Είδαμε την παράσταση ‘Από το μέλλον έρχομαι’ στο Life ’n’ Art Theater
Δεν είμαι υπέρ των διθυραμβικών κριτικών στις παραστάσεις, γιατί ελοχεύει ο κίνδυνος οι συντελεστές να παραπλανηθούν και να χάσουν την πορεία τους. Όπως θεωρώ αρρωστημένο να συγκρίνουμε νέα παιδιά, με ηθοποιούς άλλων εποχών – αν θέλετε την προσωπική μου γνώμη, οι καινούριες γενιές ηθοποιών έχουν περισσότερη όρεξη και δεν έχουν μπει στο τρυπάκι της μανιέρας, που εξασφαλίζει την ‘ατσαλακωσιά’…. Σακελλάριο και Τσιφόρο δύσκολα θα ξαναέχουμε, κι αυτοί που θέλγονται από αλυσοπρίονα ας τα χρησιμοποιήσουν για να κανουν τις ετοιμασίες για το τζάκι τους το χειμώνα κι όχι στους νέους δημιουργούς.
Η παράσταση ‘Από το μέλλον έρχομαι’ ήταν από αυτές που το θέμα υποπτεύεσαι πως από κάτι παλιό το έχουν δανειστεί, αλλά θες να δεις πώς το έχουν εξελίξει. Την είχα λοιπόν σημειώσει, αλλά, όταν κλείσαμε, έγιναν όλα αυτά που σε χαλάνε, πήγα με ψιλοκακή διάθεση (είχα πάει το πρωί για το λογαριασμό της ΔΕΗ, που ήρθε με λάθος υπέρογκες χρεώσεις και είχα όλα αυτά που περνάει κάποιος όταν μπλέκει σε τέτοιες υπηρεσίες) και δεν προσήλθα μες το τρελό κέφι.
Έλα όμως που βγήκαμε γελαδεροί μετά την παράσταση! Καταρχάς, υπάρχει μια έξυπνη ιστορία, με ένα κείμενο που προσφέρει γέλιο με ατάκες και καταστάσεις που διαμορφώνει. 4 πολύ καλοί ηθοποιοί που απολαμβάνουν αυτό που κάνουν και σε πείθουν, όσο περνάει η ώρα, ότι όντως βλέπεις σκηνές από το μέλλον (100 χρόνια μετά).
Ειδική μνεία στον Ευαγγ. Σαμιώτη που γράφει, σκηνοθετεί και παίζει τον κεντρικό ρόλο. Σίγουρα δεν είναι αριστούργημα η προσπάθεια αυτή, αλλά ξεχυλίζει τιμιότητας και καλής πρόθεσης, και το κυριότερο, γελάς χωρίς να χρησιμοποιεί στο έργο βωμολοχία ή εύκολα τρικ. Πολύ καλές κι οι 2 κοπέλες, η techno freak κι η θεούσα γειτόνισσα (το στήσιμο αυτής μου φάνηκε κάπως παράταιρο, γιατί θα ήθελα πιο προσαρμοσμένη την εκκλησία, άρα και την ηρωίδα, στα τότε δεδομένα), που είχαν αρκετά καλή χημεία στις σκηνές τους και σε ατομικό επίπεδο βγάλαν αρκετή ζωντάνια. Ο έτερος Καππαδόκης, που υποδυόταν το θαλασσοδαρμένο σύζυγο της πρώτης, κάποιες φορές μου φάνηκε λίγο υποτονικός για αυτά που υποτίθεται ότι αισθανόταν (βάσει ρόλου).
Σκηνοθετικά, ο γρήγορος ρυθμός, που δεν σε ζάλιζε, λειτούργησε υπέρ του όλου, ενώ τα λοιπά τεχνικά στο γνωστό ποιοτικό στανταράκι του εν λόγω θεάτρου.
Μια θεόστραβη μέρα, αυτή η παράσταση μου την άμβλυνε και το θεωρώ επιτυχία. Στο μπλοκάκι με τα ονόματα αυτών που θα παρακολουθώ στο εξής για να δω πώς εξελίσσονται με τον καιρό προστέθηκε ακόμη ένα όνομα.
Περισσότερα εδώ [τελευταία παράσταση > μόνο Σάββατο 23/05].
