Το ροζ που δεν ξέχασα – Γιάννης Ξανθούλης
Η μητέρα μ’ ενοχοποίησε. Με γέννησε και μετά μ’ ενοχοποίησε. Μ’ αρέσει η λέξη. Είναι μεγάλη κι έχει αυτό που διηγούνται και τα θρησκευτικά για τον Θεό: «εποίησε». Ο Θεός «εποίησε», αλλά η μαμά και με «εποίησε» και με «ενοχοποίησε», γιατί μου έβαζε το μπλε παλτουδάκι με τα χρυσά κουμπιά και τις ανάγλυφες άγκυρες πάνω τους και ξεπορτίζαμε να βρούμε τον εραστή μας. Δεν ήταν η μητέρα απ’ τη στόφα των μαμάδων των αναγνωστικών βιβλίων του δημοτικού. Ήταν να θέλεις να τη βλέπεις να διορθώνει τις κάλτσες της και να βάζει κραγιόν. […] Είχα υιοθετήσει έναν πληθυντικό σ’ αυτές τις συνευρέσεις. Ήταν το κραγιόν μας, ήταν το σώμα μας, ήταν τα φιλιά μας, ήταν το μυστικό μας. Δεν ήξερα ότι ήταν η ενοχή μας, αλλά μ’ άρεσε.
Ο Γιάννης Ξανθούλης γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη, από γονείς πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης. Εκτός από μυθιστορήματα, έγραψε βιβλία και θεατρικά έργα για παιδιά, καθώς και θέατρο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος (είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ) σε εφημερίδες και στο ραδιόφωνο. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του μυθιστορήματα είναι: Το καλοκαίρι που χάθηκε στο χειμώνα, Το πεθαμένο λικέρ, Ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας, Η εποχή των καφέδων, Οικογένεια Μπες-Βγες, Το τρένο με τις φράουλες, …ύστερα, ήρθαν οι μέλισσες, Ο Τούρκος στον κήπο, Το τανγκό των Χριστουγέννων, Ο θείος Τάκης, Του φιδιού το γάλα, Κωνσταντινούπολη – Των ασεβών μου φόβων, Η εκδίκηση της Σιλάνας, Δεσποινίς Πελαγία, Ο γιος του δάσκαλου, Την Κυριακή έχουμε γάμο, Εγώ, ο Σίμος Σιμεών, Ζωή μέχρι χθες, Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη και Η άλωση των Αθηνών από τις αδερφές Γαργάρα. Βιβλία του έχουν μεταφερθεί στη μεγάλη και τη μικρή οθόνη και έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Ζει στην Αθήνα.
