Ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, μετά την παράσταση | Αρτώ & Βαν Γκογκ | Κυριακή 29.3
Αυτή την Κυριακή 29 Μαρτίου, λίγο μετά το τέλος της παράστασης «Αρτώ / Βαν Γκογκ, avecunpistolet» της Ιόλης Ανδρεάδη, πραγματοποιείται στο Θέατρο Σημείο ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, γύρω από τον Αντονέν Αρτώ, τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ και τη σχέση Τέχνης και Τρέλας. Συμμετέχουν η Ψυχοθεραπεύτρια Τέση Λαζαράτου, ο Ερευνητής & Θεωρητικός του Αρτώ Αντώνης Βαθής και ο Διδάκτωρ Ψυχοπαθολογίας Φώτης Καγγελάρης. Ώρα έναρξης της παράστασης 19.00.
Τελευταίες 4 παραστάσεις Σάββατο 28.3 & 4.4 στις 21.00 και Κυριακή 29.3 & 5.4 στις 19.00.
Παρίσι, 1947. O Αντονέν Αρτώ εμφανίζεται σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο. Δείχνει ήρεμος. Είναι ήρεμος. Ύστερα από εννέα χρόνια ψυχιατρικού εγκλεισμού και έχοντας υποστεί 51 ηλεκτροσόκ, μοιάζει να έχει επανέρθει στην «τάξη».
Η διάλεξή του έχει τίτλο «Βαν Γκογκ, ο Αυτόχειρας της Κοινωνίας». Το περιβάλλον γύρω του είναι ασφυκτικό. Το κοινό σιωπηλό. Το φρόνημά του υψηλό. Έχει έρθει με αποδείξεις. Τις κουβαλάει στα 406 μουντζουρωμένα τετράδια που δεν αποχωρίζεται ποτέ. Όλη η καλή κοινωνία του Παρισιού έχει κατακλύσει τον χώρο για να τον ακούσει. Gide, Breton, Camus, Lacan. Υπερασπίζεται με πάθος μια ιδέα: η αυτοκτονία του Βίνσεντ Βαν Γκογκ είχε τους εκτελεστές της.
Αναζητώντας αρχικά μέσα στους πίνακες, τις σημειώσεις και την αλληλογραφία του μεγάλου ζωγράφου τα αίτια της αυτοχειρίας του, υποπτεύεται πως οι πραγματικοί αυτουργοί βρίσκονται ανάμεσα στο ακροατήριό του.
Ο Αρτώ ταυτίζεται, ηλεκτρίζεται, μαγεύεται και πάσχει. Νιώθει τον παλμό του Βαν Γκογκ και προφητεύει. Θέλει να ξεσκεπάσει τους ενόχους. Θέλει να φωνάξει για τους αθώους. Θέλει να αρθρώσει την τελευταία συλλαβή ανάμεσα στη μεγάλη αδικία του κόσμου και σε αυτό που μεσολαβεί μέχρι κάποιος να φτάσει να κοιμάται αγκαλιά με ένα γεμάτο πιστόλι.
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη
Σκηνογραφία – Κοστούμι: Δήμητρα Λιάκουρα
Μουσική – Ηχοτοπίο: Ερατώ Α. Κρεμμύδα
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κώστας Μητράκας
Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Αφίσα: Κώστας Τσακαλάκης
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ
Ερμηνεύει ο Ιωάννης Παπαζήσης
Μακιγιάζ: Λένια Saw
Η παράσταση βασίζεται στο δοκίμιο του Αντονέν Αρτώ «Βαν Γκογκ: ο αυτόχειρας της κοινωνίας», που δημοσιεύτηκε το 1947, ένα χρόνο πριν τον θάνατο του συγγραφέα.
***
Αποτέλεσμα λεπτομερούς, αναλυτικής έρευνας και με συνθετικές αρετές εργασίας, με την επιμέλεια, την προσοχή, την φροντίδα και την βασανιστική αγωνία που ένας δημιουργός αφιερώνει στο δημιούργημά του, είναι η παράσταση «Αρτώ / Βαν Γκογκ, avec un pistolet» σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη. Με σαφή κατεύθυνση και ξεκάθαρη δραματουργική σύνθεση, η σκηνοθέτης παραδίδει μια διάφανη μυθοπλασία εύληπτης αφήγησης καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια γενναία παράσταση για την υπεράσπιση μιας ιδέας από έναν άνθρωπο που μάχεται επί πενήντα λεπτά για έναν άλλον! Αυτή είναι και παραμένει η γοητευτική δύναμή της. Ο Ιωάννης Παπαζήσης ενδύεται τον τρομερό Αρτώ και την γητευτική του ρητορεία, απόλυτα πειστικός υπερασπιστής των ξεχωριστών, εξαπολύοντας ένα λαύρο και μνημειώδες κατηγορώ για την κοινωνία και τους θεσμούς, «την κριτική και την αλήθεια», τους «δηλητηριώδεις γιατρούς», μιλώντας επί της ουσίας για τον εαυτό του μέσα από τον Βαν Γκογκ, τους καλλιτέχνες που η τρέλα της δημιουργίας τους παρερμηνεύτηκε και στιγματίστηκε – ενώ είναι αυτή που τους διατηρεί ολοζώντανους με την αλήθεια τους σπαράσσουσα.| Μάνια Ζούση, Artplay.gr 22.3.2015
Ένα νέο κείμενο που συμφύρει σε ένα σώμα τη ‘λέξη’ δύο εμβληματικών καλλιτεχνών που γνώρισαν την περιθωριοποίηση, το στίγμα της τρέλας, την προσωπική βάσανο, συνυφασμένη με την τρέλα της δημιουργίας – ένα κείμενο δριμύ κατηγορώ κατά της κοινωνίας και των θεσμών της, ένα κείμενο εν μέρει φανταστικό αλλά που θα μπορούσε να έχει γραφτεί (και εκφωνηθεί ως έχει) πράγματι από τον Αρτώ. Ένα καλοδουλεμένο κείμενο που διαγράφει πιστά την εκρηκτική ψυχοσύνθεση του. Ένα κείμενο-καταπέλτης.
Τα σκηνοθετικά ευρήματα-ενδείκτες διατρέχουν συχνά ‘αδιαφανώς’ τον μονόλογο του διαρκώς ανερχόμενου στέρεου νέου ηθοποιού Ι. Παπαζήση που αναλαμβάνει να υλοποιήσει επί σκηνής την εμβληματική μορφή του Αρτώ, προσφέροντας απόλαυση στον θεατή ως ταλαντούχος ηθοποιός του οποίου η εξωτερική εμφάνιση, σε συνδυασμό με το κοστούμι του και τη δουλεμένη εκφορά λόγου, λειτουργούν πειστικά για την εικόνα του δραματικού προσώπου. Η Ιόλη Ανδρεάδη διαθέτει δραματουργική δύναμη και σωστή σκηνοθετική διαχείριση. Η σκηνοθεσία της χαράσσει πλαίσια θεατρικής ευπρέπειας, δεν τον οδηγεί στην παραφορά του δραματικού προσώπου. Έτσι, ως αντίστιξη, στο τέλος, ο θεατής αποχωρεί με τη συνοδεία της συγκλονιστικής φωνής του πραγματικού Αρτώ από το μικρό απόσπασμα της μοναδικής ραδιοφωνικής εκπομπής που διασώζει τη φωνή του. Φωνής εξώκοσμης που νομίζεις ότι προέρχεται από τα σπλάχνα της ύπαρξης. Ή, έξω από αυτά, για να θυμηθούμε το ‘σώμα δίχως όργανα’, του ίδιου του Αρτώ. | Δημήτρης Τσατσούλης, Ημερόδρομος 17.3.2015
Ο Ιωάννης Παπαζήσης ιερουργεί στο Θέατρο Σημείο. Η ερμηνεία του είναι για βραβείο. Τι ηθοποιός! Μετρημένος, εκφραστικός, αυτοελεγχόμενος, διαρκής, διαυγής, με σβησμένο το εγώ του, χωρίς καμία διάθεση αυτοπροβολής! Σπάνιο, εξαιρετικά σπάνιο στους μονολόγους που βλέπουμε στις αθηναϊκές σκηνές. Η Ιόλη Ανδρεάδη είναι σημαντική νέα σκηνοθέτις με όραμα, εργατικότητα, προσήλωση στο έργο και στον βίο των καλλιτεχνών που επιλέγει. Μπράβο της. Ήταν όλα υπέροχα, διδακτικά, απόκοσμα και τόσο καθημερινά. Και όλοι οι συντελεστές μελετηροί και συνεπείς με το όραμα. Μην το χάσετε! | Κωνσταντίνος Μπούρας, grafei.wordpress.com 3.3.2015
Μία εξαιρετική παράσταση. | LIFO 26.2.2015
Τρομακτικό, αληθινό, ρεαλιστικό, συγκινητικό, σουρεαλιστικό, φοβιστικό, αγνό, το «Αρτώ / Βαν Γκόγκ» αξίζει να το παρακολουθήσεις. | Δανάη Σωπασή, diavasinet.gr 23.2.2015
Η Ιόλη Ανδρεάδη, έχοντας ως αφετηρία ένα γεγονός, γράφει και σκηνοθετεί το «Αρτώ / Βαν Γκογκ, avec un pistolet», σε μία παράσταση με σκηνοθετική αρτιότητα και ερμηνεία ακριβείας από τον Ιωάννη Παπαζήση. | Αντιγόνη Καράλη, Έθνος 21.2.2015
Η συγγραφέας και σκηνοθέτης Ιόλη Ανδρεάδη, έγραψε ένα νέο εξαιρετικό κείμενο με απόλυτο σεβασμό και καλλιτεχνική ευαισθησία βασισμένο πάνω στο δοκίμιο του Αρτώ. Σκηνοθετικά κινεί τα νήματα με τρόπο μινιμαλιστικό, με έμφαση στην καθαρή εκφορά του λόγου, και την αποφυγή υπερβολών, αποφεύγοντας επιφανειακά στολίδια ή εκφραστικές προσπάθειες. Ο Ιωάννης Παπαζήσης, δίχως σκηνικά βοηθήματα, με το βαρύ φορτίο του μονολόγου, μας μεταδίδει πειστικότατα τους δύο καλλιτέχνες και καταφέρνει περίτεχνα και με μεγάλη εκφραστική δύναμη και σκηνική άνεση να δημιουργήσει μια νέα σχέση με το κοινό, κάθεται δίπλα τους, τους απευθύνει το λόγο, χαριτολογεί με αυτούς κι έτσι καθυποβάλλει την ένταξη τους στο δικό του «εδώ και τώρα». Μια εξαιρετική παράσταση. | Πηνελόπη Χριστοπούλου, Episkinis.gr 20.20.2015
Ο Παπαζήσης είναι αποκάλυψη, σε μια ερμηνεία γεμάτη νεύρο. Είναι ολόσωστος σε επίπεδο κίνησης, εκφράσεων και τόνου και σε κάνει να νιώθεις πραγματικό ακροατήριο που έρχεται αντιμέτωπο με την ενοχή του. Στην ανάδειξη της ερμηνείας έχει βοηθήσει τα μέγιστα η «αναρχική» σκηνοθεσία της Ιόλης Ανδρεάδη που ταιριάζει απόλυτα με τη φύση του έργου και αφήνει χώρο στον ηθοποιό. Εξαιρετική και η ανάγνωσή της πάνω στο έργο των δύο προσωπικοτήτων του τίτλου της παράστασης. Συνδυάζοντας το δοκίμιο του Αρτώ και κάποιες επιστολές του Βαν Γκογκ έφερε το υλικό και των δύο πιο κοντά στο σήμερα και δημιούργησε ένα καινούριο και διεθνών προδιαγραφών κείμενο. | Γιάννης Μόσχος, Click@Life.gr 18.2.2015
Φεύγοντας από την αίθουσα, έχουμε δεχτεί ένα συναισθηματικό σοκ. Ο Ιωάννης Παπαζήσης ερμηνεύει, με περισσή πειστικότητα και την καθοδήγηση της Ιόλης Ανδρεάδη, δίνοντάς μας ένα μικρό δείγμα από το «Θέατρο της σκληρότητας», που επινόησε και υποστήριξε ο Αντονέν Αρτώ. Μέσα από απλά τεχνάσματα, η αίθουσα, στην οποία γίνεται όλη αυτή η κατάθεση ψυχής, αν και άδεια, γεμίζει με τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τα συναισθήματα όλων αυτών, που έχουν την τύχη να παρευρεθούν εκεί. Εν κατακλείδι, μια συγκλονιστική παράσταση. | Περσεφόνη Κυρατζόγλου, Beater.gr 5.2.2015
