Edith Wharton – Τα χρόνια της αθωότητας
Mετάφραση: Έφη Φρυδά
Ο νεαρός δικηγόρος Nιoύλαντ Άρτσερ, γόνος επιφανούς οικογένειας της Νέας Υόρκης, περιμένει με ανυπομονησία τη μέρα που θα παντρευτεί τη Μέι Ουέλαντ: όμορφη, τρυφερή, ευαίσθητη και με καλούς τρόπους. Ο αρραβώνας ανακοινώνεται διακριτικά, αλλά σύντομα όλη η καλή κοινωνία μαθαίνει για αυτόν τον τέλειο γάμο, μια ένωση ισχυρών οικογενειών που επισφραγίστηκε από την αγάπη των δύο νέων.
Ώσπου εμφανίζεται η Κόμησσα Έλεν Ολένσκα, ξαδέρφη της μνηστής του, που έχει αποφασίσει να πάρει διαζύγιο, γεγονός πρωτοφανές για τα ήθη της εποχής και της τάξης της. Γοητευτική και απελευθερωμένη, η Έλεν κάνει τον Νιούλαντ να δει τη ζωή με άλλα μάτια.
Ανάμεσά τους γεννιέται ένας έρωτας χωρίς όρια, χωρίς ελπίδα.
Μια μοναδική ιστορία για τον έρωτα και το αιώνιο δίλημμα ανάμεσα στο πάθος και το καθήκον, που χάρισε στην Edith Wharton το βραβείο Pulitzer το 1921.
Από τότε δεν είχαν επικοινωνήσει ξανά και ο Άρτσερ είχε χτίσει μέσα του ένα ιερό στο οποίο την είχε τοποθετήσει ανάμεσα στις κρυφές σκέψεις και τις επιθυμίες του. Λίγο λίγο αυτό είχε γίνει η σκηνή της πραγματικής του ζωής, των μοναδικών λογικών δραστηριοτήτων του. Εκεί έφερνε τα βιβλία που διάβαζε, τις ιδέες και τα συναισθήματα που τον έθρεφαν, τις απόψεις και τα οράματά του. Έξω απ’ αυτό, στην αληθινή ζωή, κινιόταν με μια αυξανόμενη αίσθηση εξωπραγματικότητας και ανεπάρκειας, κάνοντας γκάφες σύμφωνα με τις πατροπαράδοτες προκαταλήψεις και τις παραδοσιακές απόψεις, όπως ο αφηρημένος άνθρωπος που πέφτει πάνω στα έπιπλα του δωματίου του. Απών – αυτό ήταν. Απόσπασμα από το βιβλίο
H Edith Wharton (Ίντιθ Γουόρτον) γεννήθηκε το 1862 από πλούσια οικογένεια της Νέας Υόρκης. Το 1885 παντρεύτηκε τον Έντουαρντ Pόμπινς Γουόρτον, τραπεζίτη από τη Βοστόνη. Εγκαταστάθηκαν στη Γαλλία το 1907, αλλά δεν πήγε καλά ο γάμος τους και χώρισαν το 1913, τόσο λόγω των ψυχολογικών προβλημάτων του ‘Εντουαρντ όσο και λόγω της προσπάθειας της Ίντιθ να συνδυάσει τα καθήκοντα της συζύγου με τις συγγραφικές της φιλοδοξίες. Μετά το διαζύγιό της, η Ίντιθ συνέχισε να ζει στη Γαλλία, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό της. Στο λογοτεχνικό σαλόνι της σύχναζαν συγγραφείς όπως ο συμπατριώτης της Χένρι Τζέιμς, με τον οποίο ήταν στενοί φίλοι, ο Γουόλτερ Μπέρι και πολλοί άλλοι. Μεταξύ των έργων της συμπεριλαμβάνονται Τα χρόνια της αθωότητας, Το σπίτι της ευθυμίας, Μαντάμ ντε Τρέιμ, Χαμένες ψυχές και άλλα διηγήματα, Οι αντίζηλες κ.ά. Δούλευε το τελευταίο της μυθιστόρημα Οι κουρσάροι, όταν πέθανε στις 11 Αυγούστου 1937.
