Eίδαμε την παράσταση Μνήμες Άφυλου στο Altera pars

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι το συγκεκριμένο έργο το είδα στην επίσημη πρεμιέρα του – με ό,τι αυτό συνεπάγεται – και γι’ αυτό το λόγο δε μπορώ να κρίνω αυστηρά (γι’αυτο κι η “καθυστερημένη” δημοσίευση γιατί ήθελα να επεξεργαστώ αρκετά αυτα που πήρα απο την παράσταση πριν τα κοινοποιήσω).

Έχουμε έναν μονόλογο – δραματικό έργο, αληθινό κείμενο με έναν ήρωα ιδιαίτερο… έναν “άφυλο”, όπως ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται, έναν φυλομεταβατικό που μια νύχτα στην σοφίτα του έρχεται αντιμέτωπος με όλες τις μνήμες του. Σε μια τέτοια σκληρή κατάσταση μάς βάζει το έργο και μέσα απο τα λόγια του πρωταγωνιστή μαθαίνουμε την ιστορία του.

Πετυχημένος συγγραφέας, με μια τραυματική παιδική ηλικία (αντιλαμβανόμαστε ότι έχει πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης απο τον ίδιο τον πατέρα του), που στην ουσία προσδιορίζει-στιγματίζει τα ενήλικά του χρόνια. Μια κραυγή ενός ανθρώπου που ζητάει αγάπη και το προφανές για μας – να τον αντιμετωπίζουν ως ΑΝΘΡΩΠΟ! 

Δυνατές εικόνες και μου έφεραν εικόνες πολύ δικού ανθρώπου που βίωσε μια αντίστοιχη περιθωριοποίηση και, παρόλο που δεν το έβγαζε έξω, σίγουρα και κάποιες απο τις δικές του νύχτες θα μοιάζαν με αυτές του ήρωα…

Σκηνοθετικά μου άρεσε αρκετά η αισθητική της παράστασης, που ακολουθεί την πεπατημένη του είδους (μονόλογοι) και στήνει με τη βοήθεια του κειμένου ένα καβαφικό σύμπαν που οι μνήμες ζωντανεύουν δίπλα στον ήρωα και γίνονται συμπρωταγωνιστές, παρόλο που δεν τις βλέπουμε.

Το κείμενο της παράστασης είναι της Στέβης Μπουζιάνη (έχει και την σκηνοθετική επιμέλεια) και το βρήκα αξιολογότατο και πολύ “ζωντανό”.

Τα σκηνικά μου φάνηκαν λίγο υπερβολικά για μια τέτοια παράσταση, ενώ η μουσική επιμέλεια δεν μου έμεινε καθόλου. Εξαιρετική δουλειά και σε αυτή την παράσταση ο σχεδιαστής φωτισμού.

Για το τέλος άφησα τον πρωταγωνιστή – ο Διονύσης Ζάχος στη δεύτερή του σεζόν με το ίδιο έργο, τολμάει κάτι πολύ διαφορετικό από όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα. Βγαίνει από τα παπούτσια του μίμου και φοράει ένα κουστούμι άλλο, αυτό του ηθοποιού-ερμηνευτή. Ηταν πολύ καλύτερος από όσο τον περίμενα! Θεωρώ ότι δεν είδαμε το 100% εκείνη την μέρα, με γεμάτο κόσμο το Altera Pars (πολύ όμορφο θεατράκι), στην επίσημη πρεμιέρα του με τους τόσους προβεβλημένους καλεσμένους, που θα είχε το σιγουρο άγχος. Αν έβλεπα κάποια στιγμή αργότερα την παράσταση σίγουρα θα ήταν καλύτερος. Παρόλα αυτά μας έπεισε ως ενσαρκωτής του ήρωα, ταλαιπώρησε πολύ το σώμα του και έπαιξε πολύ με τα συναισθήματα στο προσωπό του.

Ειναι μια πολύ καλή παράσταση, που δικαιολογημένα συνεχίζεται και φέτος, και αξίζει κανείς να επιβραβεύσει την προσπάθεια του Διονύση Ζάχου να συστηθεί κι ως ηθοποιός στο κοινό. Έχει δρόμο μπροστά του σίγουρα, αλλά το πρωτο δείγμα του σε κόντρα μάλιστα ρόλο, ήταν άκρως ενθαρρυντικό.