ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΙΛΑΦΙ – ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ

Η Αλεξάνδρα, συνταξιούχος λυκειάρχης, που ζει αποµονωµένη σ’ ένα χωριό της Κρήτης, ετοιµάζει µε όλη της τη φροντίδα το κυριακάτικο γεύµα: θα την επισκεφθούν για φαγητό τα δυο παιδιά της, ο Θανάσης και η Σοφία. Στο µενού ξεχωρίζει το κρητικό πιλάφι, το περίφηµο γαµοπίλαφο.
Κατά τη διάρκεια των ετοιµασιών, αλλά και αργότερα, όταν πια τα παιδιά έχουν φύγει, η Αλεξάνδρα αναµοχλεύει και αναλογίζεται την περασµένη της ζωή, τις ευθύνες και τα σφάλµατα του παρελθόντος, σε µια απελπισµένη προσπάθεια να διαχειριστεί ορθολογικά τις ενοχές της για ένα γεγονός αβάσταχτο στην ίδια και φρικιαστικά αποτρόπαιο στα µάτια του κόσµου…
Το Κρητικό πιλάφι είναι ένα µυθιστόρηµα για τη µητρική αγάπη και την απώλεια, για τον ρόλο της συζύγου και της µάνας, της γυναίκας γενικότερα, σε µια ανδροκρατούµενη κοινωνία. Και, κυρίως, για τα συχνά τραγικά διλήµµατα του σύγχρονου ανθρώπου. Η Κρήτη, στο φόντο, πανταχού παρούσα, δίνει τον τόνο στην αφήγηση.

Η Ελένη Γιαννακάκη γεννήθηκε το 1955 στο Ρέθυµνο. Έχει διδάξει νεοελληνική λογοτεχνία στα πανεπιστήµια της Κρήτης και της Οξφόρδης. Το πρώτο της µυθιστόρηµα, Περί ορέξεως και άλλων δεινών (Εστία, 2001), τιµήθηκε µε το Βραβείο Πρωτοεµφανιζόµενου Συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω. Το µυθιστόρηµά της Τα Χερουβείµ της µοκέτας (Εστία, 2006· γαλλική µετάφραση: Les Cherubins de la moquette, Actes Sud, 2010) ήταν υποψήφιο για το Prix Méditerranée Étranger.
Το 2010 κυκλοφόρησε το µυθιστόρηµά της Σναφ (Εστία). Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν επίσης τα µυθιστορήµατά της Σκούρο γκρι, σχεδόν µαύρο (2016) και Ρέκβιεµ για µια Οκτάβια (2020).