Βιβλιο-προτάσεις

ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΑΝ ΣΟΥΡΖΕΡΣ

ΤΙΜΗ: 25,50€

ΣΕΛΙΔΕΣ: 320

ΔΙΑΣΤΑΣΗ: 15Χ21

ΙSBN: 978-960-322-473-0

Η σκηνογραφία είναι η τέχνη που οργανώνει το χώρο της θεατρικής μυθοπλασίας, αλλά επίσης και τον ευρύτερο χώρο της συνάντησης και της συναλλαγής μεταξύ του κοινού και των ηθοποιών. Ενώ είναι ένα εργαλείο της αναπαράστασης, εκφράζει παράλληλα και μια θέαση του κόσμου.

Από την ελληνική αφετηρία του δυτικού θεάτρου, οι κώδικες της αναπαράστασης έχουν εξελιχθεί, άλλες σημασίες τους έχουν χαθεί και άλλες επιβίωσαν μέσα από το μετασχηματισμό τους. Η σκηνογραφία είναι ένα από τα ελάχιστα ίχνη που μας πληροφορούν για το πώς ήταν μια θεατρική παράσταση, που είναι συνάμα τόσο συγκεκριμένη μα και τόσο εφήμερη.

Αυτό είναι και το ενδιαφέρον σε αυτό το βιβλίο: η συγγραφέας, αναλύοντας δεκάδες κείμενα, σχέδια, κατόψεις, γκραβούρες, πίνακες, φωτογραφίες, που αναμφίβολα προσφέρουν στον αναγνώστη πληθώρα πληροφοριών, προσεγγίζει όλα εκείνα τα κατάλοιπα των εποχών όπου ο αρχιτέκτονας, ο μηχανικός, ο διακοσμητής και ο ζωγράφος, χωρίς να είναι ακόμη «σκηνογράφοι», δεν σταματούσαν να συνεργάζονται σε μια αέναη επινόηση κι επανεφεύρεση του σκηνικού χώρου.

Το βιβλίο περιλαμβάνει γλωσσάρι όρων, βιβλιογραφία, σύντομο βιογραφικό λεξικό σκηνογράφων, ζωγράφων, αρχιτεκτόνων και εν γένει προσώπων που συνέβαλαν στην εξέλιξη της ευρωπαϊκής σκηνογραφίας, και επίμετρο για την ιστορία της νεοελληνικής σκηνογραφίας.

Το επίμετρο επιχειρεί να συνθέσει ένα ιστορικό αφήγημα της εξέλιξης της νεοελληνικής σκηνογραφίας αξιοποιώντας γραπτά και οπτικά τεκμήρια της εργασίας των Ελλήνων σκηνογράφων και να εξηγήσει το πώς δημιουργήθηκε και τελικά διαμορφώθηκε το σκηνογραφικό πεδίο στο πλαίσιο της αθηναϊκής θεατρικής δραστηριότητας

του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Το μελέτημα συμπληρώνεται από αναλυτική ελληνική θεατρολογική βιβλιογραφία αυτοτελών εκδόσεων για τη σκηνογραφία, την ενδυματολογία και τη θεατρική αρχιτεκτονική από το 1900 έως το 2013.

H Αν Σουρζέρ, σκηνογράφος, ενδυματολόγος και ζωγράφος σκηνικών, είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Caen-Basse Normandie. Έχει επίσης διδάξει στην Ανώτατη Σχολή Τεχνών & Τεχνικών του Θεάτρου της Γαλλίας και στο Ινστιτούτο Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Paris III Sorbonne Nouvelle.

Η Ίλια Λακίδου είναι διδάκτορας θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην ιστορία της σκηνογραφίας, όπως και σε θέματα που άπτονται της σχέσης πολιτικής και θεάματος, καθώς και στη διδακτική του θεάτρου στην εκπαίδευση.

Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΚΑΤΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

ΤΙΜΗ: 30,00 € ΕΚΑΣΤΟΣ ΤΟΜΟΣ, (90,00 € ΣΥΝΟΛΟ)

ΣΕΛΙΔΕΣ: Τ. Α: 696, Τ. Β: 598 Τ. Γ: (ΥΠΟ ΕΚΔΟΣΗ)

ΔΙΑΣΤΑΣΗ: 17 X 24

ISBN ΕΡΓΟΥ: 978-960-408-171-4

ISBN A΄ ΤΟΜΟΥ: 978-960-480-172-1

ISBN Β΄ ΤΟΜΟΥ: 978-960-480-173-8

ISBN Γ΄ ΤΟΜΟΥ: 978-960-480-174-5

Περιεχόμενα:

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ: ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΙΣΤΟΡΙΑ

ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΔΙΚΑΙΟ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ

ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ: ΕΠΙΣΤΗΜΗ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ – ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ

Ο δυτικός μεσαίωνας καλύπτει συμβατικά το διάστημα από την κατάρρευση του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έως την ανάδυση της νεoτερικής Ευρώπης. Ο όρος media tempestas ανιχνεύεται για πρώτη φορά σε λογοτεχνικά κείμενα του 15ου αιώνα, με τους όρους media aetas, media antiquitas και media tempora να έπονται τον 16ο αιώνα και τον όρο medium aevum τον 17ο αιώνα.

Ο πρώτος ιστορικός που αξιοποίησε πρακτικά τη διαίρεση της ιστορίας σε τρεις περιόδους, την αρχαιότητα, τον μεσαίωνα και τη νεοτερικότητα, ήταν ο Κρίστοφ Κέλλερ ή Cellarius, ο οποίος εισήγαγε το τριπλό αυτό σχήμα στην ακαδημαϊκή διδασκαλία τον 17ο αιώνα, χαράσσοντας την τομή μεταξύ μεσαίωνα και νεοτερικότητας στη θρησκευτική μεταρρύθμιση των αρχών του 16ου αιώνα. Κάνοντας λόγο για σκοτεινό μεσαίωνα στη λογοτεχνία, την εκπαίδευση και τις τέχνες, οι ουμανιστές ιστορικοί του 15ου και του 16ου αιώνα υποτίμησαν συνειδητά την εποχή αυτή, επιλέγοντας να την ερμηνεύσουν ως μια μακρόχρονη, ζοφερή, μεταβατική περίοδο μεταξύ δύο εποχών υψηλού πολιτισμού: της κλασικής αρχαιότητας και της αναγέννησης, ιδίως στον χώρο της τέχνης.

Ατενίζοντας νοσταλγικά το ρωμαϊκό παρελθόν, ο Πετράρχης διέκρινε την παλαιά ρωμαϊκή εποχή (antique) από τη νέα χριστιανική, που σφράγισε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό έως τις ημέρες του (moderna), αποδίδοντας στον μεσαίωνα τον χαρακτηρισμό «σκοτεινοί αιώνες».