Είδαμε την παράσταση ‘Γιοσίρου Γιαμαγκούσι’ στο Vault (II)
Θυμάμαι έφηβος στο νησί τη γιαγιά μου, την κυρά Μαρίνα, όποτε μάθαινε πως στην παρέα μας μπήκε ένα καινούριο κορίτσι, να με ρωτάει για την οικογένειά της, δηλαδή ποιοι είναι οι γονείς της. Απορούσα ο έρμος με αυτές τις ερωτήσεις, μέχρι που η θεία Γλυκερία (συνυφάδα της γιαγιάς), μου έλυσε το μυστήριο. Ο συνονόματος παππούς μου, ο οποίος ήταν γοητευτικότατος στα νιάτα του, είχε τρομερό σουξέ στις γυναίκες του νησιού και ειδικά σε αυτές που οι σύζυγοί τους έλειπαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, λόγω δουλειάς (ναυτικοί κ.τ.λ), και όπως ήταν και “μεγαλόψυχος”, δεν αρνιόταν ποτέ τα ερωτικά καλέσματα, παρότι είχε τη δική του οικογένεια. Έτσι, για αρκετά παιδιά στο νησί, ο βιολογικος πατέρας ήταν άλλος από τον αναγραφόμενο στα χαρτιά και ελόχευε ο κίνδυνος μιας πιθανής αιμομιξίας, αν συναντιόταν δύο παιδιά του ερωτύλου παππού μου. Έτσι, πολλές μητέρες, που είχαν γνώση, λάμβαναν τα μέτρα τους… Φυσικά, στη δική μου γενιά είχε περάσει μπόλικος χρόνος, αλλά φυλάγοταν όλοι (έτσι εξηγήθηκε και το γεγονός ότι το μνήμα του συγχωρεμένου ήταν πάντα στολισμένο με λουλούδια, έτερη απορία μου της εποχής, αφού η κυρα Μαρίνα σπανίως το επισκεπτόταν)!
Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα από τα μυστικά που κρύβει η ελληνική επαρχία. Στην παράσταση που είδα, ένα χωριό της Ελλάδος, η Λακοσπηλιά έχει τα δικά της μυστικά. Θα μπορούσε η παράσταση να είναι μια ωραιότατη δραματική ιστορία, με ψέματα και κρυμμένα μυστικά που να έκανε μεγάλη αίσθηση (ενδεικτικός τίτλος “Λακοσπηλιά, κάτι παραπάνω από μια χωματερή” ή στο πιο μυστηριώδες “Ένα αγόρι κι οι πεταλούδες”…). Αντιθέτως, εμείς είδαμε μια κωμωδία, μια κατάμαυρη κωμική παράσταση, που όλα τα ένοχα μυστικά, τα συμπλέγματα και οι προβληματικοί χαρακτήρες, δόθηκαν με τόσο αστείο τρόπο, που σχεδόν δάκρυσα από το γέλιο, ορισμένες φορές (να θυμήθω ξανα την σιόρα Μαρίνα, που έλεγε πως οι πιο σκληρές αλήθειες λέγονται με τους πιο αστείους τρόπους)…
Ο Γιοσίρου Γιαμαγκούσι είναι ένας Έλληνας πολίτης, σιντοιστής στο θρήσκευμα, αποτέλεσμα μιας σχέσης ενός Ιάπωνα που εργάστηκε στη χώρα μας ως πολιτικός μηχανικός (σε έναν ορθόδοξο ναό!) και μιας όμορφης Ελληνίδας. Μεγάλωσε με τη μητέρα του, αφού ο πατέρας του βγήκε να πάρει τσιγάρα… στην Ιαπωνία και ξέχασε να γυρίσει. Μισεί τις πεταλούδες, και κατ’ επέκταση και τις κάμπιες, και ταξιδεύει στη Λακοσπηλιά για να βρει τον εξωτικό ξενώνα που έζησαν οι γονείς του τον έρωτά τους. Εκεί θα βρει ένα πλήθος αλλόκοτων ανθρώπων, στο αστυνομικό τμήμα όπου θα καταλήξει για την εξαφάνιση της ιδιοκτήτριας του ξενώνα. Ένα κορίτσι που ακούει στο όνομα Μηνάς, έναν αστυνόμο με πολύ περίεργο οικογενειακό δέντρο, έναν Ιταλό καφετζή και την ιδιοκτήτρια του ξενώνα, που ζει μέσα από την τηλεόραση τη ζωή της, αφού, όπως η ίδια εξομολογείται, μισεί όλο το χωριό!
Στην εξέλιξη της ιστορίας, ανατρέπονται όλα όσα γνωρίζουμε κι εμείς κι ο ήρωας, και, με τον φρενήρη κωμικό τρόπο του, το κείμενο αποκαλύπτει τρομερά μυστικά που κρύβουν οι ήρωες και θα αλλάξουν για πάντα την ζωή τους. Το τέλος της παράστασης μπορεί να θεωρηθεί και μια ιδιαίτερη “κάθαρση” όλων· ολίγον αιματοβαμμένη, κάθαρση όμως…
Απλά υπέροχη παράσταση, που απορώ γιατί καθυστέρησα τόσο πολύ να δω! Πανέξυπνο κείμενο, υποδειγματική η σκηνοθεσία, που φτιάχνει την ατμόσφαιρα, και 4 ηθοποιοί που τα “σπάνε” στην κυριολεξία! Πολύ ωραία δουλειά σε φώτα και σκηνογραφία (λιτή και άκρως λειτουργική). Δεν θα είναι υπερβολή να πω ότι είναι η “εξυπνότερη” παράσταση της χρονιάς, με πολλά μηνύματα για αυτά που όλοι μας γνωρίζουμε, αλλά επιλέγουμε να ζούμε μαζί τους, έχοντας αποδεχθεί αυτά ως δεδομένα· μια διεισδυτική ματιά στην ανθρώπινη συμπεριφορά, που θεωρεί πως, όταν κάνει πως δε βλέπει το πρόβλημα, αυτομάτως εκείνο δεν υφίσταται… Προλαβαίνετε να την απολαύσετε πριν τελειώσουν οι παραστάσεις της αυτήν την εβδομάδα (18/05), οπότε σπεύσατε!
Περισσότερα εδώ.
