Είδαμε την παράσταση ‘Nord-Ost, μέρες που ξεχάστηκαν’ στο Vault

Όταν, αρχές Οκτώβρη, πήρα στα χέρια μου το πρόγραμμα του Vault, στάθηκα στην παράσταση “Nord-Ost, μέρες που ξεχάστηκαν” – 2 οι λόγοι, πρώτον ο σκηνοθέτης, που είχα ήδη προγραμματίσει να δω στο προηγούμενό του “Τζακ και Τζιλ”, και δεύτερον, ενώ ψιλοθυμόμουν την ιστορία, ο τίτλος του έργου δεν μου κόλλαγε πουθενά. Σημείωσα ένα ερωτηματικό, σε παρένθεση, δίπλα του…

Ο τίτλος σημαίνει, στα ρωσικά, βορειοανατολικά, εκεί που για μας είναι η Ρωσία, εκεί που για τους Ρώσους είναι ο Καύκασος… από το βουνό αυτό, την επαρχία της Τσετσενίας, ξεκινάει να ξετυλίγεται η υπόθεση. Μια ισλαμική κοινωνία με τους δικούς της ακαταλαβίστικους σε μας κώδικες, που αυστηρά πρέπει όλοι να υπακούουν. Το μίσος που θεριεύει και, με την κατάλληλη υποστήριξη, κάνει τους ανθρώπους που βίωσαν την απώλεια πιο σκληρούς κι από τις μηχανές.

Κι από την άλλη πλευρά, όλοι αυτοί που πιστεύουν πως ό,τι συμβαίνει πολύ μακριά απο το σπίτι τους, παρόλο που το προκαλεί η χώρα τους, δεν τους αφορά. Η βολική άγνοια, η κρατική προπαγάνδα κι η επίφαση της ασφάλειας δεν τους αφήνουν να δουν την πραγματικότητα. Μέχρι που η πραγματικότητα έρχεται σπίτι… δεν χτύπαει την πόρτα, την σπάει και μπαίνει μέσα!

3 γυναίκες πρωταγωνίστριες. Μια Τσετσένα, μια Λετονή γιατρός και μια Ρωσίδα. Θα συναντηθούν στο θέατρο που καταλαμβάνουν οι αντάρτες το 2002 στη Μόσχα. Σε μια βίαιη ιστορία που τα νήματα κίνησαν και τις αποφάσεις τις πήραν άνδρες, ο συγγραφέας επιλέγει τις γυναίκες να διηγηθούν τα γεγονότα, όπως τα βίωσε η κάθε μία χωριστά, “μοντάροντας” την εξέλιξη.

Μια παράσταση πολύ διαφορετική, πολύ δυνατή, με ένα θέμα που αρχικά λες ότι δεν σε ενδιαφέρει, όμως στη δεύτερη σκέψη, βλέπεις πως δεν είναι έτσι. Το κακό που συμβαίνει και έχεις ακόμη κι ακούσια συμμετοχή, σε αφορά…

Οι 3 κοπέλες αποδίδουν με δύναμη και πειθώ τις ηρωίδες και η έλλειψη σκηνογραφίας (μια καρέκλα και 3 μικρόφωνα δεν τα θεωρείς σκηνικό) τις ‘εξαναγκάζει’ να σε βάλουν με τη γλώσσα της υποκριτικής τους μέσα στο έργο – νιώθεις ότι βρίσκεσαι μέσα στο θέατρο, ότι βλέπεις αυτά που βλέπουν τα μάτια τους, ότι έχεις τις ίδιες αγωνίες για την τελική έκβαση. Αναμφίβολα αυτό δείχνει και την πολύ καλή δουλειά που έχει κάνει ο σκηνοθέτης.

Το κείμενο είναι πολύ ζωντανό και αρκετά ανατρεπτικό σε κάποια σημεία του, δίνοντάς σου τροφή για σκέψη με πληροφορίες και εικόνες που μάλλον ηθελημένα δεν σου ολοκληρώνει, για να αποφασίσεις εσύ τι μπορεί να συνέβη μετά.

Συνολικά μια πολύ καλή πρόταση – παράσταση, καλοδουλεμένη, που αξίζει να την δει κάποιος, καθώς θα κερδίσει πολλαπλά από την θέασή της.

Περισσότερα εδώ.