Δεν έχω τίποτα @ Θέατρο του Νέου Κόσμου

Τρία πρόσωπα. Δύο καρέκλες. Ένα δωμάτιο. Κάπου, κάποτε. Πριν, τώρα ή μετά;
Χρόνος άχρονος. Ένας κόσμος σε καταστολή. Το παρελθόν διεγραμμένο. Μοναξιά. Σιωπή. Χιούμορ. Πολύ χιούμορ. Πώς αλλιώς;
Μέσα σε τέσσερις τοίχους ένα αντρόγυνο. Και ο τρίτος που εισβάλλει. Ο επισκέπτης. Έρχεται. Mε τα αποτυπώματα αυτού του κόσμου.
Ένα πρόσωπο περισσότερο. Μια καρέκλα λιγότερη.
Δεν έχω τίποτα.
Έχω κάτι. Μία καρέκλα.

Χώρος λιτός. Δράση οριακή, ακραία. Λόγος κοφτός, σκληρός, εξομολογητικός. Χιούμορ. Πολύ χιούμορ. Πώς αλλιώς;
Τρία πρόσωπα. Δύο άντρες. Μία γυναίκα. Δύο καρέκλες. Ένα δωμάτιο. Κάπου, κάποτε. Πριν, τώρα ή μετά;
Χρόνος άχρονος. Ένας κόσμος σε καταστολή. Η συνείδηση διαμελισμένη, η μνήμη σβησμένη, η επαφή απούσα. Άνθρωποι πέφτουν από τις γέφυρες, άνθρωποι κρατούν μαχαίρια σαν κεριά. Μοναξιά. Σιωπή. Γέλιο τρελό.
Μέσα σε τέσσερις τοίχους ένα αντρόγυνο. Και ο τρίτος που εισβάλλει. Ο επισκέπτης. Έρχεται. Και διαταράσσει τους κανόνες.
Ένα πρόσωπο περισσότερο. Μια καρέκλα λιγότερη.
Η καρέκλα μου, η καρέκλα σου, η καρέκλα του, η καρέκλα της.
Kαρέκλα δική μου, δική σου, δική του, δική μας, δική μου, δική μου, δική μου.
Δεν έχω τίποτα.
Έχω κάτι. Μία καρέκλα.

Ο συγγραφέας, το έργο

Το μονόπρακτο Have I none (2000) του διεθνούς φήμης Βρετανού συγγραφέα Έντουαρντ Μποντ (Edward Bond) αναφέρεται, με πολύ χιούμορ, σε μια κοινωνία του μέλλοντος σαν κλεφτή ματιά στη νοητή συνέχεια της σημερινής κοινωνίας.
Ο Έντουαρντ Μποντ είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς, διάσημος, μεταξύ άλλων, για την κατάργηση της θεατρικής λογοκρισίας στην Αγγλία με το έργο του “Early Morning” (1968) αλλά και το κινηματογραφικό σενάριο του αριστουργήματος “Blow up” του Αντονιόνι.
Σκηνικό αποκάλυψης. Βρισκόμαστε στο δυστοπικό 2077: το παρελθόν έχει καταργηθεί και μαζί καθετί που απειλεί να ξυπνήσει μνήμες. Η μαζική κατανάλωση έχει αντικατασταθεί από ένα βίο λιτό, απόλυτα υποταγμένο στους κρατικούς κανονισμούς. Μαζικές αυτοκτονίες, κύματα προσφύγων από τα ερείπια των παλιών πόλεων και στρατιώτες περιπολούν τους δρόμους, ελέγχοντας από τη σωματική επαφή μέχρι τη διάταξη των επίπλων στα σπίτια.
Η Σάρα είναι παντρεμένη με τονΤζαμς ο οποίος εργάζεται στην υπηρεσία περιπολίας. Ένας άντρας εμφανίζεται στο σπίτι τους για να ισχυριστεί ότι είναι ο αδερφός της Σάρας. Aπρόσκλητος, θα διεκδικήσει το χώρο του, θα καθήσει σε μία από τις 2 καρέκλες του σπιτιού και θα αποκαλύψει μια φωτογραφία και μαζί όλες τις μνήμες που αποτυπώνονται πάνω της. Η τάξη πραγμάτων διαταράσσεται.
Οι έννοιες της βίας, της εξουσίας και της ανθρωπιάς αναδύονται προκλητικά μέσα από τον αιχμηρό και λιτό λόγο του συγγραφέα σε ένα σκηνικό έντασης και αμηχανίας, μία σκοτεινή αλλά και καυστικά χιουμοριστική ματιά στο πιθανό μέλλον της ανθρωπότητας.

Συντελεστές

Μετάφραση: Δημήτρης Μυλωνάς, Άννα Ελεφάντη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνικά-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης
Επιμέλεια κίνησης: Θάλεια Δήτσα
Φωτογραφίες: Άγγελος Καλοδούκας
Αφίσα: Παναγιώτης Βωβός
Μακιγιάζ-Κομμώσεις: Λένια Saw

Παίζουν οι ηθοποιοί

Άννα Ελεφάντη, Πάρης Θωμόπουλος, Βασίλης Κουκαλάνι

Θεατρο Του Νεου Κοσμου (Κατω Χωρος), Αντισθένους και Θαρύπου, Ν. Κόσμος

Aπό 15 Απριλίου 2015 έως 31 Μαΐου 2015
Τεταρτη, Πεμπτη, Παρασκευη, Σαββατο στις 21:15
Κυριακη στις 19:00