ΦΥΣΙΣ – ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΤΕΛΛΗ ΣΤΗ ΓΚΑΛΕΡΙ ΣΚΟΥΦΑ
Ατομική έκθεση Ανδρέα Κοντέλλη
Φύσις
Με τίτλο Φύσις εγκαινιάζεται στη Γκαλερί Σκουφά την Πέμπτη 12 Μαΐου 2016 στις 8.00 μ.μ., η ατομική έκθεση ζωγραφικής του Ανδρέα Κοντέλλη. Η έκθεση θα διαρκέσει έως και τo Σάββατο 4 Ιουνίου.
Μία εξιδανικευμένη φύση παρουσιάζει σε αυτήν του την ενότητα έργων ο ζωγράφος. Τα πρόσωπά των πορτραίτων του ενοικούν έναν κόσμο παρθένο και αδιαμόρφωτο, βυθίζονται στην εγγενή αθωότητά τους, εναρμονίζονται.
Η ζωγραφική αυτή προτείνει την αρμονική συμμετοχή μας στο κάλλος και στην ενότητα του κόσμου.
Το φυσικό τοπίο της Λήμνου αποτελεί το πλαίσιο, όπου ο ζωγράφος αποδίδει αβίαστα την αφήγησή του.
Με σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών και μεταπτυχιακό στο Middlesex University του Λονδίνου ο Κοντέλλης, μαθητής του Π. Τέτση, χρησιμοποιεί με ισχύ και ευαισθησία τα ζωγραφικά του μέσα.
Εγκαίνια: Πέμπτη 12 Μαΐου 2016, 20:00
Διάρκεια έκθεσης: 12 Μαΐου – 4 Ιουνίου 2016
ΓΚΑΛΕΡΙ ΣΚΟΥΦΑ, Σκουφά 4, Κολωνάκι, 10673
Τ.: 210-3643025, 210-3603541 / Ε-mail: info@skoufagallery.gr
website: www.skoufagallery.gr
Ώρες λειτουργίας: Δευτ-Τετ-Σαβ 10:00-15:30, Τρ-Πεμ-Παρ: 10:00-15:30 & 17:30-21:00
Κείμενο του Sir David King για την έκθεση ΦΥΣΙΣ του Ανδρέα Κοντέλλη.
ΦΥΣΙΣ από τον Ανδρέα Κοντέλλη.
Η αντίληψή μας, η κατανόηση και ο τρόπος που ζούμε στον εικοστό πρώτο αιώνα διαμορφώθηκε στην περίοδο εκείνη της ελληνικής ιστορίας που εκτείνεται από τον Όμηρο έως τον Ηράκλειτο, τον Αριστοτέλη και άλλους. Κι όμως, ύστερα από τόσες χιλιετίες έχουμε φτάσει πλέον σε ένα κρίσιμο σημείο καμπής στην εξέλιξή μας. Η θριαμβική πορεία μας μέσα από την ανάπτυξη των επιστημών, της ιατρικής, της τεχνολογίας και της κοινωνιολογίας έχει οδηγήσει το ανθρώπινο είδος σε ένα πρωτόφαντο επίπεδο προόδου και ευημερίας. Ζούμε περισσότερο και σε διαφορετικά επίπεδα ευζωίας και ψυχαγωγίας κι αυτός ο τρόπος ζωής έχει διαδοθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Αποκτήσαμε την ενέργεια που χρειαζόμασταν καίγοντας ορυκτά καύσιμα, τα αγροκτήματα που χρειαζόμασταν εξαλείφοντας ολόκληρες εκτάσεις με δάση και το πόσιμο νερό που χρειαζόμασταν εκτρέποντας ποτάμια και αντλώντας νερό από τον υδροφόρο ορίζοντα με ταχύτητες μεγαλύτερες από αυτές που μπορεί να αναπληρώσει η βροχή. Ο πολιτισμός μας, όπως συνειδητοποιούμε τώρα, αναπτύχθηκε μέσα από μια διαδικασία λεηλάτησης των φυσικών πόρων του πλανήτη. Αποτέλεσμα της επιτυχίας είναι η ταχύτατη αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού που πλησιάζει σήμερα τα 8 δισεκατομμύρια. Γνωρίζουμε τώρα ότι εξαιτίας των δικών μας ενεργειών οι κλιματικές αλλαγές που συντελούνται στον πολύτιμο ζωτικό χώρο μας, τη γη, είναι μια υπαρξιακή απειλή για αυτόν τον πολιτισμό.
Εμείς, οι άνθρωποι είμαστε συγχρόνως κομμάτι της φύσης – όπως τα ζώα, τα ψάρια και τα έντομα – αλλά και ξεχωριστό τμήμα της. Με την βιασύνη μας να πετύχουμε την οικονομική ανάπτυξη τονίσαμε κυρίως τον ξεχωριστό χαρακτήρα μας, την εναντίωσή μας στη φύση. Ίσως, κατ’ εξαίρεση, οι ποιητές, οι καλλιτέχνες και οι μουσικοί να μπορούν να μας θυμίζουν το τραγούδι της γης – το οποίο κινδυνεύουμε να καταστρέψουμε. Αν αποτύχουμε να ανακτήσουμε την ουσία του είναι μας, ως μέρους της φύσης, διατρέχουμε τον κίνδυνο να χάσουμε τη γη και το πάτημά μας. Μόνο αν επιχειρήσουμε να κατανοήσουμε πώς απωλέσαμε την αίσθησή μας για την βαθύτερη ουσία της φύσης, θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε ξανά έναν τρόπο ζωής με τον οποίο θα προστατεύσουμε τα μόνα μέσα της συντήρησής μας.
Στην Λήμνο το καλοκαίρι του 2015 ο Ανδρέας Κοντέλλης κι εγώ ξεκινήσαμε μια συζήτηση για την σύγχρονη ανθρώπινη συνθήκη αναλογιζόμενοι το νόημα της αρχαίας ελληνικής λέξης «φύσις». Πριν σχηματοποιηθεί στη λέξη «φυσική», φαίνεται πως είχε ένα πολύ διαφορετικό νόημα. Η φύσις είναι ο φυσικός κόσμος, αυτός που δίνει τον τόνο της ύπαρξής μας. Δεν είναι μόνο ότι μας προσέφερε απλόχερα ό,τι χρειαζόμασταν: είναι ο βηματισμός μας, ο τόπος διαμονής όπου αναπτύσσουμε το νόημα της ζωής μας κατά μόνας και συλλογικά.
Αυτή η αντίληψη διαμορφώνει το πλαίσιο των έργων αυτής της έκθεσης. Ο Ανδρέας αιχμαλωτίζει υπέροχα τη βαθύτερη ουσία της ιδιαίτερης πατρίδας του, αυτού του ηφαιστειογενούς κομματιού γης που αναδύθηκε κάποτε στο βορειοανατολικό Αιγαίο. Τα χρώματα είναι τα μπλε της θάλασσας, διάφανα απ’ την άμμο, οι ώχρες και οι σιέννες , οι κηλίδες σκουριάς στα βράχια και στους γκρεμούς, εναρμονισμένα όμως με τις αποχρώσεις της επιδερμίδας της γυναίκας. Οι ερμηνείες της θα είναι τόσες όσοι και οι θεατές: μπορεί να αναπαριστά την ομορφιά στο βλέμμα εκείνου που κοιτάει· ένα γόνιμο μέλλον· μια πιθανή κοινή ζωή· ένα κομμάτι του φυσικού κόσμου. Πρόκειται για έναν κόσμο που μας καλεί να νιώσουμε την ουσία του, να ζήσουμε αρμονικά μαζί του και να ξαναβρούμε τον τόνο της ύπαρξής μας.
Sir David King
Cambridge; Whitehall, London; Androne, Lemnos
