The Crawling – Bound to the Negative
Tο συγκρότημα παρουσιάζει ένα συναρπαστικό νέο βίντεο που διαπνέεται από μια μελαγχολική μαγεία. Το «Bound To The Negative (Requiem)» αποτελεί μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση ενός τραγουδιού που πρωτοεμφανίστηκε στο μεγαλειώδες άλμπουμ των The Crawling, *All Of This For Nothing*. Αναγεννημένο σε ακουστική μορφή, το κομμάτι αποκτά νέο βάθος και συναισθηματικό βάρος, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γεμάτη έντονα συναισθήματα. Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής των The Crawling, Andy Clarke, εξηγεί πώς προέκυψε αυτό το απροσδόκητο «φάντασμα» του παρελθόντος…
«Έλαβα μια ακουστική κιθάρα ως δώρο και, αρχικά, δεν ήμουν σίγουρος τι να την κάνω. Την έστειλα στον τεχνικό μου για να τη ρυθμίσει σε κούρδισμα Σι (B), ώστε να μπορέσω να πειραματιστώ με κάποια υπάρχοντα τραγούδια των Crawling. Σχεδόν αμέσως, άρχισα να παίζω το “Bound To The Negative”, το οποίο ταίριαζε απόλυτα σε μια ακουστική διασκευή. Ηχογράφησα μια εκδοχή, δεν την άφησα να ακουστεί από κανέναν και έμεινε στην άκρη για περίπου έναν χρόνο.
Όταν ηχογραφούσαμε το “A Song to Nurse the Sickness”, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε την κυκλοφορία κάποιου υλικού. Η θεματική της νοσταλγίας φάνηκε να ταιριάζει απόλυτα με την επιστροφή στο “Bound To The Negative”. Επανεξετάζαμε ένα τραγούδι που ήδη γνωρίζαμε, αλλά το ξαναγράφαμε και το ερμηνεύαμε εκ νέου — ακριβώς όπως κάνουμε με τις αναμνήσεις μας. Δεν ήταν κάτι που είχαμε σχεδιάσει. Όλα προέκυψαν φυσικά και τα δύο τραγούδια έβγαζαν νόημα ως ενιαία κυκλοφορία. Η προοπτική να κυκλοφορήσω ένα κομμάτι με αποκλειστικά καθαρά φωνητικά με έκανε να νιώθω αρκετά άβολα. Χωρίς τα death metal φωνητικά δεν υπάρχει πού να κρυφτείς, οπότε νιώθεις εντελώς εκτεθειμένος. Ωστόσο, θέλαμε να το κάνουμε, οπότε το κάναμε».
Όσο για το βίντεο που συνοδεύει το «Bound To The Negative (Requiem)», ο Andy και ο μπασίστας των Crawling, Adrien Crozet, δημιούργησαν αυτό το ατμοσφαιρικό και υποβλητικό κλιπ μέσα σε μια κρύα, ήσυχη νύχτα, όπως εξηγεί ο Andy…
«Για το βίντεο, ήθελα να δημιουργήσω κάτι απομονωμένο, σκοτεινό και μελαγχολικό, αλλά με μια πραγματική αίσθηση του χώρου. Με τον Adrien βγήκαμε γύρω στα μεσάνυχτα και βρήκαμε ένα σημείο στην πόλη μας που ήταν ήσυχο, απομονωμένο και εκτεθειμένο. Είχαμε πολύ περιορισμένο φωτισμό και μόλις είκοσι λεπτά περίπου για τα γυρίσματα, καθώς όλα λειτουργούσαν με μπαταρίες. Αυτό μας ανάγκασε να δουλέψουμε γρήγορα, με αποτέλεσμα το όλο εγχείρημα να είναι αρκετά ακατέργαστο. Όμως λειτουργεί. Βγήκε ακριβώς όπως ήλπιζα.
Νομίζω ότι αποτυπώνει τη μοναξιά που νιώθει κανείς όταν αναπολεί το παρελθόν. Κανείς δεν ξέρει πώς βλέπεις εσύ το παρελθόν.»
