Aπολαύσαμε τους Echoes στο Christmas Theater

Oμολογώ ότι ανήκω σε μια γενιά που θεωρεί ως και αδικημένο τον εαυτό της, καθώς δεν έχει την ευκαιρία να ακούσει ζωντανά κάποιες από τις πολύ αγαπημένες μπάντες, καθώς οι περισσότερες εξ αυτών, δεν υφίσταται στη μορφή που μεγαλούργησαν ή έχουν σταματήσει να υπάρχουν τελείως. Μοιραία, σε αυτές τις περιπτώσεις, καταφεύγουμε σε άλλες λύσεις, όπως οι tribute bands, που πολλές φορές μας χαρίζουν πολύ όμορφες βραδιές, παίζονται μουσική που αγαπάμε.

Μια τέτοια περίπτωση είχαμε τη χαρά να ζήσουμε, με τους Γερμανούς Echoes, που εύκολα κάποιος συμπεραίνει από το όνομα ότι είναι μια Pink Floyd tribute μπάντα. Όταν ανακοινώθηκαν από το Christmas Theater, με τη λεζάντα πως πρόκειται για την κορυφαία μπάντα που παίζει Floyd, ένα χαμογελάκι έσκασε και μια σκέψη πέρασε από το μυαλό – λες να είναι το ίδιο καλοί σαν τους Scream Inc., που είδαμε το προηγούμενο καλοκαίρι και το καταχάρηκε η ψυχούλα μας; Έτσι μπήκα στη διαδικασία να τους ψάξω, όχι όμως να ακούσω κάτι από συναυλία τους, και να διαβάσω κριτικές από αξιόπιστες πηγές – ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα με το πλήθος των πολύ καλών κριτικών από όλον τον πλανήτη (αποκλείεται να έχουν τόσο μεγάλο σόι!).

Ας πούμε δυο λόγια για τους Echoes – έχουν πίσω τους 30 χρόνια καριέρας, καθώς ιδρύθηκαν το 1993 και έχουν δώσει μέχρι σήμερα περισσότερες από 500 συναυλίες παγκοσμίως. Η τωρινή σύνθεση του γκρουπ είναι η εξής: Oliver Hartmann στα φωνητικά, ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, Martin Hofmann στο μπάσο και τα φωνητικά, Steffen Maier στα τύμπανα και Paul Ahrens στα πλήκτρα και τα φωνητικά. Έχουν ψηφιστεί πολλές φορές από μουσικούς συντάκτες ως η καλύτερη “live tribute Pink Floyd band” και έχουν φιλοξενήσει ως guests σπουδαίους και με μεγάλη διαδρομή στο μονοπάτι της ροκ, μουσικούς, κάτι που αποδεικνύει, επίσης, πως κάτι μάλλον κάνουν σωστά.

Φτάνουμε αρκετά νωρίτερα για να μη βρούμε κόσμο (‘εχω ένα μικρό θέμα με το χειρουργημένο γόνατο και η κίνησή μου θυμίζει χελώνα) και διαπιστώνουμε πως είναι πολλοί αυτοί που είχαν την ίδια σκέψη! Καθόμαστε στις θέσεις μας και συζητάμε για το τι περιμένουμε, σχολιάζοντας το σκηνικό που θυμίζει παλιότερα live των Pink Floyd. 21:00 ακριβώς, με το τρίτο κουδούνι, χαμηλώνουν τα φώτα και οι μουσικοί παίρνουν τις θέσεις τους. Πρώτη νότα στον αέρα… ανατριχίλα….“θα μας πεθάνουν αυτοί απόψε”, σκέφτομαι!

Shine On You Crazy Diamond και ο “φίλος” που κάθεται πίσω μου, εκστασιασμένος λέει στη συντροφιά του “Να μας παίξουν όλο το Wish You Were Here, να τρελαθούμε!”. Η ευχή του πραγματοποιείται μερικώς, καθώς ακολουθούν τα Have a Cigar, Welcome To The Machine και Wish You Were Here. Όλη την ώρα, πίσω απο το συγκρότημα, παίζουν βίντεο, που η αισθητική τους ταιριάζει με το κάθε κομμάτι ξεχωριστά, απογειώνοντας την εμπειρία μας. Έχουν ήδη κοκκινήσει οι παλάμες μας από το χειροκρότημα και ο ενθουσιασμός όλων νομίζεις ότι θα τρυπήσει το ταβάνι. Αλλαγή στο κορυφαίο, κατ’εμέ, άλμπουμ τους, το Dark Side Of The Moon φυσικά, και πρώτη επιλογή το Time. Ακολουθούν The Great Gig In The Sky, Us And Them, Brain Damage και  Eclipse. Το μυαλό μου ήδη βρίσκεται κάπου αλλού, και το σώμα απλώς υπάρχει στον χώρο και, μέσω των ματιών και των αυτιών, συμμετέχει στην πανδαισία ήχων και συναισθημάτων που συντελείται. Με επαναφέρει στη γη το κορίτσι, ρωτώντας με αν θέλω κάτι απο το μπαρ, τώρα που έχει ένα δεκάλεπτο διάλειμμα – κοιτάω με απορία το κινητό και δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πότε πέρασε κάτι παραπάνω από μια ολόκληρη ώρα!

Επιστροφή πραγματικά σε 10 λεπτά για το συγκρότημα και είναι η στιγμή να μας παίξουν το κομμάτι που πήραν το όνομά τους. Και το παίζουν ολόκληρο! 23 λεπτά τραγούδι! Δεν πιστεύω την τύχη μου, νομίζω ότι βρίσκομαι σε όνειρο και κάποιος θα έρθει να με ξυπνήσει και όχι μόνο δεν συμβαίνει αυτό, αλλά το όλον γίνεται καλύτερο! Mεταφερόμαστε στον χρόνο και 8 χρόνια αργότερα, για να ακούσουμε μέσα από τη δισκάρα που τιτλοφορείται “The Wall”, Another Brick In The Wall pt.1-Happiest Days Of Our Lives-Another Brick in the Wall pt.2 και Young Lust. Η ενότητα αυτή θα κλείσει με ένα άλμα στον χρόνο και, μέσα από το “The Division Bell”, τον τελευταίο “αυθεντικό” Pink Floyd δίσκο (και κακώς πολύ υποτιμημένο απο πολλούς), φυσικά με High Hopes.

Eννοείται πως δεν θέλουμε να τελειώσει ποτέ αυτή η νύχτα, όμως δεν μπορούμε να κρατήσουμε για πάντα τους Echoes να μας παίζουν όσα αγαπάμε και το αποδεχόμαστε με κρύα καρδιά, ενώ μπαίνει η εισαγωγή του One Of These Days, με την χαρακτηριστική μπασογραμμή που διαπερνάει ολόκληρη τη σπονδυλική σου στήλη και η “κανονική” διάρκεια του live κλείνει με ένα απίστευτο Comfortably Numb!

Το καθιερωμένο encore περιλαμβάνει τα Money και Run Like Hell, που εκτελούνται σε ένα κοινό ορθίων, που έχει καταλάβει όλο τον χώρο μπροστά από τη σκηνή και αποθεώνει το συγκρότημα για τα 150 λεπτά που έπαιξε και μας χάρισε μια πραγματικά αξιομνημόνευτη εμπειρία. Μετά το τέλος, η μπάντα μένει στη σκηνή, μοιράζει πένες και υπογεγραμμένα αντίγραφα της playlist, ενώ δεν αρνείται φωτογραφίες με όσους το ζητήσουν – συγκινητική στιγμή που καταγράφω είναι αυτή που ο ντράμερ χαρίζει τις μπαγκέτες του σε ένα νεαρό αγόρι, που, καθώς βρίσκομαι κοντά, τον έχω ακούσει να του λέει πόσο φανταστικά έπαιξε και πως θα ήθελε και ο ίδιος, μεγαλώνοντας, να παίζει το ελάχιστο από αυτό που άκουσε εκεί – τον μικρό μουσικό έχει συνοδεύσει στη συναυλία η μητέρα του και είναι αυτή που παροτρύνει το αγόρι να μιλήσει χωρίς να ντρέπεται. Να, κάτι τέτοια μου συμβαίνουν και πιστεύω πως, πέρα από το κοπάδι των ηλίθιων, που, επειδή κάνουν φασαρία καθημερινά, έχουμε την αίσθηση ότι ζούμε σε πολύ σάπιες μέρες, υπάρχει ελπίδα και ένας κόσμος που μένει σιωπηλός και κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα – δουλεύει και δημιουργεί και περιμένει να εκφραστεί, όταν κρίνει πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.

Αν πρέπει να πω κάτι για τη συναυλία, αυτό θα είναι το εξής: Ακρως επαγγελματίες οι Echoes, με τα όποια μικρά λάθη στον ήχο, στην αρχή, να μην τους επηρεάζουν καθόλου, με ένα setlist βασισμένο κυριώς σε δίσκους από τη δεκαετία του ’70 και που εύκολα κάποιος θα χαρακτηρίσει ανθολογία των πλέον αναγνωρίσιμων κομματιών των Pink Floyd, αλλά ο αντίλογός μου είναι πως ακόμη κι έτσι δεν έχουμε τη δυνατότητα να ζούμε συχνά τέτοιες στιγμές, καθώς συνολικά το όλον ήταν κάτι μοναδικό, οπότε ας είμαστε ευγνώμονες για αυτά που απολαμβάνουμε. Η συζήτηση στο αυτοκίνητο με τη σύντροφο, κατά την επιστροφή, έκρυβε μια μικρή μελαγχολία, καθώς καταλήγαμε στη διαπίστωση ότι πολύ δύσκολα θα ζήσουμε στις μέρες μας τη γέννηση ενός μουσικού σχήματος, που θα προσπαθήσει να προσεγγίσει τη μουσική παρακαταθήκη των πολύ σπουδαίων δεκαετιών ’60 και ’70 (όσον αφορα στη ροκ μουσική και ειδικότερα την progressive σκηνή).

Θοδωρής Κ., Οκτώβριος 2023

Setlist (με τον δίσκο, που περιλαμβάνεται το κάθε κομμάτι, και το έτος κυκλοφορίας)

Shine On You Crazy Diamond (Wish You Were Here, 1975)
Have A Cigar (Wish You Were Here, 1975)
Welcome To The Machine (Wish You Were Here, 1975)
Wish You Were Here (Wish You Were Here, 1975)
Τime (Dark Side Of The Moon, 1973)
The Great Gig In The Sky (Dark Side Of The Moon, 1973)
Us And Them (Dark Side Of The Moon, 1973)
Brain Damage (Dark Side Of The Moon, 1973)
Eclipse (Dark Side Of The Moon, 1973)
Echoes (Meddle, 1971)
Another Brick In The Wall pt.1 (The Wall, 1979)
Happiest Days Of Our Lives (The Wall, 1979)
Another Brick In The Wall pt.2 (The Wall, 1979)
Young Lust (The Wall, 1979)
High Hopes (The Division Bell, 1993)
One Of These Days (Meddle, 1971)
Comfortably Numb (Dark Side Of The Moon, 1973)
Money (Dark Side Of The Moon, 1973)
Run Like Hell (The Wall, 1979)