Τα απέχοντα μυριάδες μυριάδων έτη φωτός… άστρα | 10 παραστάσεις @ ΚΕΤ | Ομάδα Horses in my Dreams

14 Οκτωβρίου, 2014

«Αφήγηση περί ενός κοριτσιού που λεγόταν Άννα. Μια μέρα περνώντας από την οδό Αντωνίου Νίνη κατάλαβε ότι αγαπούσε απερίγραπτα πολύ έναν υπάλληλο στο Δημόσιο που λεγόταν Αντώνης. Έδεσε λοιπόν τα χέρια της κατά τον τρόπο που σμίγουν τις παλάμες οι επιχειρούντες πορεία πάνω σε αναμμένη φωτιά, θέλοντας να χτίσει γέφυρα που θα την αντάμωνε με τον ανυποψίαστο άντρα που βρισκόταν μακριά.» (Ν. Γ. Πεντζίκης, Αρχείον · Βιβλίον έρωτος…, Αθήνα, 1974)

Οι πιο αληθινές ιστορίες πηγάζουν ίσως από συναντήσεις που δεν έγιναν, λέξεις που δεν ειπώθηκαν, ραντεβού που ακυρώθηκαν την τελευταία στιγμή. Ξεκινώντας από την Άννα και τον Αντώνη που εμφανίζονται στο Αρχείο του Ν. Γ. Πεντζίκη, η Σοφία Κορώνη και η Κατερίνα Κλειτσιώτη (Ομάδα Horses Ιn My Dreams) χτίζουν μια παράσταση-ποίημα όπου οι αποστάσεις μεταξύ των ανθρώπων συγκρίνονται με «εκείνες που χωρίζουν τα απέχοντα μυριάδες μυριάδων έτη φωτός άστρα».

Αποστάσεις που διανύονται με το νου, ταξίδια που δεν πραγματοποιήθηκαν, αναμνήσεις πρώτης ανάγκης τοποθετημένες στη βαλίτσα για μια βόλτα στον κόσμο: οι δυο ηθοποιοί ακολουθούν τον Αντώνη και την Άννα στην παράλληλη πορεία τους προς την — ανέφικτη;— εκπλήρωση ενός απόλυτου έρωτα, τη Χάνα και την Έλενα στην προσπάθειά τους να γεφυρώσουν τα χάσματα του πολέμου, και την επιθυμία όλων αυτών των προσώπων να ενωθούν και να απογειωθούν πέρα από τα όρια του ορατού μας σύμπαντος, «με τα πόδια στη γη και το βλέμμα καρφωμένο στα αστέρια».

Δεν υπάρχουν εδώ απαντήσεις, ούτε καν ερωτήματα, αλλά μια συγκίνηση που, μέσα από την εμπειρία του θεάτρου, μας κάνει, έστω και για μια στιγμή, να θυμόμαστε ποιοι είμαστε, πού είμαστε. «Η μαργαρίτα που κρατάει η μικρή Άννα είναι το μόνο ερώτημα κι η μόνη απάντηση για όλο το σύμπαν.» (Ν. Γ. Πεντζίκης)