώς ο αρχαίος ποιητής προσαρμόζεται σε όσα μετεγενέστερά του απαιτεί ο κομπέρ να εντάξει στο κλασικό έργο του. Αν θελήσω να κάνω, όμως, το δικηγόρο του διαβόλου, θα μου απαντήσω πως τα αντίστοιχα έχουμε δει και σε πολλές σύγχρονες μεταφορές κωμωδιών του Αριστοφάνη, που η σκηνογραφία και η ενδυματολογία παραπέμπει σε αρχαϊκή περίοδο, αλλά οι παρεμβάσεις στην απόδοση του κειμένου και οι λογής σφήνες αφορούν τη σύγχρονη πραγματικότητα! Οπότε, κρατάω την απορία – είναι αδυναμία του κειμένου και της παράστασης το εν λόγω ή ένα υπόγειο σχόλιο στο πώς οι σύγχρονοι σκηνοθέτες αντιμετωπίζουν το έργο του Αριστοφάνη; 

Πέραν αυτού, όλα τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ότι είναι διαφορετικές θεματικές ενότητες, θέατρο μέσα στο θέατρο επί της ουσίας, διάφορα σκετσάκια, που παραμένουν ασύνδετα μεταξύ τους, αφού ο κομπέρ ζητάει ασυνάρτητα πράγματα μεταξύ τους! Ευτυχώς που η μεταφορά στη νέα θεματολογία κάθε φορά γίνεται με έξυπνο τρόπο και κρατάει κάπως το ενδιαφέρον του θεατή (εγώ κάποιες φορές ψιλοβαρέθηκα, γιατί δεν μου άρεσε, π.χ. μια διασκευή). 

Μουσική και σκηνοθεσία από τον Κώστα Γάκη – στο μουσικό κομμάτι τα πήγε περίφημα, στο έτερο συνεπικουρούμενος από το όχι τόσο καλό κείμενο και την επιθυμία του να κάνει κάτι ξεχωριστό, δεν τα κατάφερε, όπως το ονειρευόταν μάλλον. Με κάποιες καλές στιγμές η παράσταση, προσπάθησε με πολύ εξώφθαλμα “λαϊκό” τρόπο να εκμαιεύσει το γέλιο και η σχετικά μεγάλη της διάρκεια (με τις διαφορετικές ενότητες που προείπα), από ότι παρατήρησα τους συνθεατές μας, μάλλον κούρασε. Η αλήθεια είναι πως δε βοήθησαν πολύ και οι ηθοποιοί εκείνο το βράδυ.

Με εξαίρεση τον Γεράσιμο Γεννατά, τον Θάνο Τοκάκη (αποκάλυψη για μένα, πολύ καλός!) και ορισμένες φορές την Ευαγγελία Μουμούρη, οι λοιποί συντελεστές (Γιώργος Πυρπασόπουλος, Αντώνης Καφετζόπουλος και Γιάννης Δρακόπουλος) έδιναν την εντύπωση της “αγγαρείας”, παρασύροντας έτσι στη μετριότητα το σύνολο της παράστασης.

Έξυπνο το σκηνικό εύρημα του τροχόσπιτου – καμαρίνι (δάνειο απο την ευρωπαϊκή Αναγέννηση, ένας ακόμη νεωτερισμός που μπέρδεψε λίγο το κοινό πριν αρχίσει η παράσταση), λειτούργησε ιδανικά, επιτελώντας το σκοπό που επιλέχτηκε. Ενδυματολογικά δεν είδαμε κάτι το εξεζητημένο ή το κραυγαλέο, αντιθέτως ήταν πολύ όμορφα και ταιριαστά στην κάθε ενότητα που διαδραματιζόταν επί σκηνής. Ωραίος συνολικά ο ήχος και πολύ λειτουργικοί οι φωτισμοί.

Συνολικά, έχουμε μια πολύ καλή αρχική ιδέα, με καλούς συντελεστές, που δυστυχώς τα κείμενα και κατόπιν η αγωνία της πρωτοτυπίας δεν της επέτρεψαν να αποδοθεί, όπως την είχαν φανταστεί οι συντελεστές της. Δεν την λες κακή, αλλά δεν θα την θυμάσαι το επόμενο καλοκαίρι… Υποθέτω πως ήταν μια στιγμή για όλους τους συντελεστές, από αυτές που, ενώ θες να απογειωθείς, μικρές λεπτομέρειες σε κρατάνε στη γη (μήπως να κόψεις το σχοινί;), οι οποίες σε βάθος χρόνου συνήθως λειτουργούν ευεργετικά και μας δίνουν μαθήματα έτσι ώστε να γίνουμε καλύτεροι!

Περισσότερα εδώ.