Καλοκαίρι με θεατρικές παραστάσεις

Το χειμώνα -παράπονο δεν έχω- είδα τόσες παραστάσεις που δεν είχα δει στα 38 μου συνολικά χρόνια. Απο κωμωδίες μέχρι δραματικούς μονολόγους, όλα τα είχε το πρόγραμμα (ευελπιστω και τη νεα θεατρική σεζόν να το ξανακάνω και να δω ακόμη περισσότερες). Μεταξύ μας η θεατρική έξοδος είναι αρκετά συμφέρουσα, και πολλές επιλογές έχεις & υπάρχουν αρκετές καλές δουλειές να δεις, μιας κι η οικιακή ψυχαγωγία (βλ.τηλεόραση), εκτός απο πομπός μιζέριας και φερέφωνο συμφερόντων, δεν προσφέρει στα ελεύθερα κανάλια της πολλές καλές επιλογές.

Το καλοκαίρι η κατάσταση γίνεται εντελώς τραγική και, επειδή δεν μπορείς συνεχώς να βλέπεις τις αμερικάνικες σειρές που κατέβαζες το χειμώνα, το θέατρο συνεχίζει να είναι μια πολύ καλή πρόταση. Έτσι, μέχρι στιγμής, έχουμε δει 3 παραστάσεις και γι’αυτές θα πω τις εντυπώσεις μου.

Toc Toc (Αγάπη ρε…..)

Παράσταση που έκανε ντόρο στο θέατρο Ηβη το χειμώνα και το καλοκαίρι κατέβηκε στο ΑCRO στην Ιερά Οδό.

Ξεκινάω απο τον πολύ όμορφο χώρο – τον γνώριζα μονάχα απέξω, ένα κτήριο που φιλοξενεί πολλές διαφορετικές εκδηλώσεις στο πλεον hotspot της πόλης (Γκάζι). Συμπαθητικό το θεατρο (οι πλαινοί δεν βλέπουν τόσο καλά και κάποιοι ίσως έχουν και πρόβλημα ακουστικής) και κορυφαίο απλά το μπαράκι στο μπαλκόνι που βλέπει στην πίσω πλευρά της Τεχνόπολης, με την ορχήστρα να παίζει jazz-lounge ρυθμούς.

6 διαφορετικοί χαρακτήρες βρίσκονται ταυτόχρονα στην αίθουσα αναμονής ενός πολύ φημισμένου ψυχιάτρου:

Ο Φώτης, ένας ηλικιωμένος κύριος που βωμολοχεί ασύστολα κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του να μιλήσει, γιατί πάσχει από το σύνδρομο Gilles de la Tourette.

Ο Βασίλης, ένας ταξιτζής που πάσχει από αριθμομανία και μανία συγκέντρωσης αντικειμένων.

Η Νίτσα, που πάσχει από μικροβιοφοβία και τρέμει όλες τις ασθένειες.

Η Μαρία, θεούσα, με συμπτώματα πολλαπλής προσωπικότητας και τικ της επαλήθευσης

Η Λίλη, που επαναλαμβάνει κάθε της έκφραση δυο φορές. Ή και τρεις!

Ο Μπάμπης: εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά! Και δεν περπατάει πάνω στις γραμμές.

Oι τραγελαφικές καταστάσεις διαδέχονται η μια την άλλη και οι ήρωες μετά απο μια σειρά παρεξηγήσεων αποφασίζουν μέχρι να έρθει ο γιατρός να κάνουν μόνοι τους group therapy. Το γέλιο βγαίνει αβίαστα και το ανατρεπτικό τέλος μάς κλείνει πονηρά το μάτι, την ίδια στιγμή που οι ήρωες συμφιλώνονται με την διαφορετικότητα των άλλων, χωρίς ταυτόχρονα να ξεπερνούν απόλυτα τις δικές τους νευρώσεις.

Στις ερμηνείες των ηθοποιών, ξεχώρισα αυτή της κ. Ανδρούτσου και της κ. Μαγγίρα. Ο κ.Σπυρόπουλος πολύ άνετος σε ένα ρόλο που του ταιριάζει, ο Χ. Βαλαβανίδης σταθερή αξία και οι 2 νεαρότεροι Παπαδόπουλος & Τσάβαλου αρκετά καλοί.

Μια γαλλική κωμωδία προσαρμοσμένη στην εποχή μας που σε κάνει να γελάς πολύ και εύκολα, με μόνη ένσταση τον “τηλεοπτικό” μανδύα που περιβάλλει την σκηνοθεσία της – δεν προτείνεται σε όσους έχουν πρόβλημα με την βωμολοχία, που προσωπικά δεν την βρήκα τόσο ενοχλητική όσο κάποιοι άλλοι θεατές. Μετά το τέλος της παράστασης στο μπαλκονι-μπαράκι οι ηθοποιοί συναντούν το κοινό που μένει για να συνεχίσει τη βραδιά του και περνάνε όλοι σούπερ.

Caveman

Mια παράσταση που παίζεται 7 συνεχή χρόνια, δεν μπορεί να είναι κακή, ούτε όλοι αυτοί που γράφουν τόσα θετικά να είναι συγγενείς του πρωταγωνιστή ή του επιχειρηματία!

Βραδάκι στο άλσος Βεΐκου, παρακολουθήσαμε τον μονόλογο του Βλαδίμηρου Κυριακίδη (και τον διαλογο με το κοινό) και φύγαμε με ένα πλατύ χαμόγελο στο στόμα (θα ήταν μεγαλύτερο αν δεν με είχαν χτυπήσει τα παπούτσια…).

Θέμα του έργου οι σχέσεις ανδρών και γυναικών, μέσα απο τα μάτια ενός συζύγου που βρίσκεται εκτός σπιτιού μετά απο ένα καυγά. Μέτα απο μια εξελικτική παρουσίαση των δυο φύλων, ο ήρωας αποδεικνυει ότι η διαφορετικότητα έγκειται στους διαφορετικούς ρόλους που είχαν να παίξουν οι πρώτοι άνθρωποι και τα χαρακτηριστικά αυτών ενσωματώθηκαν μερικώς στα χρωμοσώματα μας.

Μέσα απο μιμήσεις και παρουσιάσεις διαφόρων καθημερινών καταστάσεων, μέσα απο τις 2 διαφορετικές ματιές (η γυναικεία φιλτραρισμένη απο την ανδρική αντίληψη φυσικά), πηγάζει αυθόρμητο γέλιο τις 2 ώρες της παράστασης, ενω οι διάλογοι με το κοινό (“άτυχοι” όσοι κάθονται μπροστά – ρωτήστε και τον παθόντα να μάθετε!) χρωματίζουν και ανανεώνουν το ενδιαφέρον.

Το κείμενο βρίθει απο κλισέ και πράγματα που ίσως θεωρούνται μερικώς ξεπερασμένα, αλλά πάντα στα έργα για τις διαφυλικές σχέσεις έχουν θέση και πάντα μας κάνουν να γελάμε. Με στοιχεία stand up comedy, ο πραγματικά εξαιρετικός Βλαδίμηρος Κυριακίδης μάς χάρισε ένα απο τα καλύτερα βράδια αυτού του καλοκαριού – ήρωας που σε μια αφόρητα ζεστή βραδιά δεν πτοήθηκε απο τα κιλά ιδρώτα που του ποτίζαν τα ρούχα (αποτέλεσμα της διαρκούς κινησής). Απογειώνει με την παρουσία του την παράσταση και δεν είναι τυχαία η προσέλευση τόσα χρόνια του κόσμου, όπου παίζεται η παράσταση.

Καταδικός μου

Λατρεμένη Ελένη Ράντου σε πολύ αγαπημένο καλοκαιρινό θέατρο (Βεάκειο στην Καστέλλα).

Παράσταση που 3 σεζόν τώρα δε κατάφερα να δω το χειμώνα, γιατί πάντα κάτι τύχαινε και το αναβάλλαμε. Ευκαιρίας δοθείσης που η παράσταση περιοδεύει τα καταφέραμε!

Πρόκειται, όχι για κωμωδία όπως λανθασμένα έχει γραφτεί σε πολλές σελίδες, αλλά για ένα δράμα με κωμικά στοιχεία στους διαλόγους. Μια παράσταση που σε κάνει να γελάς, αλλά ταυτόχρονα σε βάζει να σκεφτείς πόσο ζεις μέσα στην γυάλα σου ή έξω στο κόσμο. Ενας Ιρανός μετανάστης, ένας Ρώσος μικροαπατεώνας, μια προσφάτως χωρισμένη φιλόλογος, ο Βαλκανιονίκης φίλος της, ο κολλητός του κι ο πάτερας της ηρωίδας που πάσχει απο Aλτσχάιμερ, συνθέτουν το μωσαικό των ηρώων. Όλοι αυτοί θα μπλεχτούν χωρίς να το γνωρίζουν σε μια δίνη γεγονότων που θα αποκαλύψει κρυμένα μυστικά όλων και συναίσθηματα θαμμένα – όλοι οι ήρωες έχουν ένα κοινό, ψάχνουν το χέρι που θα πιαστούν, ένα είδος αγάπης που ο καθένας το ορίζει διαφορετικά.

Ερμηνευτικά ξεχωρίσαμε τον Ορφέα Αυγουστιδη, χωρίς να υστερήσει κανείς απο τους υπόλοιπους. Η σκηνοθεσία εξαιρετική για μια τέτοια παράσταση και το λειτουργικό σκηνικό στα συν. Σαν ολοκληρωμένο συμπέρασμα η παράσταση ψυχαγωγεί και προβληματίζει (όσους δουν πράγματα πίσω απο τις σκηνές και τις λέξεις) & προσωπικά αισθάνομαι πολύ τυχερός που κατάφερα να την δω.