ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ – ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΕΡΜΑΝ ΛΟΓΙΟΛΑ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΠΕΔΡΟ ΒΙΚΟΥΝΙΑ
Το Βιβλίο του λυκόφωτος (Crepusculario), η ποιητική συλλογή με την οποία πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα ο Πάμπλο Νερούδα, εκδόθηκε ιδίοις αναλώμασι στο Σαντιάγο το 1923 και περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα από το 1920 μέχρι το 1923. Τα ποιήματα αυτά, τα πρωτόλεια του πάμφτωχου, συνεσταλμένου επαρχιώτη φοιτητή που εγκαθίσταται στην αφιλόξενη χιλιανή πρωτεύουσα αναζητώντας καταφύγιο στην ποίηση, κυκλοφορούν για πρώτη φορά στο σύνολό τους στα ελληνικά. Η ξεχωριστή φωνή του Νερούδα είναι εδώ ήδη αναγνωρίσιμη· μουσικότητα, λυρισμός, έντονη εικονοποιία και ρομαντική διάθεση, που προσιδιάζει στο νεαρό της ηλικίας του. Η εγχώρια κριτική υποδέχεται θερμά τον δεκαεννιάχρονο δημιουργό: ο Ραούλ Σίλβα Κάστρο χαιρετίζει «την έλευση ενός ταλαντούχου ποιητή» και ο διάσημος Alone (ψευδώνυμο του Ερνάν Ντίαζ Αριέτα) πλέκει το εγκώμιό του στην εφημερίδα La Nación γράφοντας χαρακτηριστικά: «Μπορούμε δικαιολογημένα να ελπίζουμε ότι, όπως ήδη ξεχωρίζει ανάμεσα στους εκπροσώπους της γενιάς του, έτσι και στο μέλλον, αν δεν επέμβει η τυφλή μοίρα, θα έχει μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους σπουδαιότερους λογοτέχνες όλων των εποχών».
Η παρούσα δίγλωσση έκδοση σε μετάφραση του Πέδρο Βικούνια συνοδεύεται από ένα εισαγωγικό κείμενο του Ερνάν Λογιόλα, ακαδημαϊκού και σημαντικού μελετητή του Νερούδα, στο οποίο παρουσιάζονται οι διαφορετικές φάσεις συγγραφής των ποιημάτων της συλλογής, αναλύονται τα κεντρικά θέματα της πρώιμης συγγραφικής περιόδου του ποιητή και δίνεται το στίγμα της εποχής που γέννησε το Βιβλίο του λυκόφωτος.
O Πάμπλο Νερούδα (Παρράλ 1904-Σαντιάγο 1973) ήταν Χιλιανός ποιητής που άρχισε να δημοσιεύει ποιήματά του το 1920. Κύριο έργο του το Κάντο Χενεράλ (1950). Από το 1927 ως το 1943 διετέλεσε πρόξενος της χώρας του στο εξωτερικό. Το 1945 εξελέγη γερουσιαστής του Κομμουνιστικού Κόμματος και το 1948, διωκόμενος, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Χιλή, όπου επέστρεψε το 1952 και έζησε στο νησί Ίσλα Νέγρα. Το 1950 μοιράστηκε με τον Πολ Ρόμπσον και τον Πάμπλο Πικάσσο το Παγκόσμιο Βραβείο Ειρήνης στη Μόσχα, ενώ το 1953 τιμήθηκε με το Βραβείο Στάλιν. Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ο Νερούδα, αναμφίβολα μια από τις ισχυρότερες φωνές της σύγχρονης ποίησης παγκοσμίως, τραγούδησε την ερωτική στιγμή που περιέχει το σύμπαν, τον σκοτεινό χρόνο της καταπίεσης και τον φλογισμένο χρόνο του αγώνα. Η ποιητική του ματιά αγκάλιασε ταυτόχρονα την απεραντοσύνη της ύπαρξης και την εσωτερική άβυσσο της γλώσσας: απόλυτος ποιητής, ανήκει πλέον στην πιο ζωντανή παράδοση της μεγάλης ποίησης.
