Είδαμε την παράσταση “Το σακάκι που βελάζει” στο Θέατρο ΠΚ

Το εν λόγω κείμενο γράφτηκε το 1976 στη Βουλγαρία, εν μέσω “υπαρκτού σοσιαλισμού”. Μόλις 40 χρόνια πριν…

Η παράσταση στο θέατρο ΠΚ παίζει τη χρονιά του 2016, με “αριστερού ‘ηθους'” κυβέρνηση, άρα κάποιος κακοπροαίρετος μπορεί να βρει ένα επιπλέον κοινό σημείο της καθημερινότητάς μας με τα όσα διαδραματίζονται επί σκηνής και να ρίξει ένα ακόμη ανάθεμα στους κυβερνώντες. Γιατί όλα τα προηγούμενα χρόνια οι δημόσιοι φορείς λειτουργούσαν άψογα και τώρα τελευταία… μας τα χάλασαν λίγο!

Δυστυχώς, για όλους μας στο βασίλειο του δημόσιου τομέα, της γραφειοκρατίας και των εραστών της ακατάσχετης τυπολατρείας, η κατάσταση αυτή διαιωνίζεται, ασχέτως κυβερνητικού σχηματισμού, λες και έχουμε να κάνουμε με ένα άλλο κράτος στην καρδιά της κρατικής μηχανής (κάτι σαν το Βατικανό και την Ιταλία, σαν παράδειγμα!). Εδώ, ευτυχώς, δεν μας ζητάνε πιστοποιητικά εκκαθάρισης αγρίων ζώων ή δεν μας προτρέπουν να στραφούμε στην κτηνοτροφία ως βιοποριστική λύση, αλλά, μην έχουμε και παράπονο, βρίσκουν πάντα ευφάνταστα πράγματα για να μας κρατούν σε εγρήγορση!

Ένας ταπεινός πολίτης αγοράζει ένα μάλλινο σακάκι και, επειδή είναι κακοφτιαγμένο, ψάχνει πώς θα το διορθώσει. Απογοητευμένος από τους διάφορους επαγγελματίες που σπεύδει για βοήθεια, καταφεύγει σε έναν “κομμωτή” αιγοπροβάτων! Αυτός, όμως, τυπικότατος, καθώς είναι, δηλώνει ότι δεν μπορεί να κουρέψει τις τρίχες από ένα κακοφτιαγμένο σακάκι (γιατί πώς θα το δικαιολογήσει, αν τυχόν τον καταγγείλει κάποιος, π.χ.), καθώς οι αποδείξεις του γράφουν για κούρεμα αρνιών. Κάπως έτσι το σακάκι βαφτίζεται ‘πρόβατο’ και μια δημόσια υπηρεσία σπεύδει να ζητήσει φόρο για το πρόβατο του συμπαθούς ήρωα!

Το πού έχει, σε ένα διαμέρισμα, το πρόβατο, πού το κοιμίζει, πώς το ταΐζει και πολλά άλλα απλά ερωτήματα δεν απασχολούν καν τον τυπολάτρη υπάλληλο, που πιστεύει ό,τι λένε τα έγγραφα και δυσκολεύει τη μέρα του ήρωα! Η αναζήτηση ενός λογικού μέσα στο κτήριο, για να συννενοηθεί και να διευθετήσει το πρόβλημα, οδηγεί στην πόρτα του… φρενοκομείου τους δύο φίλους του που τον συνοδεύουν και τον ίδιο σε μια απίστευτη απόγνωση. Ακόμη κι η ευσυνείδητη υπάλληλος που αντιλαμβάνεται το μπέρδεμα, προσπαθώντας να τον βοηθήσει, παραδίδει τα όπλα μπροστά στο γραφείο εκείνου που θεωρούσε ως λύση στο πρόβλημα, καθώς κι αυτός συμβαδίζει με τα όσα υπαγορεύουν τα έγγραφα…

Μπροστά στο αδιέξοδο φόρος ή τρέλα, ο ήρωας αποφασίζει να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα το κράτος του, μέχρι που οι ανευθυνοϋπεύθυνοι για όλη αυτή την ανακατωσούρα αναγκάζονται, όχι να παραδεχτούν το σφάλμα τους, αλλά να εξαφανίσουν την όλη ιστορία και να προσποιηθούν πως όλα αυτά που έζησε ο ταλαίπωρος πολίτης δεν συνέβησαν ποτέ! (στο δικό μας κράτος, όση τρέλα κι αν πουλήσεις, υπάρχει πάντα ο διεστραμένος νους να προχωρήσει παρακάτω αυτό που αφηγείσαι – το οποίο δεν στέκει πουθενά – και να σε οδηγήσει στην απόλυτη απόγνωση…)

Εξαιρετική απόδοση κειμένου και σκηνοθεσία από τον Νότη Παρασκευόπουλο. Εκμεταλλεύτηκε όλη τη σκηνή του θεάτρου και, σε συνεργασία με την υπέροχη και λειτουργική σκηνογραφία, έφτιαξε μια παράσταση που σε κρατάει σε εγρήγορση και δεν σε κουράζει καθόλου. Δηλητηριώδες το υπόγειο χιούμορ και πονηρό κλείσιμο του ματιού στον θεατή, που νομίζει ότι βλέπει τον εαυτό του επί σκηνής! Οι πρωταγωνιστές, με την κίνησή τους και τη διαρκή εναλλαγή προσώπων που υποδύονται, σε “ξεγελάνε” και ίσως νομίζεις πως υπάρχουν κι άλλοι εκτός αυτών που παίζουν. Εξαίρετοι όλοι τους, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον! Πολύ ωραία δουλειά με το φωτισμό της σκηνής που σε παρέπεμπε σε αυτά τα “αρχαία” δημόσια κτήρια που σκέφτεσαι “τώρα θα πέσει να μας πλακώσει το χάρβαλο” και όμορφη η μουσικούλα, όπου χρησιμοποιήθηκε.

Ψέγω την αφεντιά μου πήγα τόσο αργά να δω αυτήν την παράσταση και σας συμβουλεύω να μην κάνετε το ίδιο λάθος και να σπεύσετε να τη δείτε καθώς κλείνει το κύκλο της λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου. Θα δείτε μια από τις τιμιότερες και αρτιότερες κωμικές δουλειές των τελευταίων ετών, με καταστάσεις γνώριμές σας, που θα σας κάνουν να γελάσετε, ενώ, όταν τις αντιμετώπισατε οι ίδιοι, μάλλον ήσασταν στο παρά ένα του δακρύσματος…!

Περισσότερα εδώ.