ΟΜΗΡΟΣ ΠΕΛΛΑΣ – ΣΤΑΛΑΓΚ VI C

Δώδεκα μέρες μετά την απελευθέρωση, πέθανε ο φίλος που μαζί του πέρασα όλον εκείνον τον δύσκολο καιρό μέχρι τελευταία που έφυγε από το νοσοκομείο. Εγώ έμεινα και εκεί με βρήκε η απελευθέρωση.

Όταν, λίγο αργότερα, πριν φύγουμε για το γυρισμό, βρήκα την ομάδα του, ένας, εκτελώντας την τελευταία του παραγγελία, μου παρέδωσε ένα πακέτο. Χρόνια τώρα το κρατούσε κλειστό. Φοβόμουνα να τ’ ανοίξω, όπως φοβόμαστε ν’ ανοίξουμε μια πληγή.

Τώρα τελευταία, η γυναίκα μου με πίεσε πολύ. Κι ένα βράδυ έξω φυσούσε δυνατά και βούιζε ο αέρας- τ’ αποφασίσαμε.

Μέσα ήταν η ταυτότητα του, ένα μετάλλινο ορθογώνιο, διάτρητο στη μέση, κι απάνω τα στοιχεία του φίλου μου: STALAG VI C. No 114.003. Ύστερα ένα κομμάτι από κουβέρτα στενόμακρο –το θυμάμαι, τύλιγε μ’αυτό το κεφάλι του-, ένα βαρύ ξύλινο σαμπό, τρύπιο στη φτέρνα με ξεραμένο αίμα στο χείλος πίσω και πάνω στο χτένι, κι η καρτέλα του Νοσοκομείου: Lungen T.B.C., το διάγραμμα του πυρετού του –σταματούσε στις 28 Απρίλη (του 1945)- και τελευταία η ένδειξη: Mort.

Ο Όμηρος Πέλλας, ψευδώνυμο του Οδυσσέα Γιαννόπουλου, γεννήθηκε το 1921 στην Καϋμενη Γυναίκα, σήμερα Πρόδρομος, Τριφυλίας. Αποφοίτησε το 1940 από την Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, και άρχισε να διδάσκει σε χωριό της Έδεσσας, όπου τον βρήκε η Κατοχή.
Οργανώθηκε στο ΕΑΜ και πρώτη φορά συνελήφθη το 1943 αλλά αφέθηκε ελεύθερος. Το 1944 ξανασυλλαμβάνεται και οι Γερμανοί τον στέλνουν όμηρο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, απ’ όπου επέστρεψε στην Αθήνα το 1945. Ακολουθούν χρόνια εξορίας στην Ικαρία και τη Μακρόνησο απ’ όπου απολύθηκε με τα μέτρα Ειρήνευσης.
Στη συνέχεια εργάσθηκε ως δάσκαλος σε χωριά του νομού Πέλλας μέχρι το θάνατό του το 1962 στη Σκύδρα.
Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική και τη γλυπτική. Έγραψε μελέτες σχετικά με τα παιδιά και την εκπαίδευση καθώς και διηγήματα. Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης κυκλοφορεί το βιβλίο Όμηρος Πέλλας, μια παρουσίαση από τον Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο.