Είδαμε την παράσταση ‘Μάρτυρας Κατηγορίας’ στο Θέατρο Χορν

Η «βασίλισσα του εγκλήματος» Αγκάθα Κρίστι (1890–1976), μία από τις πλέον πολυδιαβασμένες συγγραφείς όλων των εποχών, γράφει έργα που συνδυάζουν την αστυνομική λογική, το ατμοσφαιρικό μυστήριο, την κοινωνική παρατήρηση και το ψυχολογικό βάθος. Ανάμεσα στο θεατρικό σύμπαν της, Ο Μάρτυρας Κατηγορίας (Witness for the Prosecution, 1953) κατέχει ξεχωριστή θέση. Βασισμένο σε ένα διήγημά της, του 1925, το έργο μεταφέρθηκε στο θέατρο στο Λονδίνο με τεράστια επιτυχία, κερδίζοντας κοινό και κριτικούς με την ευφυή πλοκή και την ανατροπή του τέλους, ενώ η υπόθεση αναδεικνύει τη θεματική εμμονή της Κρίστι με την αλήθεια, τη μαρτυρία και τη ρευστότητα της ανθρώπινης ηθικής.

∞

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Λέοναρντ Βόουλ, ένας νεαρός άνδρας που κατηγορείται για τη δολοφονία μιας πλούσιας ηλικιωμένης κυρίας που τον είχε συμπαθήσει και τον είχε κάνει κληρονόμο της. Παρά την αθωότητά του, τα στοιχεία τον ενοχοποιούν, ενώ το πιο ανατρεπτικό στοιχείο είναι η στάση της συζύγου του, Ρόμαιν, μιας γυναίκας ψυχρής, αινιγματικής και βαθιά αμφιλεγόμενης, που θα καταθέσει εναντίον του. Το έργο εξελίσσεται σε δικαστικό δράμα υψηλής έντασης, όπου τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται, και η τελική αποκάλυψη ανατρέπει κάθε βεβαιότητα, ενώ το δικαστήριο μετατρέπεται σε θέατρο αποκαλύψεων, όπου κάθε λέξη, κάθε βλέμμα και κάθε σιωπή μπορεί να αλλάξει το αποτέλεσμα της δίκης…

∞

Ο Νικορέστης Χανιωτάκης, με τη χαρακτηριστική του ικανότητα να ανανεώνει κλασικά έργα, χωρίς να τα απομακρύνει από το ύφος τους, προσεγγίζει τον Μάρτυρα Κατηγορίας με σεβασμό, αλλά και με μια δόση σύγχρονης αισθητικής. Η δραματουργική του επεξεργασία αναδεικνύει τη νομική και ηθική διάσταση του έργου, ενώ εστιάζει, όχι μόνο στη λογική αναζήτηση του ενόχου, αλλά και στα υπόγεια ρεύματα εξουσίας, φύλου και επιθυμίας των ηρώων. Οι ρυθμοί είναι σφιχτοί, η ένταση διατηρείται σταθερά αυξανόμενη και το σκηνικό περιβάλλον υπηρετεί πλήρως το μυστήριο, ενώ επί σκηνής συναντάμε και θεατές, σε ρόλο ενόρκων.

Η Αγγελίνα Παπαχατζάκη υπογράφει ένα σκηνικό που παραπέμπει άλλοτε σε αυστηρή αίθουσα δικαστηρίου, άλλοτε δικηγορικού γραφείου, και άλλοτε σε λιμάνι, ενώ τα φώτα της Μελίνας Μάσχα λειτουργούν σχεδόν σαν «προβολείς αλήθειας». Η μουσική του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου συμβάλλει καθοριστικά στη δημιουργία μιας ψυχολογικής έντασης, υπογραμμίζοντας με διακριτικότητα τα κρίσιμα σημεία του έργου, και τα κοστούμια της Ιωάννας Καλαβρού αποπνέουν την κομψότητα εποχής, που εντάσσει τον θεατή στον μεταπολεμικό κόσμο της Κρίστι, χωρίς όμως να γίνονται μουσειακά.

Ο Γιάννης Βούρος και ο Κώστας Κόκλας, στους ρόλους του Σερ Ουίλφριντ Ρόμπαρτς και του Τζον Μέηχιου, αντίστοιχα, δικηγόρων υπεράσπισης, ερμηνεύουν τους ρόλους τους με κύρος, με πολύ χιούμορ και μια λεπτή ειρωνεία, χτίζοντας σταδιακά τους χαρακτήρες τους, ενώ κινούνται με άνεση ανάμεσα στη λογική και τη θεατρικότητα του δικαστηρίου.

Την ημέρα που παρακολουθήσαμε την παράσταση, στον ρόλο του κατηγορούμενου Λέοναρντ Βόουλ, αντί για τον Όμηρο Πουλάκη, απολαύσαμε την ερμηνεία του Νικορέστη Χανιωτάκη, ο οποίος κατάφερε να αποδώσει την αμφισημία του ήρωα με χιούμορ, ενέργεια και ευαισθησία, μοιάζοντας πότε αθώος και πότε ύποπτος, πότε απελπισμένος και πότε ψύχραιμος, κρατώντας έτσι τον θεατή σε διαρκή αμφιβολία.

Η Ευγενία Δημητροπούλου, στον ρόλο της αινιγματικής συζύγου του κατηγορούμενου, Ρόμαιν, επιβεβαιώνει την εκφραστική της ωριμότητα και χειρίζεται τον ρόλο της με εσωτερικότητα και μέτρο, ενόσω μεταμορφώνεται αποδίδοντας την ψυχρή γοητεία και τη δραματική ένταση που απαιτείται.

Ακόμη και όλοι όσοι συμμετέχουν στους δευτερεύοντες ρόλους, Γιάννης Δρακόπουλος (στον ρόλο του εισαγγελέα), Νίκη Παλληκαράκη (στους ρόλους της γραμματέως και της δικαστού), Μελίνα Βαμβακά (στον ρόλο της ιατροδικαστού και της γηρεάς κυρίας) και Δημήτρης Καραμπέτσης (στον ρόλο του αστυνομικού), συμπληρώνουν το σύνολο, με εύστοχες ερμηνείες, δίνοντας ανάσες ρεαλισμού και σκηνικής ενέργειας.

∞

Ο Μάρτυρας Κατηγορίας δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό θρίλερ ή ένα αστυνομικό παζλ, αλλά μια εκ βαθέων θεατρική μελέτη πάνω στη σχετικότητα της αλήθειας, της ψευδαίσθησης, της ηθικής και της δικαιοσύνης και πάνω στη δύναμη της μαρτυρίας και στη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ενοχή και την αθωότητα. Η παράσταση του Νικορέστη Χανιωτάκη αναδεικνύει αυτές τις έννοιες με σαφήνεια, χωρίς υπερβολές, μετατρέποντας το έργο σε έναν καθρέφτη της ανθρώπινης ψυχής και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ένα δικαστικό δράμα με αστυνομική πλοκή και σαιξπηρικές αποχρώσεις, όπου η αλήθεια γίνεται πεδίο αναμέτρησης και η ηθική, διαρκώς μετακινούμενη άμμος.

Μια παραγωγή που τιμά την παράδοση της Αγκάθα Κρίστι, συνδυάζοντας την κλασική δραματουργία με τη σύγχρονη θεατρική ευαισθησία. Μια παράσταση καλοδουλεμένη και άκρως ενδιαφέρουσα, που κρατά το κοινό σε αγωνία μέχρι την τελευταία στιγμή. Στο Θέατρο Χορν.

Τελικά ποιον πιστεύουμε και γιατί; Και ποια είναι η αλήθεια; Και πόσο αντέχουμε να τη δούμε;

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Οκτώβριος 2025