The Waterboys – Atlantic Rain: The Lost Fisherman’s Blues Recordings
Οι Waterboys ανοίγουν ξανά το δημιουργικό κεφάλαιο του “Atlantic Rain: The Lost Fisherman’s Blues Recordings” με ένα πλούσιο αρχειακό album γεμάτο πολύτιμες ηχογραφήσεις.
Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Sani Festival 2026 το Σάββατο 1 Αυγούστου, οι Waterboys επιστρέφουν στο σημαντικότερο ίσως κεφάλαιο της μακρόχρονης πορείας τους με την κυκλοφορία του “Atlantic Rain: The Lost Fisherman’s Blues Recordings”, μιας τριπλής συλλογής σε βινύλιο και CD που φέρνει στο φως δεκάδες ανέκδοτες ηχογραφήσεις από την περίοδο δημιουργίας του εμβληματικού album “Fisherman’s Blues” του 1988. Η έκδοση κυκλοφορεί από τις Chrysalis και Blue Raincoat και αποτελεί μια σημαντική αναδρομή σε μία από τις πιο δημιουργικές και καθοριστικές περιόδους στην ιστορία του συγκροτήματος.
Με την πρώτη ματιά, η νέα αυτή κυκλοφορία θα μπορούσε να θεωρηθεί περιττή, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι το 2013 οι Waterboys είχαν ήδη παρουσιάσει το εξάτομο box set “The Fisherman’s Box”, το οποίο θεωρήθηκε τότε η οριστική καταγραφή του υλικού εκείνης της εποχής. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδεικνύεται αρκετά διαφορετική.
Όπως αποκάλυψε ο Mike Scott σε συνέντευξή του στο MOJO, η αφορμή για το νέο αυτό εγχείρημα προήλθε από τη Blue Raincoat, η οποία απέκτησε τον κατάλογο της Chrysalis και ξεκίνησε μια εκτεταμένη διαδικασία ψηφιοποίησης του αρχειακού υλικού. Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας εντοπίστηκαν αρκετές πολυκάναλες κασέτες από τις ηχογραφήσεις των ετών 1986 έως 1988, χωρίς τίτλους ή με απλές σημειώσεις όπως “jam”, “instrumental” ή ακόμη και χωρίς καμία ένδειξη. Το υλικό στάλθηκε στον Scott, ο οποίος διαπίστωσε ότι ανάμεσα στις ξεχασμένες αυτές ηχογραφήσεις υπήρχαν τραγούδια που άξιζαν να παρουσιαστούν στο κοινό.
Η περίοδος δημιουργίας του “Fisherman’s Blues” υπήρξε εξαιρετικά παραγωγική για τους Waterboys. Υπολογίζεται ότι εκείνα τα χρόνια ηχογραφήθηκαν σχεδόν 400 πολυκάναλες ταινίες, αποτυπώνοντας έναν αστείρευτο δημιουργικό οργασμό. Παρότι ο Scott πίστευε ότι όλο το σχετικό υλικό είχε ήδη αξιοποιηθεί, οι πρόσφατες ανακαλύψεις απέδειξαν το αντίθετο.Το αρχικό “Fisherman’s Blues” σηματοδότησε μια καθοριστική αλλαγή στην καλλιτεχνική ταυτότητα των Waterboys. Αφήνοντας πίσω τον πιο δυναμικό ήχο της περιόδου του λεγόμενου “Big Music”, το συγκρότημα στράφηκε σε επιρροές από την ιρλανδική παραδοσιακή μουσική, την country, την americana, το folk, αλλά και τη soul και το gospel. Η μετακόμιση του Mike Scott από τη Σκωτία στην Ιρλανδία επηρέασε βαθιά τη δημιουργική του προσέγγιση, χαρίζοντας στο συγκρότημα έναν νέο μουσικό προσανατολισμό που καθόρισε τη μετέπειτα πορεία του.
Στον πυρήνα αυτής της δημιουργικής περιόδου βρίσκονται ο Mike Scott στα φωνητικά, τις κιθάρες και τα πλήκτρα, ο σπουδαίος βιολιστής Steve Wickham, ο μπασίστας Trevor Hutchinson και ο πολυοργανίστας Anto Thistlethwaite. Παράλληλα, στις ηχογραφήσεις συμμετέχουν δεκάδες ακόμη μουσικοί, ανάμεσά τους και ιδιαίτερα γνωστά ονόματα όπως ο θρυλικός ντράμερ Jim Keltner και ο κορυφαίος μπασίστας John Patitucci, στοιχείο που αποτυπώνει το εύρος των συνεργασιών της εποχής.
Η πρώτη δισκογραφική ενότητα του “Atlantic Rain” θεωρείται και η πιο ουσιαστική. Το εναρκτήριο “Too Close to Heaven”, που κυκλοφόρησε και ως προπομπός της συλλογής, αναδεικνύει την άνεση των Waterboys στη soul αισθητική, ενώ το σχεδόν εννιάλεπτο “Come Back to Galway” συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο εμπνευσμένες στιγμές της έκδοσης, συνδυάζοντας μοναδικά το βιολί του Wickham με το σαξόφωνο σε μια βαθιά συναισθηματική σύνθεση.
Ξεχωρίζει επίσης το “The Man With the Wind At His Heels”, ένα τραγούδι που αναδεικνύει έντονα τις κέλτικες επιρροές του συγκροτήματος και θυμίζει την αισθητική της περιόδου “Desire” του Bob Dylan, όπου κυριαρχούσε ο ήχος του βιολιού της Scarlet Rivera. Αντίστοιχα, τα “Light Shine on Me”, “Endless Store” και “Saints and Angels” αναδεικνύουν την ευρύτητα των μουσικών αναφορών του Scott, από το gospel μέχρι τον μυστικισμό που συχνά χαρακτήριζε τις δημιουργίες του Van Morrison.
Αντίθετα, η συνέχεια της συλλογής αποκτά περισσότερο χαρακτήρα αρχειακής καταγραφής παρά ολοκληρωμένης νέας δισκογραφικής πρότασης. Οι δύο επόμενοι δίσκοι περιλαμβάνουν αρκετές διασκευές, μεταξύ των οποίων τα “Honky Tonkin’” και “Lost Highway” του Hank Williams, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική επιρροή του θρύλου της country στον Mike Scott. Παράλληλα συναντάμε ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις στο “When Doves Cry” του Prince, στο “Angel Flying Too Close to the Ground” του Willie Nelson και στο “No Expectations” των Rolling Stones, καθώς και μια ζωντανή εκτέλεση του αγαπημένου “We Will Not Be Lovers”.
Ο τρίτος δίσκος απευθύνεται κυρίως στους πιο αφοσιωμένους φίλους του συγκροτήματος, καθώς αποτελείται κυρίως από εκτεταμένα jams, αυτοσχεδιασμούς και πειραματικές ηχογραφήσεις, με κορυφαίο παράδειγμα τις μεγάλες αυτοσχεδιαστικές εκτελέσεις του “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” των Beatles.Παρότι η έκδοση ίσως θα μπορούσε να είναι πιο συμπυκνωμένη, το “Atlantic Rain: The Lost Fisherman’s Blues Recordings” αποτελεί ένα πολύτιμο ντοκουμέντο για μία από τις σημαντικότερες περιόδους των Waterboys. Κυρίως ο πρώτος δίσκος, αλλά και αρκετές στιγμές του δεύτερου, υπενθυμίζουν γιατί το “Fisherman’s Blues” εξακολουθεί να θεωρείται το κορυφαίο και εμπορικότερο album της μπάντας, αναδεικνύοντας παράλληλα την εξαιρετική στιχουργική, τη συνθετική ωριμότητα και την ερμηνευτική δύναμη του Mike Scott σε μια εποχή όπου οι Waterboys βρίσκονταν στο απόγειο της δημιουργικότητάς τους.
