Είδαμε την παράσταση ‘Ου φονεύσεις’ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά – Σκηνή ‘Ωμέγα’
Είναι λες και ανοίγεις ένα σάκο, όχι, όχι σάκο, σακούλι, ένα πουγκί πες, και πέφτει όλο του το περιεχόμενο καταγής. Και σκύβεις να τα μαζέψεις. Μόνο που, αντί να μαζευτούν, ξανααπλώνουν. Δύσκολα, εφιαλτικά και, περίεργο, με τέτοια οικειότητα, ξανααπλώνουν. Όλο το χώρο πιάνουν, με τίποτα δεν ξαναμπαίνουν στο πουγκί. Κι ας πασχίζεις, ας φωνάζεις, ας ουρλιάζεις, ας ιδρώνεις προσπαθώντας. Να πω τη λέξη. Αυτήν την τόσο πονετική λέξη. Καινούρια, όχι, […]