Eίδαμε την παράσταση ‘…Από έρωτα’ στο Θέατρο Αργώ

Ακόμη μια παράσταση που τροφοδοτείται από ένα κινηματογραφικό δημιούργημα στην πόλη μας. Ούτε αυτή την ταινία, έχω δει (αλλά θα το κάνω προσεχώς), οπότε δεν έχω μέτρο σύγκρισης δύο ανόμοιων πραγμάτων, όπως παρατηρώ ότι αρκετοί κάνουν.

Η βασική ιστορία περιπλέκεται γύρω από έναν άνδρα και τη σχέση του με τις δύο γυναίκες της ζωής του – τη σύζυγό του και την πρώην του. Και το νήμα ξετυλίγεται, όταν η πρώην, τρία χρόνια μετά την τελευταία τους συνάντηση, επιστρέφει στο σπίτι. 

Θα περίμενες η νυν να χαλάσει τον κόσμο, αλλά δεν το κάνει… θες ότι είναι από τον παγωμένο Βορρά η καταγωγή της, θες γιατί ξέρει κάτι που δε γνωρίζουμε μέχρι στιγμής εμείς, δεν αντιδρά βίαια. Αντιθέτως, λειτουργεί πολύ υποστηρικτικά στο σύντροφό της, μπερδεύοντάς μας ακόμη περισσότερο… Το τέλος της παράστασης λύνει τις όποιες απορίες δημιουργούνται στο κοινό και σου φυτεύει το ερώτημα: “Εσύ τι θα έκανες αν έπασχες …από αγάπη;”

Σίγουρα ο σκηνικός χώρος του εσωτερικού ενός μικρού διαμερίσματος δεν έχει τη δυναμική των πολλών τοποθεσιών μιας ταινίας, οπότε πρέπει οι ηθοποιοί να σε βάλουν στη διαδικασία να δεις, μέσα από τις περιγραφές τους, αυτές τις εικόνες. Δεν πιστεύω ότι το καταφέραν απόλυτα, καθώς κάποιες φορές είχα την εντύπωση πως απήγγειλαν τα λόγια και τίποτα παραπάνω… Επίσης, ο ήρωας θα έπρεπε να μου δώσει την εικόνα του ανθρώπου που τον πλημμυρίζει η αγάπη, αλλά, στην παράσταση, ο ήρωας, κάποιες φορές, έμοιαζε τόσο απεγνωσμένος να πείσει γι’ αυτό (πρώτα τον εαυτό του) που χανόταν το συναίσθημα στους λαβυρίνθους.

**spoilers** Και οι δύο γυναίκες που δίνουν μάχη για το ποια θα τον κάνει δικό της, δεν έβγαλαν αυτήν την ένταση – εν μέρει δικαιολογημένα, γιατί η μια εκ των δύο δεν βρίσκεται (στο έργο πάντα) εν ζωή. Ένταση και αγωνία βγάζει η σύζυγος πολύ επιτυχημένα, ενώ η πρώην -φάντασμα πλέον- είναι κάπως ψυχρή στις σκηνές που υποτίθεται ότι υπάρχει το ερωτικό στοιχείο. Πέτυχε το αέρινο του ρόλου, αλλά δεν προχώρησε πιο βαθιά στην ηρωίδα της.

Σκηνοθετικά, το πολύ δύσκολο αυτό εγχείρημα βγάζει μια αμηχανία… φοβήθηκαν οι συντελεστές, περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, τη θεατρική διασκευή και την όποια λαθεμένη σύγκριση με το φιλμ και άφησαν όλη την προσπάθεια κάπως μη ολοκληρωμένη (;). Ισως αυτό να είναι και το μεγάλο μυστικό, ο υπερβολικός ‘σεβασμός’ στο αρχικό δημιούργημα και τις γνώμες που θα ακούγονταν, μετά από μια πιο ολοκληρωτική παρέμβαση. Σε αυτό, πρόσθεσε ότι δε βοηθήθηκε η παράσταση από τα φώτα της (πολύ μουντή – είπαμε, εσωτερικό σπιτιού, αλλά λίγο φως δε μπαίνει από πουθενά;).

Αντιθέτως, μου άρεσαν πολύ τα βίντεο και η μουσική, και ερμηνευτικά, έξω από τις όποιες παρατηρήσεις, οι τρεις πρωταγωνιστες ήταν αρκετά καλοί σε αυτό που υπηρέτησαν – ξεχώρισα την Ευστρατία Λυτζαροπούλου, που είχε την πιο φυσική παρουσία απ’ όλους, ενώ ο Ευθύμης Μπαλαγιάννης, παρότι δείχνει πολύ ταλαντούχος και αξιόλογος, εδώ φάνηκε σαν να είχε μια διαρκή εντολή να είναι ένα βήμα πριν τον οδυρμό, που δε του βγαίνει (αν ισχύει κάτι τέτοιο, μαλλον το βρήκα άτοπο, γιατί η απόγνωση δεν εκφράζεται πάντα έτσι…) και η Φένια Ζαχαρίου έμεινε στη λογική του φαντάσματος, συνολικά (πιθανόν με οδηγία κι αυτή), δίνοντας την εντύπωση του αδύναμου κρίκου.

Συνολικά, όμως, η παράσταση, πέρα απο τις αδυναμίες που τονίζω, σου βγάζει αυτό το φιλότιμο που δεν μπορεί να μην το εκτιμήσεις, γιατί οι άνθρωποί της έχουν δουλέψει και την πίστεψαν. Ίσως να μην τους βγήκε απόλυτα το όραμά τους, αλλά, στο κομμάτι των μηνυμάτων που θέλει να σου δώσει, καταφέρνει να στα περάσει όλα! Αυτό είναι το κομμάτι που κρατάω σαν ανάμνηση από τη θέασή της… η ειλικρινής προσπάθεια να μεταδώσουν το νόημα του έργου σε όσους την παρακολουθήσουν – όσοι έχουν ευαισθητοποιημένες κεραίες, θα το πιάσουν εύκολα, οι υπόλοιποι απλά θα περάσουν ένα ευχάριστο βράδυ.

Περισσότερα εδώ.