Βιβλιο-προτάσεις

ΚΑΠΕΤΑΝ ΆΓΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ ΓΩΝΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΠΑΥΛΟΣ ΗΛ. ΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ

ΤΙΜΗ: 12 €

ΣΕΛΙΔΕΣ: 128

ΔΙΑΣΤΑΣΗ: 14 X 20,5

ΙSBN: 978-960-499-122-8

Οι βασιλοπούλες και οι δράκοι, το φοβερό και το απρόβλεπτο δεν υπάρχουν μόνο στα παραμύθια. Μας απαντούν και στη ζωή. Τη ζωή που άλλοτε οδηγεί ένα ταπεινό φορτηγάκι κι άλλοτε μας ταξιδεύει στα πέρατα του κόσμου δίχως να κάνει βήμα. Που δεν διστάζει να κραδαίνει κοφτερό λεπίδι ή ψαλίδι, και να βουτάει στο αίμα τη μανιασμένη της λίμπιντο. Τη ζωή, που επιβάλλεται είτε με φαλλούς εξουσίας είτε με απλές, αφοπλιστικές ατάκες και τσιτάτα του Αϊνστάιν. Κάποιες φορές, πάλι, γονατίζει μπροστά σε απανθρακωμένα θύματα του φανατισμού ή προσκυνά δισκοπότηρα-σύμβολα, αποζητώντας λύτρωση. Στα δεκατέσσερα διηγήματα οι βασιλοπούλες ακκίζονται μέσα σε φουρό, οι δράκοι τρελαίνονται με τα τακούνια και ο στιγμιαίος έρωτας προκαλεί σεισμό…

Ο Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961, με μικρασιατικές ρίζες. Φοίτησε στην Εράσμειο Ελληνογερμανική Σχολή και στη συνέχεια στη Γερμανική Αθηνών (Doerpfeld Gymnasium). Πέρασε με υποτροφία στην Κτηνιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Την άνοιξη του 1981, ως δευτεροετής φοιτητής, είχε την πρώτη επαφή με τη δημοσιογραφία, στο διεθνές μεταφραστικό τμήμα της εφημερίδας Ακρόπολις.

Αμέσως μετά εργάστηκε στο Γραφείο Βόρειας Ελλάδας της εφημερίδας Τα Νέα, με υπεύθυνο τον Δημήτρη Γουσίδη, αποκτώντας πολύτιμη εμπειρία σε όλα τα είδη ρεπορτάζ. Στο μεταξύ, συνεργάστηκε με το Ελληνικό Τμήμα της Σουηδικής Ραδιοφωνίας, με το «60 Minutes» του αμερικανικού δικτύου CBS, με την εφημερίδα Το Βήμα και με τον Ταχυδρόμο. Το 1983 παρακολούθησε σεμινάρια στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης. Επίσης διατέλεσε αρχισυντάκτης στον ραδιοσταθμό της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης «Ράδιο 105 FM» και ως υπεύθυνος Τύπου για τρεις χρονιές στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Τον Ιούνιο του 1991 επέστρεψε στην Αθήνα και εργάστηκε στο πολιτιστικό τμήμα της εφημερίδας Τα Νέα, υπογράφοντας και πολιτικές συνεντεύξεις (Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, Βάτσλαβ Χάβελ κ.ά.). Το 1993 μετέφρασε στα ελληνικά (για τις εκδόσεις Λιβάνη-Νέα Σύνορα) το βιβλίο της Έλενας Ματθαιοπούλου Diva, ενώ συνεισέφερε κείμενα στα έντυπα προγράμματα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Το 1994 υπέγραψε σενάριο σε ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ για την παρουσίαση έργων του Μίκη Θεοδωράκη στο Μόντρεαλ. Το 1995 συμμετείχε στην πρώτη αρχισυντακτική ομάδα του μουσικού εντύπου Δίφωνο, ενώ στο μεταξύ ανέλαβε θέση υπευθύνου στο πολιτιστικό τμήμα της εφημερίδας Τα Νέα, υπό τη διεύθυνση του Λέοντα Β. Καραπαναγιώτη, συνεργαζόμενος παράλληλα με τα περιοδικά Ιστός και Marie Claire. Υπήρξε μέλος της ΕΣΗΕΜΘ και πλέον της ΕΣΗΕΑ.

To 2008 κυκλοφόρησε, από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, το βιβλίο Αληθινά παραμύθια, για Έλληνες και ξένους της Τέχνης, κυρίως της Μουσικής.

ΜΟΙΡΟΛΑ3

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΙΜΗ: 13,20€

ΣΕΛΙΔΕΣ: 176

ΔΙΑΣΤΑΣΗ: 14 x 20,5

ΙSBN: 978-960-499-116-7

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος ξαναγράφει το Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα, μεταφέροντάς το σε ένα όχι-και-τόσο-μακρινό μέλλον, όπου ο πλανήτης μας έχει καταστραφεί οικολογικά και οι άνθρωποι έχουν ξαναγίνει αγρότες που ζουν ανάμεσα στα ερείπια της υψηλής τεχνολογίας.
«Το διεφθαρμένο και χρεοκοπημένο βασίλειο της Μοιρολατρίας θυμίζει την Ελλάδα του σήμερα όσο και ένα νυχτερινό τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων. Να παλεύεις για να καλυτερεύσουν τα πράγματα, ακόμα κι όταν η μοιρολατρία κυριαρχεί. Να προσπαθείς να υλοποιείς το μέλλον από τώρα, και όχι να τα μεταθέτεις όλα σ’ ένα άπιαστο επέκεινα. Υπό το μανδύα του παραμυθιού, παρά τους βασιλιάδες και τις πριγκίπισσες, η Μοιρολα3 είναι ό,τι πιο πολιτικοποιημένο έχω γράψει».

Β.Ρ.

Ιδίως όταν το γράφω με κεφαλαία, πολύ μ’ αρέσει τ’ όνομά μου. Φαντάζομαι ότι υπάρχει ένας καθρέφτης στη μέση ακριβώς, που διπλασιάζει το λάμδα. Μ’ αρέσει και που έμαθα να γράφω, έστω και τόσο αργά: στα είκοσί μου. Χάρη στον δάσκαλο, αλλά προπαντός χάρη στο πείσμα μου, που πιθανότατα είναι το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμά μου. Είμαι η κόρη του βασιλιά Επιπόλαιου, όπως τον έλεγαν τις τελευταίες μέρες της βασιλείας του, η πριγκίπισσα Έλλη. Κι αυτή είναι η ιστορία η δική μου και του τόπου μου, της Μοιρολατρίας. Ή μάλλον τα σημεία όπου οι δύο χωριστές ιστορίες τέμνονται. Ο δε λόγος που γράφω την κοινή αυτή ιστορία τώρα, μετά από δεκατρία ολόκληρα χρόνια, είναι επειδή ίσως ήρθε η στιγμή να διασταυρωθούν οι τροχιές τους για μία ακόμη φορά. Αν όχι τώρα, στο άμεσο μέλλον. Μέλλον. Άλλη μια λέξη με τον καθρέφτη που διπλασιάζει το λάμδα στη μέση της. Η γλώσσα είναι πατρίδα.

Απόσπασμα από το βιβλίο

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος (Αθήνα, 1959) εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο στα είκοσί του. Έχει δημοσιεύσει μυθιστορήματα και νουβέλες: Λούλα, Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματος, Mαύρος γάμος, Χάσαμε τον Μπαμπά, Φίλοι, Η Μεγάλη Άμμος, Η πιο κρυφή πληγή κ.ά. Σπονδυλωτά έργα:Έμμονες ιδέες, Η γενιά μου, Ιστορίες της Λίμνης. Μεταξύ χρονικού και αυτοβιογραφίας: Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο;, Η δική μου Αμερική, Λίγη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας. Καθώς και την Αρχαία συνταγή, με μεταφρασμένα αποσπάσματα από τον Ηρόδοτο, τον Ηράκλειτο και τον Λουκιανό. Τα τζιτζίκια εκδόθηκαν στα αγγλικά, Η απίστευτη ιστορία της πάπισσας Ιωάννας στα ιταλικά. Ο εργένης μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, τα Κομματάκια και ταΔιόδια στην τηλεόραση, ενώ Η επινόηση της πραγματικότητας διασκευάστηκε σε πέντε θεατρικά μονόπρακτα. Το προσωπικό αρχείο του βρίσκεται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.

ΠΡΟΒΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΠΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΙΜΗ: 14 €

ΣΕΛΙΔΕΣ: 140

ΔΙΑΣΤΑΣΗ: 12 x 21

ΙSBN: 978-960-499-101-3

Τριάντα μέρες κλειστά τα σχολεία στον Έβρο.

Τριάντα μέρες άδεια τα στρατόπεδα.

Οι στρατιώτες στο ποτάμι.

Σε θέσεις μάχης για τους Τούρκους.

Μετά σκοτωθήκαμε μεταξύ μας.

ΕΒΡΟΣ 1967. Λίγους μήνες μετά το απριλιανό πραξικόπημα. Ένας Δόκιμος αξιωματικός, χωρίς βύσμα και με ύποπτα φρονήματα, μετατίθεται εκεί και αρχίζει η περιπλάνησή του σε μονάδες της Ορεστιάδας, του Διδυμότειχου και της Αλεξανδρούπολης.

Δεν στέλνει γράμματα σε κανέναν. Γράφει συνεχώς το ημερολόγιο του. Το «μπλοκ του Έβρου». Ένα στρατιωτικό ρεπορτάζ και συνάμα τις εξομολογήσεις του.

Ο Έβρος μυρίζει πόλεμο αλλά αυτός πορεύεται με τη δική του φιλοσοφία για τη ζωή. Όπως γράφει στο ημερολόγιο: Η ζωή δεν είναι για φόβο. Και όταν είσαι είκοσι τόσο, γουστάρεις περιπέτεια. Άγνωστα μέρη. Κορίτσια. Έρωτες, μεθύσια, ντράβαλα. Ακόμα κι ο πόλεμος έχει ανομολόγητη γοητεία.

Καταγράφει τα πάντα. Προσπαθεί να ξύσει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων. Καταλαβαίνει ότι η ομορφιά της ζωής δεν φαίνεται αν δεν την ανακαλύψεις. Ο στρατός δεν είναι ένας άλλος κόσμος αλλά μια άλλη διάσταση του κόσμου μας.

Το ημερολόγιο είναι τοιχογραφία της παραμεθόριας Ελλάδας στα χρόνια της χούντας: Στρατόκαυλοι, απολιθώματα του εμφύλιου, σαλταρισμένοι φαντάροι, απείθαρχοι δόκιμοι, τζογαδόροι, λαμόγια, κωλοτούμπες, λαθρέμποροι, τελάληδες και κομάντο αυτοκτονίας.

Αλλά και όμορφα κορίτσια, ηδονικές ζωντοχήρες και παθιασμένα ζευγάρια.

Ερωτοδουλειές. Μαγκιές. Μεγάλες κουβέντες. Αλλά και επικίνδυνα παιχνίδια εξουσίας και πολέμου.

Ντενεκέδες και ρεζίληδες πραξικοπηματίες διαγκωνίζονται για την εδραίωσή τους, για να γίνουν σωτήρες του έθνους και να αποκτήσουν λαϊκή βάση.

Αλλά και απλά φαντάρια, δόκιμοι και μόνιμοι αξιωματικοί που δεν κωλώνουν μπροστά στη φρίκη του πολέμου είναι αποφασισμένοι για τα πάντα.

Όταν τα πράγματα αγριεύουν ο καθένας δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Σε συνθήκες εμπλοκής, σε σκηνάκια στο ποτάμι για ένα μήνα, με δυο μέτρα χιόνι, περιμένοντας διαταγή για επίθεση. Αυτή δεν θα έρθει ποτέ, αφού η ηγεσία της στρατιωτικής χούντας θα υποχωρήσει ντροπιαστικά στα τελεσίγραφα των Τούρκων, ανοίγοντας από τότε τον δρόμο για την εισβολή στην Κύπρο.

Για ακόμα μια φορά, όπως σημειώνει ο Δόκιμος: Νικηθήκαμε χωρίς πόλεμο.

Η τραγωδία κορυφώνεται με το βασιλικό κίνημα που ακολουθεί και την καταστολή του από τους Απριλιανούς, ακόμα και με δολοφονίες Ελλήνων στρατιωτικών. Η καταστροφή ανυπολόγιστη…

ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΗ ΚΥΒΟΡΓΙΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Η ΕΠΑΝΕΠΙΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: DONNA HARAWAY

ΤΙΜΗ: 25 €

ΣΕΛΙΔΕΣ: 384

ΔΙΑΣΤΑΣΗ: 17×24

ΙSBN: 978-960-221-588-3

Η ιδέα ότι η φύση επινοείται, δεν ανακαλύπτεται, ότι η αλήθεια κατασκευάζεται, δεν βρίσκεται, δίνει πλέον τον τόνο στην ιστορία της επιστήμης. Από τις κορυφαίες στιγμές αυτής της εξέλιξης είναι τα δοκίμια του κλασικού σήμερα βιβλίου της Ντόνα Χάραγουεϊ. κι αυτό επειδή η πρωτοποριακή φιλόσοφος και φεμινίστρια έχει ενσκήψει σε ντοκουμέντα ερευνών, αποστολών και ιδρυμάτων σχετικά με τα πρωτεύοντα θηλαστικά, μελέτες αιχμής για το ανοσολογικό σύστημα ως σύστημα πληροφοριών, κι ακόμη σε κάθε είδους αφηγήσεις και περιγραφές γύρω από τη δημιουργία του κόσμου, της ζωής και της τεχνικής. Καθώς προβαίνει σ’ αυτές τις διερευνήσεις από τη σκοπιά του φεμινιστικού λόγου αλλά και της πολύτροπης εσωτερικής κριτικής του, αποκαλύπτει τις έμφυλες ρίζες της επιστήμης στον πολιτισμό, τις άδηλες παραδοχές που υπεισέρχονται στην υποτιθέμενα ουδέτερη βιολογική και ιατρική έρευνα, τις πολιτισμικές κατασκευές και γενεαλογίες που φυσικοποιούν τη φυλή, το φύλο και την ιεραρχία, νομιμοποιώντας τις κρατούσες κοινωνικές σχέσεις.

Αν εκ πρώτης όψεως τα ανθρωποειδή, οι γυναίκες και τα «κυβόργια» κάνουν ένα παράξενο τρίο, η συγγραφέας δείχνει τον βαθύτερο δεσμό τους ως «πλασμάτων» που παίζουν ιδιαίτερα αποσταθεροποιητικό ρόλο στη Δυτική εξελικτική επιστήμη, τεχνολογία και βιοπολιτική. Κοινωνική πραγματικότητα όσο και επιστημονική φαντασία, το κυβόργιο –ένα υβρίδιο οργανισμού και μηχανής– αντιπροσωπεύει παραβιασμένα σύνορα και απόπειρες συγχώνευσης απέναντι στις προαιώνιες διαιρέσεις φύσης/πολιτισμού, επιστήμης/μυθοπλασίας, αρσενικού/θηλυκού.

«Aναλαμβάνοντας την ευθύνη για τις κοινωνικές σχέσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας, αρνούμαστε μια μεταφυσική της αντιεπιστήμης, μια δαιμονολογία της τεχνολογίας, κι έτσι ενστερνιζόμαστε το ιδιαίτερα απαιτητικό έργο να ανασυγκροτήσουμε τα σύνορα της καθημερινής ζωής, σε μερική σύνδεση με τους άλλους, σε επικοινωνία με όλα μας τα μέρη. Δεν είναι μόνο ότι η επιστήμη και η τεχνολογία μπορεί να είναι μέσα μεγάλης ανθρώπινης ικανοποίησης, όσο και μήτρα περίπλοκων μορφών κυριαρχίας. Η κυβοργική εικονοποιία μπορεί να υποδείξει μια διέξοδο από το λαβύρινθο των δυϊσμών με τους οποίους έχουμε εξηγήσει στον εαυτό μας τα σώματά μας και τα εργαλεία μας. Αυτό δεν είναι το όνειρο μιας κοινής γλώσσας αλλά μιας ισχυρής άπιστης ετερογλωσσίας. Είναι η φαντασία μιας φεμινίστριας που μιλάει σε ιδιώματα που σπέρνουν τον τρόμο στα κυκλώματα των μεγάλων λυτρωτών της νέας δεξιάς. Σημαίνει την κατασκευή όσο και την καταστροφή μηχανών, ταυτοτήτων, κατηγοριών, σχέσεων, διαστημικών ιστοριών. Μολονότι και τα δύο είναι δεμένα στον ελικοειδή χορό τους, καλύτερα να είμαι κυβόργιο παρά θεά.»

Nτ. Χ.

Κυβοργικό Μανιφέστο