Είδαμε την παράσταση ‘Λαπωνία’ στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη

Το έργο Λαπωνία ανήκει στους Ισπανούς δραματουργούς Cristina Clemente και Marc Angelet, δύο δημιουργούς που έχουν συνδέσει το όνομά τους με μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δραματουργία, η οποία ισορροπεί ανάμεσα στην ευφυή κωμωδία και τη συναισθηματική αμηχανία των ανθρώπινων σχέσεων. Το συγγραφικό τους δε σύμπαν χαρακτηρίζεται από την ικανότητα να μετατρέπει τις καθημερινές καταστάσεις σε πεδία σύγκρουσης αξιών, συχνά με αφετηρία την οικογένεια, έναν μικρόκοσμο δηλαδή, όπου οι ιδεολογικές και ηθικές αντιθέσεις αποκαλύπτονται με οξύτητα, αλλά και με χιούμορ.

Στη Λαπωνία, αυτή η δυναμική αποκτά ιδιαίτερη ένταση μέσα από μια φαινομενικά αθώα αφορμή, που είναι η σύγκρουση δύο οικογενειών γύρω από το «ψέμα» του Άγιου Βασίλη. Το έργο, αν και δομημένο ως κωμωδία, διαπερνάται από υπαρξιακά και παιδαγωγικά ερωτήματα, όπως το τι σημαίνει αλήθεια; Ποια είναι τα όρια της προστασίας των παιδιών; Και, τελικά, πόσο ειλικρινείς είμαστε οι ίδιοι με τον εαυτό μας;

∞

Η δράση εκτυλίσσεται στη χιονισμένη Λαπωνία, όπου δύο ζευγάρια συναντιούνται για τις γιορτές. Η μία οικογένεια επιλέγει να μεγαλώνει το παιδί της χωρίς μύθους και ψευδαισθήσεις, ενώ η άλλη υπερασπίζεται τη «μαγεία» της παιδικής φαντασίας. Η σύγκρουση, αρχικά ελαφριά και σχεδόν χιουμοριστική, σταδιακά απογυμνώνει τις βαθύτερες εντάσεις, τις διαφορές στην κοσμοθεωρία, στη γονεϊκότητα, αλλά και στις ίδιες τις σχέσεις των ενηλίκων.

Το κείμενο αξιοποιεί με δεξιοτεχνία την κλιμάκωση κι έτσι, από την επιφανειακή αντιπαράθεση, οδηγούμαστε σε μια σχεδόν εκρηκτική αποκάλυψη προσωπικών αληθειών, ενώ το κωμικό στοιχείο λειτουργεί ως όχημα αποσταθεροποίησης, με το γέλιο συχνά να παγώνει, αφήνοντας χώρο σε μια λεπτή αίσθηση αμηχανίας.

∞

Η σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη υπηρετεί με ακρίβεια τη διττή φύση του έργου και με ρυθμό που δεν επιτρέπει στην ένταση να εκτονωθεί πρόωρα, οργανώνει μια σκηνική παρτιτούρα, όπου οι παύσεις και οι μικρές μετατοπίσεις των σωμάτων αποκτούν σημασία. Η επιλογή ενός ρεαλιστικού, αλλά λειτουργικού χώρου, με τα σκηνικά της Αγγελίνας Παπαχατζάκη, δημιουργεί ένα οικείο περιβάλλον, το οποίο σταδιακά «σφίγγει» καθώς οι συγκρούσεις κορυφώνονται. Τα κοστούμια της Ιωάννας Καλαβρού κινούνται σε καθημερινή αισθητική, ενισχύοντας τη φυσικότητα των χαρακτήρων, ενώ οι φωτισμοί, επίσης του Νικορέστη Χανιωτάκη, διαμορφώνουν διακριτικά την ψυχολογική θερμοκρασία της σκηνής, μεταβαίνοντας από τη γιορτινή ζεστασιά σε πιο ψυχρούς, σχεδόν αποστασιοποιημένους τόνους. Η πρωτότυπη μουσική του Γιάννη Μαθέ λειτουργεί υπαινικτικά, χωρίς να επιβάλλεται, προσθέτοντας μια υποδόρια μελαγχολία που αντισταθμίζει το κωμικό στοιχείο.

Ο Μελέτης Ηλίας χειρίζεται με ακρίβεια την ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό, αποδίδοντας έναν χαρακτήρα που ταλαντεύεται ανάμεσα στη βεβαιότητα και την εσωτερική ανασφάλεια και η Βίβιαν Κοντομάρη προσφέρει μια ερμηνεία με λεπτές αποχρώσεις, αναδεικνύοντας την ψυχική ένταση πίσω από την επιφανειακή ψυχραιμία. Η Βάσω Λασκαράκη επενδύει τον ρόλο της με αμεσότητα και ενέργεια, φέρνοντας στη σκηνή έναν χαρακτήρα που λειτουργεί ως καταλύτης της σύγκρουσης, ενώ ο Σπύρος Τσεκούρας συνθέτει μια ερμηνεία με εσωτερικότητα και χιούμορ, συμβάλλοντας καθοριστικά στη συνοχή του συνόλου. Η χημεία των τεσσάρων ηθοποιών αποτελεί ίσως το πιο ισχυρό στοιχείο της παράστασης, καθώς η ένταση δεν προκύπτει μόνο από το κείμενο, αλλά και από τη μεταξύ τους σκηνική ενέργεια.

∞

Η Λαπωνία δεν περιορίζεται σε μια ευχάριστη θεατρική εμπειρία, αλλά λειτουργεί ως καθρέφτης σύγχρονων υπαρξιακών και ηθικών διλημμάτων, ενώ πίσω από τη συζήτηση για τον Άγιο Βασίλη, αναδύεται ένα βαθύτερο ερώτημα, για το αν τελικά τα «ψέματα» που λέμε στα παιδιά, είναι πιο αθώα από εκείνα που λέμε στον εαυτό μας…

Η παράσταση, μέσα από μια ευφυή σκηνοθετική γραφή και ένα δεμένο σύνολο ηθοποιών, καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στο γέλιο και την ενόχληση, οδηγώντας τον θεατή σε έναν αναστοχασμό που παραμένει ενεργός και μετά το τέλος. Ένα έργο που, κάτω από τον μανδύα της κωμωδίας, αποκαλύπτει τη ρωγμή της σύγχρονης οικογενειακής αφήγησης.
Λαπωνία – μια κωμωδία σχέσεων με υπόγεια δραματουργική ένταση.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Μάρτιος 2026