Ακούσαμε (πολύ) το ‘Spooky Train’ των Altribe

Eν αρχή έλαβα στο drobox μου έναν νέο δίσκο… Altribe – ‘Spooky Train’, έλεγε ο φάκελος. Τον άκουσα. 2 φορές. Μετά, πήραμε μια συνέντευξη από την μπάντα (την βρίσκεις ΕΔΩ) – όταν την δημοσιεύσαμε, ξανάκουσα το δίσκο (με παρέα αυτήν τη φορά).

Είχα βγάλει τα συμπεράσματά μου, αλλά κρατούσα λίγες επιφυλάξεις μέχρι τη ζωντανή παρουσίαση στο ‘Σφίγγα music theater’ (εκεί που συναντιούνται Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής, στον πεζόδρομο της Κοίλης).

Έφτασα με την ψυχή στο στόμα, γιατί συνομώτησε το σύμπαν να μπλέξω στα… απίστευτα, αλλά πρόλαβα. Ωραίος χώρος, φιλικό προσωπικό, καθήσαμε κοντά στη σκηνή (ωραίο, γιατί βλέπεις από κοντά τον καλλιτέχνη, αλλά συνάμα κακό, γιατί πίσω ακούς καλύτερα!), μας προσφέραν ωραιότατη Sangria (δεν δοκίμασα κάτι άλλο, παρότι το ήθελα, γιατί θα οδηγούσα) και, μετά την ακαδημαϊκή καθυστέρηση των live, υποδεχτήκαμε, αρχικά, τους μουσικούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς Πανταζή Τσάρα και Αλέξανδρο Γερασίμου, που μας είπαν την άποψή τους για το δίσκο (το καλό με αυτές τις εισαγωγές είναι πως μαθαίνεις αρκετά πράγματα, αν ακούς προσεχτικά, που σε βοηθάνε να αντιληφθείς καλύτερα όσα θ’ακούσεις στη συνέχεια).

Για τα επόμενα 50, σχεδόν, λεπτά, οι Αltribe τα “έσπασαν” στην κυριολεξία! Έχω ακούσει τη φωνή της Φιόνας στο PC, λες φοβερή ερμηνεία, αλλά ψηφιακό είναι, δεν μπορεί να ακούγεται άσχημα… την ακούς και ζωντανά και λες… οκ, εδώ είμαστε. Απίστευτη φωνή που σε πηγαίνει εντελώς πίσω στο χρόνο, χαλαρά μια 40αρα χρονάκια σε γυναικείες φωνές εκείνων των ετών που έχουμε αγαπήσει όλοι. Σε ορισμένες στιγμές μου θύμισε την πολύ αγαπημένη μου Θεοδοσία Τσάτσου.

Η λοιπή μπάντα είχε εξίσου φοβερή απόδοση και, ακούγοντάς τους, αν δεν ήξερες ότι είναι Έλληνες, θα ρώταγες πού τους ανακάλυψαν και γιατί δεν τους έχεις ξανακούσει μέχρι τώρα. Ακούσαμε όλο το CD, το ‘Glory Box’ (Portishead), σε μια πολύ όμορφη διασκευή, και κομμάτια από τον προηγούμενο δίσκο τους, ‘Αfrodisiac’. Έφυγα σχεδόν με το τέλος του live, γιατί δε την πάλευα, λόγω κούρασης, να μείνω παραπάνω.

Την επόμενη μέρα ξανάκουσα το δίσκο και κράτησα σημειώσεις για τα 4 κομμάτια που προσωπικά ξεχώρισα περισσότερο.

– ‘When the sin goes marchin’ in’ – το πιο αγαπημένο μου!

– ‘Βe The Hero’  – το κομμάτι που ανοίγει το δίσκο, ένα υπέροχο μελωδικό τραγούδι, με πολύ ωραίους στίχους.

– ‘You gonna miss me’ – ωραίος ρυθμός και ωραίοι στίχοι, επίσης.

– ‘Stick to me’ – λάτρεψα τις κιθάρες του!

Τα υπόλοιπα κομμάτια είναι, όπως προείπα, πάρα πολύ καλά, αλλά πάντα σε κάποια τραγούδια κάθε δίσκου όλοι “κολλάμε”. Μες στο προσεχές διάστημα, που θα χαλαρώσουν λίγο οι ρυθμοί, θα ψάξω και την υπόλοιπη δισκογραφία της μπάντας για να αποκτήσω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη – το συστήνω και σε σας!

*Φωτογραφίες από την παρουσίαση δείτε στη σελίδα του συγκροτήματος στο facebook (πατήστε και ένα Like!).