Είδαμε την παράσταση ‘Αυτός και το πανταλόνι του’ στο θέατρο Underground

Βραδάκι στο νέο θεατρικό χώρο της πόλης, το Underground, στην Κοραή. Στη στοά του Άστυ, όπως τη γνωρίζουμε εμείς τα παιδιά της πόλης… άλλαξαν οι εποχές, μαράζωσε το κέντρο, άλλαξαν κι οι χρήσεις των χώρων. Όμορφος χώρος με ρετρό αισθητική, ωραία χωροταξία και πολύ ευγενικούς ανθρώπους.

Η παράσταση που είδαμε ήταν ένας μονόλογος του Ιάκωβου Καμπανέλλη – πρωταγωνιστής ο Κώστας Αρζόγλου, συνεπικουρούμενος από το νεαρό Πάνο Μπόρα και καθοδηγούμενοι αμφότεροι από την κα Βάνα Πεφάνη (η οποία μας υποδέχτηκε και στο θέατρο).

Ένας άνθρωπος με ένα σκισμένο παντελόνι, μες το σπίτι του, ψάχνει βελόνα και κλωστή να το ράψει και ανακαλεί μνήμες και εικόνες από το παρελθόν του. Πρόσωπα που περάσαν και φύγαν, και το παράπονο πως έπρεπε να φύγει εκείνος πρώτος, αλλά δεν μπόρεσε… Και ο μικρός εαυτός του εκεί, να τον τριβελίζει και του θυμίζει πόσο μικρός είναι, πόσο δειλός και συμβιβασμένος είναι, πως πάντα θα λέει “ήθελα, αλλά δεν τα κατάφερα…”

Ανελέητη η σύγκρουση των ‘θέλω’ και των ‘πρέπει’, παρουσιάζεται διανθισμένη με κωμικά στοιχεία, αποφορτίζοντας το δραματικό υπόβαθρο του ήρωα, που ουσιαστικά είναι ο καθρέφτης μας, καθώς όλοι δεν τολμάμε να πράξουμε όσα θέλουμε και συχνά επιλέγουμε τα ‘πρέπει’… Υπέροχη ερμηνεία του τσακισμένου ήρωα από τον κ. Αρζόγλου, μας έβγαλε μια τεράστια συμπάθεια και αγάπη για τον ήρωά του. Αέρινος και εξίσου σωστός ερμηνευτικά, ο Πάνος Μπόρας στο ρόλο των προσωποποιημένων αναμνήσεων του συμπαθούς ήρωα. Φάνηκε το γυναικείο “άγγιγμα” της Βάνας Πεφάνη στη σκηνοθεσία και στην προσέγγιση του χαρακτήρα. Πολύ ωραία η σκηνογραφία (λάτρεψα το σπίτι του ήρωα), η μουσική και τα φώτα της παράστασης.

Μια εξαιρετική, συνολικά, δουλειά, που αξίζει να τρέξετε να δείτε μέχρι να ολοκληρώσει τον κύκλο της, από τις αρτιότερες φέτος στην πόλη, που, κατά τη γνώμη μου, επειδή αδικείται από το χρόνο που ανεβαίνει, πρέπει οπωσδήποτε να ξαναπαρουσιαστεί και το χειμώνα.

Περισσότερα εδώ.