Συζήτηση Η τελευταία παραλία: Λουτρά και καθαρμοί | Τετάρτη 12 Οκτωβρίου | 20.00

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑ
L’ULTIMA SPIAGGIA

69. Φεστιβάλ Καννών
Επίσημη Συμμετοχή – Ειδική Προβολή

Συζήτηση με αφορμή την ταινία στην Ταινιοθήκη

Η One from the Heart παρουσιάζει τη νέα ταινία του Θάνου Αναστόπουλου και του Davide Del Degan Η Τελευταία Παραλία (L’Ultima Spiaggia). Η ταινία γυρισμένη σε διάρκεια δύο χρόνων αποτελεί ένα από τα ελάχιστα ντοκιμαντέρ που επιλέχθηκαν φέτος για το επίσημο πρόγραμμα του 69ου Φεστιβάλ των Καννών. Η Τελευταία Παραλία, τέταρτη ταινία του Θάνου Αναστόπουλου, σε συν-σκηνοθεσία του Davide Del Degan, συνιστά ένα σπάνιο ντοκιμαντέρ για μια παραλία μοναδική στην Ευρώπη και τους εξίσου ξεχωριστούς «κατοίκους» της. Η ταινία έκανε την ελληνική της πρεμιέρα στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας παρουσία των σκηνοθετών Θάνου Αναστόπουλου και Ντάβιντε Ντελ Ντέγκαν. Η ταινία προβάλλεται ήδη στις αίθουσες από τις 6 Οκτωβρίου με το νέο της cut (διάρκειας 118’) που έκαναν οι σκηνοθέτες για την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες της Ελλάδας και του εξωτερικού όπου η ταινία θα διανεμηθεί στη Γαλλία και την Ιταλία, μεταξύ άλλων.
Την Τετάρτη 12 Οκτωβρίου στις 20.00 θα πραγματοποιηθεί συζήτηση με αφορμή την ταινία στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος με τίτλο Η τελευταία παραλία: Λουτρά και καθαρμοί και ομιλητές τους: Σωτήρη Δημητρίου, συγγραφέα, Μενέλαο Καραμαγγιώλη, σκηνοθέτη, Χριστόφορο Λιοντάκη, ποιητή, Στέλλα Θεοδωράκη, σκηνοθέτιδα, Εύα Στεφανή, σκηνοθέτιδα. Συμμετέχει και συντονίζει η Μαρία Κομνηνού, Γεν. Γραμ. ΔΣ Ταινιοθήκης της Ελλάδος, Αν. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών. Είσοδος ελεύθερη

Μπορείτε να δείτε το trailer της ταινίας με ελληνικούς υπότιτλους εδώ: https://youtu.be/j9DjoU08l7o

Μια παραλία, οι άνθρωποί της, η Ευρώπη και τα σύνορα

Η Τελευταία Παραλία αποτελεί μια συγκινητική όσο και αστεία περιήγηση στον μικρόκοσμο μιας λαϊκής παραλίας στην Τεργέστη της Ιταλίας στην διάρκεια των τεσσάρων εποχών του χρόνου, που αποκαλύπτει σταδιακά μια μοναδική ταινία για τα σύνορα, τις ταυτότητες και τις διαφορετικές εποχές, μια τραγικωμωδία για την ανθρώπινη φύση.
Η επίσημη ονομασία της παραλίας είναι δημόσιο θέρετρο «Λα Λαντέρνα», αλλά όλοι στην Τεργέστη το αποκαλούν απλά «Ελ Πεντοτσίν», μια δημοτική παραλία στην καρδιά της Τεργέστης, που ακόμα χωρίζεται στα δύο από έναν τοίχο. Στη μία πλευρά είναι οι άντρες και στην άλλη οι γυναίκες.
Ένας άλλος κόσμος, ένα νησί που ο χρόνος σταμάτησε να κυλάει, με θέα σε μια θάλασσα που χωρίζει κι ενώνει την ίδια στιγμή, που διευρύνει και συγχέει τα σύνορα, τα επανακαθορίζει και φέρνει κοντά Ιταλούς και Σέρβους, Έλληνες και Σλοβένους, Εβραίους και Γερμανούς, Αυστριακούς και Αμερικανούς. Την ίδια στιγμή, η παραλία αυτή αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο για τους ανθρώπους που της εμπιστεύονται ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους.
Οι δύο σκηνοθέτες παρακολούθησαν την παραλία έναν ολόκληρο χρόνο. Το χειμώνα με ελάχιστους λουόμενους, κυρίως άντρες, που γεμίζουν εκεί το χρόνο που δεν περνά. Την άνοιξη, όταν ο ήλιος γίνεται πιο ζεστός και το θέρετρο σταδιακά ζωντανεύει. Το καλοκαίρι σε μια κατάμεστη παραλία, όπου οι ναυαγοσώστες εκτελούν τα καθήκοντά τους υπό το άγρυπνο βλέμμα των γυναικών. Και τέλος, το φθινόπωρο, όταν μαζεύονται οι σημαδούρες και οι μήνες που πέρασαν βαραίνουν τη σκέψη, όταν οι τακτικοί λουόμενοι λένε αντίο μέχρι την επόμενη χρονιά και φέρνουν στο μυαλό τους εκείνους που «χάθηκαν».
Στις 30 Σεπτεμβρίου, η πύλη ανοίγει για το ετήσιο πάρτι του τέλους της σεζόν. Άντρες και γυναίκες ετοιμάζονται. Φαγητό, κρασί, τραγούδια και κέφι. Στις 12 ακριβώς, ο τοίχος ανοίγει μέσα σε γενική αδιαφορία και όλως περιέργως σχεδόν κανείς δεν περνά στην άλλη πλευρά.
Σε μια πόλη όπου τα σύνορα άλλαζαν αδιάκοπα, όπου τα φράγματα, αληθινά ή συμβολικά, έχουν καταρρεύσει, όπου ο ριζοσπάστης Φράνκο Μπαζάλια γκρέμισε τα κάγκελα του ψυχιατρείου, ο τοίχος του Πεντοτσίν στέκει ακόμα, επειδή παραδόξως δε χωρίζει, αλλά διατηρεί την ελευθερία αντρών και γυναικών. Ένας τοίχος που οδηγεί σε ένα στοχασμό πάνω στην ταυτότητα και σε μια βαθύτερη κατανόηση αυτών των «ψυχικών τειχών» που κληρονόμησε η Τεργέστη, περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά, από τον 20ο αιώνα. Ταυτόχρονα, όμως, θέτει ερωτήματα γιατί ορθώνονται τα τείχη.
Έγραψαν για την ταινία:

«Στις ράθυμες κινήσεις της ρουτίνας, τις ανέμελες συζητήσεις, τα αστεία και τις αποχαιρετιστήριες γιορτές τους. Αλλά και στον τρόπο που περπατούν, στέκονται και κολυμπούν, αφού τα σώματα έχουν να αφηγηθούν μια διαφορετική ιστορία από τα στόματα. Η απουσία σχολιασμού ή εξομολογητικών συνεντεύξεων αφήνει την εικόνα να ακολουθήσει μόνη της ένα σωρό από απρόσμενες ιστορίες που γεννιούνται και πεθαίνουν στα λίγα αυτά τετραγωνικά μέτρα και αφορούν τις έννοιες του διαχωρισμού, της παράδοσης, της πολυπολιτισμικότητας, των ταξικών αντιθέσεων, της ταυτότητας και των συνόρων. Χιούμορ, τρυφερότητα και μια ματιά που κοιτάζει την αληθινή ζωή χωρίς προκατασκευασμένη άποψη συνθέτουν μια λιτή πρόταση «καθαρού σινεμά» (στο νου έρχεται ο Τζιανφράνκο Ρόζι και το «Φωτιά στη Θάλασσα» ), μαζί με μια ανθρωπολογική μελέτη, ένα μάθημα Ιστορίας κι ένα επίκαιρο ερώτημα πάνω στα ορατά και αόρατα τείχη που μας περιβάλλουν». Χρήστος Μήτσης, Αθηνόραμα ***1/2

«Λίγη ώρα μετά τους τίτλους τέλους της «Τελευταίας Παραλίας» είσαι πια σίγουρος πως οι δύο ώρες που έχουν προηγηθεί είναι κάτι περισσότερο από ένα ντοκιμαντέρ που καταγράφει το «αξιοπερίεργο» της μοναδικής παραλίας στην Ευρώπη («μήπως και στον κόσμο;», όπως αναρωτιούνται οι θαμώνες της) όπου ένας τοίχος χωρίζει τους άντρες από τις γυναίκες, σε μια παράδοση που κρατάει χρόνια. Εδώ το πραγματικό «αξιοπερίεργο» είναι η ανθρώπινη ζωή: το μεγαλύτερο μυστήριο και ταυτόχρονα η οριστική λύση όλων». Μανώλης Κρανάκης, FLIX ***1/2

«H «Τελευταία παραλία» είναι μια χαλαρή, ξεκούραστη «μελέτη» των ανθρώπων που συχνάζουν ή εργάζονται εκεί. Κάτι σαν μια περιήγηση στην καθημερινότητα των πρωταγωνιστών της, λουομένων κάθε ηλικίας, υπαλλήλων, τεχνικών, ναυαγοσωστών αλλά και γάτων. Ανθρωποι καθημερινοί, με κανονικές ανάγκες, ελάχιστες απαιτήσεις, χιούμορ, όρεξη για ζωή. Αυτό είναι η ταινία. Και όσο για τον συμβολικό χαρακτήρα του τοίχου, είναι υπόθεση του κάθε θεατή αν θα τον νιώσει ή όχι. Ο ίδιος ο Αναστόπουλος πάντως είπε πριν από λίγο καιρό στο «Βήμα»: «Ξεκινήσαμε αυτή την ταινία πριν από τρία χρόνια νομίζοντας ότι κάνουμε μια κωμωδία για τον τελευταίο τοίχο στην Ευρώπη. Με λύπη μας την παρουσιάζουμε σε μια περίοδο που οι τοίχοι επιστρέφουν». Γιάννης Ζουμπουλάκης, Το Βήμα ***
***1/2 Μήτσης Αθηνόραμα, *** Γαλανού Εφημερίδα των Συντακτών, *** Εκσιέλ Έθνος, *** Ζουμπουλάκης Βήμα, ***1/2 Κρανάκης FLIX, *** Κατσίκας Σινεμά, *** Κουτσογιαννόπουλος Lifo, *** Μικελίδης enetpress, *** Μπούρας Καθημερινή.

«Στην Τεργέστη, ένα κάποτε δυναμικό πολυπολιτισμικό λιμάνι στη βορειοανατολική Ιταλία, βρίσκεται μια δημοτική παραλία με ένα ψηλό τσιμεντένιο τοίχο που χωρίζει την πλευρά των ανδρών από την πλευρά των γυναικών. Αυτό το πικρό, βαθυστόχαστο και τρυφερό ντοκιμαντέρ σκηνοθετημένο από τον Έλληνα δημιουργό Θάνο Αναστόπουλο (Η Κόρη) που ζει στην Τεργέστη και από τον Ιταλό συνάδελφο του Ντάβιντε Ντελ Ντέγκαν, μας παρουσιάζει τις σημαντικότερες στιγμές ενός έτους που πέρασαν οι δύο σκηνοθέτες παρατηρώντας τους κατοίκους αυτής της παράξενης διαχωριστικής γραμμής της παλιάς Ευρώπης. Μια μεταφορά; Ναι, αλλά όχι με έναν προφανή τρόπο που μπορεί να περιμέναμε.
Περισσότερο ελεγειακή παρά διδακτική, Η Τελευταία Παραλία ενθαρρύνει το κοινό της να συλλογιστεί γύρω από την έννοια των συνόρων, γεωγραφικών, σεξουαλικών και άλλων, χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει το τρυφερό βλέμμα της στους εκκεντρικούς θαμώνες που συχνάζουν, είτε με βροχή είτε με ήλιο, σε αυτό το παράξενο κατάλοιπο μιας πιο σεμνότυφης Αυστροουγγρικής παραθαλάσσιας εποχής». Lee Marschall, Screen International
«Ο Θάνος Αναστόπουλος και ο Ντάβιντε Ντελ Ντέγκαν, ελληνο-ιταλικό κινηματογραφικό δίδυμο, κινηματογραφούν αυτό το αιώνιο ανθρωπολογικό τοπίο που είναι η παραλία, ταυτόχρονα σαν ένα πιθανό τέλος του δυτικού πολιτισμού και του γερασμένου πληθυσμού του και σαν ένα θέατρο αναψυχής και προσωπικής έκφρασης. Θα μπορούσαμε να φοβηθούμε ότι η ταινία θα είχε σκωπτική διάθεση, αλλά ευτυχώς μας χαρίζει μια γενναιόδωρη αποτύπωση των διαφορετικών χαρακτήρων και σωμάτων, σε συνδυασμό με μια αίσθηση καρναβαλιού». Le Monde

Μια παραγωγή των:
Mansarda Production (Ιταλία),
Φαντασία Οπτικοακουστική (Ελλάδα),
Arizona Productions (Γαλλία)

με την υποστήριξη των:
Rai Cinema,
Friuli Venezia Giulia Film Commission,
Fondo Audiovisivo FVG,
EΡΤ – Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση
Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου,
Centre National du Cinéma et de l’image animée –
Ταμείο ενίσχυσης Ελληνογαλλικών συμπαραγωγών.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Θάνος Αναστόπουλος – Davide Del Degan
Παραγωγοί: Nicoletta Romeo – Στέλλα Θεοδωράκη -Guillaume De Seille
Φωτογραφία: Ηλίας Αδάμης – Debora Vrizzi
Μοντάζ: Μπονίτα Παπαστάθη
Μοντάζ Ήχου: Matteo Serman
Ήχος: Francesco Morosini
Μιξάζ: Κώστας Βαρυμποπιώτης

www.onefromtheheart.gr  twitter: @oneftheart 
www.facebook.com/pages/One-from-the-Heart/243682062321391 
https://www.facebook.com/Lultima-Spiaggia-The-Last-Resort-1489847454374650/?fref=ts