Είδαμε την παράσταση ‘Σκάσε ή η χαμένη παντόφλα του Μανώλη Kαρέλη’ στο Vault

Είναι η φετινή χρονιά στη θεατρική Αθήνα τόσο γεμάτη από καλές παραστάσεις, που μόνο αν σε κλωνοποιήσουν 2 φορές θα προλάβεις να δεις όλα τα καλά έργα! Βάλε και αυτά που συνεχίζουν από την προηγούμενη σεζόν, οπότε αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει. Μια τέτοια ιστορία αποτελεί για μένα κι η παράσταση ‘Σκάσε ή η χαμένη παντόφλα του Μανώλη Kαρέλη’ που ευτυχώς πρόλαβα να δω φέτος (πέρυσι δεν τα κατάφερα).

Ο Μανώλης Καρέλης είναι εμείς… στο πρόσωπο του άνεργου μαθηματικού της ιστορίας βρίσκει ο καθένας κάτι δικό του. Καθισμένος στην πολυθρόνα του, ως άλλος Αλ Μπαντι ή Όμερ Σίμπσον, και επαναλαμβάνοντας μηχανικά αρκετές κινήσεις, ο ήρωάς μας ξεκινάει έναν διάλογο με τον εαυτό του ή τη γάτα του ή τη συνείδησή του ή κάποια που μπήκε να του κλέψει το σπίτι (εσύ αποφασίζεις, εγώ μάλλον στο πρώτο έχω καταλήξει), παρουσιάζοντας γεγονότα από τη ζωή του και ψάχνοντας ΠΑΝΤΑ να βρει τι έφταιξε, εκτός από αυτόν φυσικά, και τα πράγματα δεν πήγαν καλά.

Με βιτριολικό μαύρο χιούμορ, περνάνε μπροστά στα μάτια σου εικόνες και σκέψεις αρκετά οικείες στον Έλληνα της οικονομικής κρίσης, που κάποιες ίσως να έχεις κάνει κι εσύ. Σε τρομάζει και λες ‘δε μπορεί να είμαι τόσο χάλια, ρε γαμώτο…’, παρότι -μεταξύ μας- δεν απέχουμε πολύ απ’ αυτόν. Και τη στιγμή που ο Μανώλης κάνει τη μικρή “καρεκλάτη” του επανάσταση και δείχνει ότι θέλει να βελτιωθεί και να αλλάξει τις καταστάσεις, λες ‘νάτο το αγόρι μου, σαν κι εμένα το ζητάει να γίνει καλύτερος!’. Όμως υποσυνείδητα ξέρεις πως αύριο θα βρεθεί στο ίδιο σημείο αφετηρίας…

Πήγα να δω με πολλές προσδοκίες την παράσταση και αυτό που βίωσα δεν μπορούσα να το υποψιαστώ. Πολύ δυνατό κείμενο, άψογοι οι 2 ηθοποιοί, συνεχείς αναφορές που ταυτιζόμουνα και βγήκα από την αίθουσα με κεφάλι γεμάτο για πολλές μέρες αργότερα. Αν σκοπός των δημιουργών ήταν να μας ταρακουνήσουν και να δούμε την πραγματικότητα στις αληθινές τις διαστάσεις, αντιλαμβανόμενοι πως πέρα απο την ιστορία στο σανίδι, αυτή είναι η ζωή μας, τότε έχουν πετύχει το σκοπό τους ΑΠΟΛΥΤΑ. Για το αν κάποιοι από όλους εμάς πήραμε έναυσμα να διορθώσουμε κάτι, μιλώντας επι προσωπικού, θα πω πως όντως πήρα, αλλά δεν το έχω ‘ξεκινήσει’ ακόμα – ίσως αν επεξεργαστώ τον Μανώλη Καρέλη ξανά, σε συνδυασμό με διάφορα που συμβαίνουν γύρω μας, να καταλάβω επιτέλους πως οφείλω να πάψω να στρουθοκαμηλίζω και να αντιμετωπίσω πιο δυναμικά αρκετές καταστάσεις. Αν δεν το κάνω, τότε στον επόμενο αντίστοιχο ‘Καρέλη’ που θα δω, σε μια θεατρική παραγωγή, εδώ θα είμαστε να γράφουμε πάλι τα ίδια λόγια και να ιχνηλατουμε τον ίδιο κύκλο….

Προλαβαίνεις μέχρι τις 25 του μήνα, αν δεν το έχεις κάνει, να δεις κι εσύ αυτή την καταπληκτική παράσταση στο Vault, που για ακόμη μια χρονιά παρουσιάζει πολύ ποιοτικές δουλειές και τους ευχαριστούμε από καρδιάς γι’αυτό.

Περισσότερα εδώ.