Απολαύσαμε τον Κώστα Μακεδόνα στο CT Garden Festival
Ήμουν πολύ μικρός, όταν κάποιο καλοκαίρι ένας συνεργάτης του πατέρα μου (στη βιοτεχνία που είχε τότε και έφτιαχνε μηχανισμούς για καναπέδες – κρεβάτια), μας κάλεσε οικογενειακώς να πάμε σε κάποιο αναψυκτήριο για να διασκεδάσουμε. Τα παιδια (δηλαδή εγώ κι ο αδερφός μου), δεν είχαμε ιδέα τι είναι αυτό, οπότε ρωτήσαμε να μάθουμε και αυτό που επισκεφθήκαμε τελικά ήταν πολύ κοντά σε ό,τι μας είχαν εξηγήσει. Ένας μεγάλος όμορφος χώρος, εκτός πόλης, με γκαζόν, τραπεζάκια σιδερένια με τις αντίστοιχες καρέκλες (πες μου, τις πρόλαβες τις μεταλλικές καρέκλες με τα λαστιχένια κορδόνια στην έδρα και την πλάτη; Αυτές είχε εκεί!), μια ξύλινη σκηνή, κάτι χρωματιστές λάμπες, σε ένα καλώδιο κρεμασμένες μπροστά της, και κάτι προβολείς αριστερά-δεξιά, που μας έκαναν ως παιδάκια να γελάμε από τα αστεία που λέγαν γι’αυτούς οι “μεγάλοι”. Δε θυμάμαι πολλά, από τι ακούσαμε (1983, 8 χρονών, παιδί ήμουν), παρά μόνο την πορτοκαλάδα τη μπλε, που ήπιαμε όλα τα παιδιά, και τους γονείς που το καταευχαριστήθηκαν -χορέψαν κιόλας- και το επανέλαβαν χωρίς εμάς τις επόμενες φορές (γιατί άραγε;;;).
Στα χρόνια που πέρασαν, άλλαξε ο τρόπος που διασκεδάζουμε και οι συγκεκριμένοι χώροι, που είχαν μια μεγάλη ιστορία πίσω τους, εκφυλίστηκαν και σχεδόν εξαφανίστηκαν. Κορωναϊού συμβαίνοντος, όμως, και, αφού στις μουσικές εκδηλώσεις δεν επιτρέπεται να είμαστε όρθιοι και υπάρχουν νέοι όροι για την υγειονομική μας ασφάλεια, στον προαύλιο χώρο του αγαπημένου Christmas Theater στο Γαλάτσι (εκεί που στήνεται το χριστουγεννιάτικο χωριό, για τους γνώστες), στήθηκε ένα νέου τύπου αναψυκτήριο (έτσι το αντιλαμβάνομαι), με ένα πρόγραμμα καθαρά ελληνικό, που αποτελείται από καταξιωμένους, αλλά και πιο νέους καλλιτέχνες, που κάθε βραδυ παρουσιάζει ο καθένας μια μουσική παράσταση.
Με αυτή την αφορμή, βρεθήκαμε το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, στον κήπο του CT (σε έναν χώρο που στήθηκε με πολύ μεράκι και αυτό φαίνεται από την πρώτη ματιά), για να ακούσουμε, μετά από πολλά χρόνια, ξανά τον Κώστα Μακεδόνα ζωντανά. Ο συγκεκριμένος τραγουδιστής είναι ένας άνθρωπος που μεγαλώσαμε μαζί του, είτε ακούγαμε ελληνική μουσική είτε όχι. Χαμηλών τόνων άνθρωπος, πολύ φιλικός (δεν θα ξεχάσω που τον έχουμε πετύχει στο παλιό Metropolis στην Πανεπιστημίου, να ψωνίζει cd και να μιλάει με τον κόσμο που τον αναγνωριζε, σαν να τους ήξερε από χθες και χωρίς ίχνος έπαρσης), από τους τραγουδιστές που κάτι δικό τους πάντα έπαιζε στο σπίτι. Με την έναρξη της παράστασης, μας ευχαρίστησε που βρεθήκαμε εκεί, καθώς φοβόταν ότι λόγω του αέρα που είχε, θα το σκεφτόταν ο κόσμος να έρθει, και μας προϊδέασε για το τι θα μας παρουσίαζε. Όσοι περίμεναν μια ανθολογία από τις προσωπικές του επιτυχίες, μάλλον θα απογοητεύτηκαν, αφού το συγκεκριμένο πρόγραμμα είχε ως κεντρική ιδέα τα ταξίδια σε μέρη και τόπους, μέσα από διαχρονικά αγαπημένα τραγούδια και κάποια δικά του.
Η βραδιά μας ξεκίνησε με τη “Τζαμάικα” (Μουσική: Μάνος Λοΐζος- Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος) -που την έμαθα απο τον Γιάννη Καλατζή- και συνέχισε με ένα υπέροχο δικό του τραγούδι “Τα πλοία της γραμμής” (Μουσική: Νικόλας Μαυρέσης – Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης), ένα τραγούδι που μιλάει για τη μεγαλοψυχία αυτού που αγαπάει αληθινά.
Η συνέχεια είχε μια έκπληξη για μας, καθώς το τραγούδι “Με την Ελλάδα καραβοκύρη” (Στίχοι: Νίκος Γκάτσος – Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις), το ακούγαμε πρώτη φορά και μας συνεπήρε πολύ ευχάριστα. Ακολούθησαν δύο ακόμα τραγούδια σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, “Φέρτε μου τη θάλασσα” (Στίχοι: Νίκος Γκάτσος – Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης) και “Γεια σου χαρά σου Βενετιά (Φύσα αεράκι μου)” (Στίχοι: Νίκος Γκάτσος – Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος) και ξανασυνειδητοποίησα, ακουγοντας αυτήν την ενότητα, πόσο μεγάλο κεφάλαιο είναι αυτός ο άνθρωπος για τον πολιτισμό μας.
Συνεχίσαμε σε μέρη που έχουν σχέση με τη θάλασσα και ακούσαμε τα “Στην Ελευσίνα μια φορά” (Στίχοι: Βασίλης Ανδρεόπουλος – Μουσική: Δήμος Μούτσης), που είναι από τα πιο όμορφα ερωτικά λαϊκά τραγούδια, και ακολούθως αφήσαμε την Αττική γη, για να ταξιδεύσουμε στη συμπρωτεύουσα, με το πολυαγαπημένο “Στον λευκό τον Πύργο” (Στίχοι: Ξενοφώντας Φιλέρης – Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας), που εμείς γνωρίσαμε με τη φωνή του Κώστα Μακεδόνα, αλλά η πρώτη εκτέλεση ανήκει στον Γιώργο Ζαμπέτα, και μάλιστα την χρονια που γεννήθηκα, το 1975!
Αμέσως μετά, βάλαμε πλώρη για ένα μακρινό μέρος και ταξιδέψαμε πίσω στο 1939 και σε ένα τραγούδι που τραγούδησαν πρώτοι ο Στράτος Παγιουμτζής κι ο 24χρονος τότε Βασίλης Τσιτσάνης, “Η μάγισσα της Αραπιάς”, σε στίχους και μουσική απο τον ίδιο. Πρώτη μας ακρόαση και για αυτό το τραγούδι, και μια αφορμή να εξερευνήσουμε καλύτερα το ρεμπέτικο τραγούδι στις δεκαετίες 1930-1940. Η συνέχεια ήρθε με ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι της εφηβείας “Στην αγορά του Αλ Χαλίλι” (Στίχοι – Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης), που το ακούγαμε πρώτη φορά με άλλο ερμηνευτή από τον Αλκίνοο και μας άρεσε πάρα πολύ! Καταλάβαμε ότι δεν αλλάξαμε γεωγραφική τοποθεσία, μείναμε στην Αφρική με τις ερήμους και τους βεδουίνους, όταν ακούσαμε τις πρώτες νότες του “Κεμάλ” (Στίχοι: Νίκος Γκάτσος – Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις) – ξανά συγκίνηση και σκέψεις για το πόσο θλιβερά σημερινό ακούγεται ένα τραγούδι 50+ ετών, με τη φράση “Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ, Καληνύχτα…”
Είχαμε να ακούσουμε δύο ακόμα τραγούδια, για να κλείσει το πρώτο μέρος του προγράμματος, και το πρώτο εξ αυτών ήταν το “Στου Όθωνα τα χρόνια” (Στίχοι: Νίκος Γκάτσος – Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος), που άκουγε συνεχώς σε βινύλιο στο πατρικό μου η μητέρα μου με τη φωνή του Σταμάτη Κόκοτα, κάνοντάς με από πολύ μικρή ηλικία να αγαπήσω τη φωνή του. Το κλείσιμο έγινε με το πιο συγκλονιστικό ερωτικό ελληνικό τραγούδι, κατ’εμέ, όλων των εποχών, “Ερωτικό (Με μια πιρόγα)” (Στίχοι: Άλκης Αλκαίος – Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος), που σιγοτραγουδήσαμε όλοι μέσα από τις μάσκες μας!
Ακολούθησε ένα πεντάλεπτο μουσικό διάλειμμα, στο οποίο η ορχήστρα μάς έπαξε διαφόρα μουσικά θέματα από την Ελλάδα, για να πάρει κι ο Κώστας Μακεδόνας τις απαραίτητες ανάσες, προτού ξεκινήσει το δεύτερο μέρος, με ένα δικό του αγαπημένο τραγούδι από το 2004 (κομμάτι από τη σειρα που βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλιο της Αναστασίας Καλλιοντζή – έχω διαβάσει το βιβλίο, δεν έχω δει τη σειρά!) “Μη μου λες αντίο” (Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια – Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος). Από τη Θράκη, πεταχτήκαμε ξανά μέχρι τον Θερμαϊκό, μέσω του “Όμορφη Θεσσαλονίκη”, του μεγάλου Βασίλη Τσιτσάνη, το πιο γνωστό και πολυτραγουδισμένο κομμάτι για την πόλη.
Με το “Ένα τραγούδι απ΄ τ΄ Αλγέρι” του Απόστολου Καλδάρα (κι αυτό πολυακουσμένο κι αγαπημένο στην οικογένειά μου, λόγω του ότι τραγούδια που μιλούσαν για ταξίδια θύμιζαν στον πατέρα μου τα χρόνια που ταξίδευε ως ναυτικός), ξαναβρεθήκαμε στη βόρεια Αφρική. Η συνέχεια επιφύλασσε δύο ακόμη αγαπημένα κομμάτια, που μάθαμε από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, “Δραπετσώνα” (Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης – Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης) και “Χρυσοπράσινο φύλλο” (Στίχοι: Λεωνίδας Μαλένης – Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης). Ανατριχίλα, συγκίνηση και ένα σφίξιμο, γιατί κάποιοι θέλανε σίγουρα να φέρουν τις βόλτες τους με το πρώτο, αλλά δεν επιτρεπόταν δυστυχώς… Η συνέχεια ανήκε σε ένα καταπληκτικό τραγούδι, από την πρώτη δισκογραφική παρουσία του Κώστα Μακεδόνα, τα υπέροχα “Κόκκινα γυαλιά”, του λατρεμένου Σταμάτη Κραουνάκη, με θύμισες, παράλληλα, από τη μέρα που η μητέρα έπαιζε αυτόν τον δίσκο (“Δεν έχω ιδέα”, εν έτη 1989) πρώτη φορά στο σπίτι.
Το κλείσιμο της παράστασης είχε θεματικά τραγούδια, με αναφορές σε λιμάνια και θάλασσες. Ξεκίνησε με δύο τραγούδια για το μεγάλο λιμάνι της χώρας, τον Πειραιά, “Παποράκι του Μπουρνόβα” (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος – Μουσική: Μάνος Λοΐζος) και “Μάτια βουρκωμένα” (Στίχοι: Νίκος Γκάτσος – Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος) και μετά “πεταχτήκαμε” μέχρι ένα φανταστικό λιμάνι της Ιαπωνίας, μέσω του αγαπημένου “Στο Σου-Μιτζού κάποια βραδιά” (Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς – Μουσική: Νίκος Ξυδάκης). Φόρος τιμής στον Γιώργο Ζήκα το τραγούδι που ακολούθησε, “Πάρε με”, από έναν δίσκο που πολυακούστηκε στο πατρικό από τη μαμά (“Γουστάρω”, του 1994, αγοράστηκε για τα “Μαργαριτάρια”, αλλά αποδείχτηκε υπέροχος συνολικά).
Κρήτη, η επόμενη στάση, και με μια ιστορία που μας είπε ο Κώστας Μακεδόνας, μας εξήγησε τον λόγο της επιλογής του – “Αποχαιρετισμός (Θάλασσα)” (Στίχοι – Μουσική: Κώστας Μουντάκης), που γνώριζα χρόνια με τη φωνή του Γιάννη Πάριου (από τα “Νησιώτικα” του 1982) και σήμερα έμαθα ότι η πρώτη εκτέλεση ανήκει στον Νίκο Ξυλούρη, 5 χρόνια νωρίτερα… Από το 1972, ένα πολύ αγαπημένο χασαποσέρβικο, που γνωρίζουμε οι περισσότεροι με τη φωνή του Γιώργου Ζαμπέτα, “Οι θαλασσινοί” (Στίχοι: Στέλιος Γεράνης – Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας), το προτελευταίο κομμάτι του προγράμματος και κλείσιμο με το τραγούδι που μου σύστησε ο πατέρας μου τον Πάνο Γαβαλά “Κάθε λιμάνι και καημός” (Στίχοι: Πυθαγόρας – Μουσική: Γιώργος Κατσαρός).
Δεν είχαμε τελειώσει όμως! Τα τραγούδια που μύριζαν θάλασσα και μας ταξίδεψαν σε πολλούς όμορφους τόπους μπορεί να είχαν τελειώσει, αλλά υπήρχε διπλό encore παρακαλώ, με τρία κομμάτια του Κώστα Μακεδόνα. Δύο από τον καταπληκτικό δίσκο του 1996 “Πάμε για ορθοπεταλιές” (Στίχοι: Άρης Δαβαράκης – Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος) ακούσαμε “Το ποδήλατο” και το “Κάτσε καλά”. Η καληνύχτα, με το τελευταίο ευχαριστώ, ήρθε με αυτό που όλοι πιστεύαμε, “Μόνο μια φορά” του Σταμάτη Κραουνάκη, από το 1991, όταν και κυκλοφόρησε η πρώτη ολοκληρώμενη του δισκογραφική δουλειά.
“Ο γύρος του κόσμου με Ελληνικά τραγούδια” τιτλοφορείται το φεστιβάλ που εμπνεύστηκε και σχεδίασε ο Μιχάλης Κουμπιός. Το δείγμα που πήραμε από τη μουσική παράσταση “Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ’ αδύνατο” του Κώστα Μακεδόνα, δείχνει πως ο σκοπός έχει επιτευχθεί. Για την παράσταση καθαυτή, έχω να σχολιάσω, ότι για ακόμη μια φορά το ένστικτό μας, δεν λάθεψε, καθώς παρακολουθήσαμε-ακούσαμε ένα εξαιρετικό πρόγραμμα, με πολύ ωραίες επιλογές τραγουδιών, που μοσχομύριζαν Ελλάδα και Αιγαίο και Μεσόγειο. Ο Κώστας Μακεδόνας έδειξε πως τίποτα σε αυτήν τη ζωή δεν χαρίζεται και δεν συμβαίνει τυχαία, με τη συνολική του παρουσία και την ερμηνεία, σε μια νύχτα που δεν είχε τις ιδανικότερες συνθήκες για το κοινό και για τους μουσικούς (τη στιγμή που κάποιος “κάγκουρας”, στο παρακείμενο parking, είπε να χρωματίσει προσωρινά με τα δικά του ακούσματα τη βραδιά, η αντίδρασή του ήταν όλα τα λεφτά!).
Σίγουρα θα φροντίσουμε να τον συναντάμε μουσικά συχνότερα στο εξής, όταν οι συνθήκες επιτρέψουν να επανέλθει η ζωή μας στην προ πανδημίας κανονικότητα.
Υ.Γ.1 Η ιδέα αυτή, που μου θύμισε το παλιό εκείνο αναψυκτήριο, ας την κρατήσουν οι υπεύθυνοι και για τα επόμενα καλοκαίρια, έτσι όπως είναι, με τα τραπεζάκια και τις καρεκλίτσες. Ας ανέβει η χωρητικότητα, όταν υπάρχει η δυνατότητα και να γνωρίζουν ότι είμαστε πολλοί σε αυτήν την πόλη που γουστάραμε μια καλοκαιρινή υπαίθρια μουσική σκηνή, που θα ακούμε αγαπημένους καλλιτέχνες. Σίγουρα θα ξαναεπισκεφτούμε το CT Garden, καθως βρήκαμε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις στα προσεχώς!
Υ.Γ.2 Συγχαρητήρια σε αυτόν που σκέφτηκε να υπάρχουν δωρεάν μάσκες, για όσους ξεχνάνε τη δική τους, και για το εξαιρετικά ευγενικό και εξυπηρετικό προσωπικό του χώρου.
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, 19 Σεπτεμβρίου 2020
